ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 53 พ่อได้ล้มป่วยลง ทำให้ต้องนอนโรงพยาบาล 2 เดือนกว่า เปลี่ยนโรงพยาบาล 3 แห่ง ซึ่งเป็นการป่วยที่รุนแรงมากจนเกือบเอาชีวิตของพ่อไป พ่อไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ลูก ๆ ต้องผลัดกันเฝ้าครั้งละ 2 คน จากการป่วยของพ่อทำให้คิดอะไรได้หลายอย่าง ทำให้รู้จักการใช้ชีวิตมากขึ้น วันที่พ่ออาการหนักพี่ชายบอกว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่ ณ ขณะนั้น ตัวเองคิดว่าถ้าเกิดพ่อไม่อยู่จริง ๆ คงไม่สามารถรับได้ เพราะในชีวิตไม่เคยสูญเสียคนในครอบครัวจึงไม่รู้ว่าจะสามารถยอมรับความเจ็บปวดได้แค่ไหน
หลังจากนั้นก็พยายามอ่านหนังสือธรรมมะ หนังสือสวดมนต์ มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนอยู่ที่สายใต้ใหม่กำลังรอขึ้นรถกลับกลับไปหาพ่อได้ไปเจอหนังสือที่ท่าน ว.วชิรเมธี แต่งขึ้นเรื่อง ความทุกข์มาโปรด ความสุขโปรยปราย ท่านสอนว่า ธรรมะคือ ศิลปะในการดำเนินชีวิต คนเราถ้ามีศิลปะในการดำเนินชีวิตหันมาสนใจธรรมะว่าพระพุทธเจ้าตรัสไว้อย่างไรแล้วเราก็ปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ อันไหนที่ไม่ดีเราก็ถอยออกมา
ในการดำเนินชีวิต การทำหน้าที่นั้นเราต้องมีสติรู้อยู่ตลอดเวลาในทุกขณะจิต
จิตใจของเราต้องอยู่กับปัจจุบันขณะ กิเลสไม่เข้ามาคุกคาม จะทำอะไรต้องมีสติรู้อยู่ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เพราะเมื่อก่อนเป็นคนใจร้อน ไม่ค่อยเปล่าวาง แต่เดี๋ยวนี้ความคิดเปลี่ยนไป รู้สึกมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากขึ้น ไม่ยึดมั่นถือมั่นเหมือนเมื่อก่อน
