โลกใบใหญ่

วันเวลาที่ผ่าน

 

 

 

 

เมื่อตอนเด็กๆ เข้ารับการศึกษาที่ รร.เซนต์โยเซฟ ท่าแร่

ยังไม่ได้เรียนศิลปะยังไม่ค้นพบ มีแต่งานจิตกรรม ตามสมุด

ในช่วง ป.6เริ่มมีงานที่ออกมาและเริ่มที่จะรักงานศิลป์

 

เปิดสมุดวาดเขียน ป.6 ด.ช.ยุทธนา แร่วงค์คต

งานสีน้ำตอน ป.6

รูปที่ยังระบายสีไม่เสร็จ โดนอาจารย์ตีเลย รูปชื่อว่า ความกลัวเป็นสิ่งที่คนสร้างขึ้น

ตอน Knight and the Lion

 

งานที่ยังไม่เสร็จอีกตามเคย และโดนตีอีกตามเคย

ตอน The dragon fire and the human

 

ขึ้น ม.ต้น งานศิลปะหายหมด ไม่ค่อยใส่ใจ

เริ่มสนใจเพื่อน กีต้าร์ บาสเก็ตบอลและ เกมคอมพิวเตอร์

 

พอเริ่มเรียน ม.2 พ่อซื้อกล้องถ่ายรูปให้

เริ่มสนใจการถ่ายภาพ

 

จบ ม.3 เดินทางมาอยู่กับญาติที่ กทม.

ขออนุญาติแม่เรียนที่ รร.ไทยวิจิศิลป์

 

เรียนสาขาออกแบบนิเทศศิลป์ เอก ถ่ายภาพ

ด้วยใจรักครับ

เรียนอยู่ 2อาทิตย์เท่านั้นครับ ยังไม่ได้กอบโกยวิชาก็ลาออก

เลี้ยงรุ่นไทยวิ วันที่ 2 กุมภาพันธ์

งานเลี้ยง หลังจากผ่านเรื่องเศร้างครบ 1ปี ของการจากไปของเพื่อนในชั้นเรียน

ถึงจะผ่านไป1ปีแต่ยังไม่เคยลืม แต่จะจมอยู่กับอดีตก้อไม่ได้อะไรเลย

 

หลังจากลากออกได้ขอไปทำงานที่ภาคใต้ ที่เกาะสมุย

ทำงานขายเสื้อผ้ากับเพื่อนที่ลาออกมาพร้อมกัน

เกาะสมุย

 ทำงานอยู่ปีกว่าก้อมีตังซื้อกล้องใหม่ครับเป็นกล้อง nikon d60

ที่ใช้อยู่ปัจุบัน

 

หลังจากเลิกเรียนไปก้อได้วุฒการศึกษา ม.6

การศึกษานอก โรงเรียนครับ

ได้เข้าเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏ นครศรีธรรมราช

คณะ มนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ ภาควิชา ออกแบนิเทศศิลป์

 

  

เรียนได้อีก 1 เดือน แม่ป่วยเป็นโรคเบาหวาน จำเป็นต้องจากภาคใต้มา

 

เข้าเรียนที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

หวังว่าคราวนี้คงจะไม่ซิ้วหนีไปใหนอีกแล้ว - -

เพราะมีความสุขกับเพื่อนพี่น้อง ร่วมสถานศึกษาเป็นอย่างมาก

 

------ จบ -----

 

รางวัลเป็นแค่เนื้องอกในงานจิตกรรม เป็นแค่ส่วนเกินเกินในชีวิต

รางวัลกับงานคนละส่วนกัน เป็นแค่โลหะที่มีน้ำหนักที่เราเอาไปทำอะไรไม่ได้

รางวัลทำหคนอีโก้ทำให้คนทำอะไรโง่ๆ ทำงานออกมาโหลๆและก็ห่วย