สวัสดิการชุมชน อาจเป็นคำตอบของครอบครัวและชุมชน แล้วจะเชื่อมโยงเอาเยาวชนเหล่านี้ เข้าไปให้ผ่านพ้นวิกฤตได้ด้วยหรือไม่?

ช่วง 2-3 อาทิตย์นี้ ที่กำลังมองเห็นความชัดเจนมากขึ้น ในการทำงาน "สวัสดิการชุมชน" ร่วมกับงาน "สิทธิมนุษยชน" เพื่อเป้าหมายที่ "ความมั่นคงของมนุษย์" อย่างที่เพิ่งบันทึกครั้งก่อน

ก็มีเรื่องของ "คน" ที่ไม่ค่อยจะมั่นคงในชีวิต เข้ามาให้ได้กระทบความรู้สึก ติดๆ กันถึง 3 คน

โยฮา  เยาวชนชายที่เรียนจบชั้น ป.6 ได้ 2-3 ปีแล้ว แต่ไม่ยอมเรียนต่อ อาจด้วยความท้อแท้ ที่ติดเชื้อ HIV ตั้งแต่เกิดจากมารดาที่เสียชีวิตไปได้หลายปีแล้ว พอไม่นานบิดาก็แต่งงานใหม่ โยฮาจึงอยู่กับปู่และย่ามาตลอด  หลังจากปีก่อนที่ย่าซึ่งโยฮารักมากตายไปอีกคน และปู่ซึ่งเป็นคนเดียวที่เหลือในชีวิตก็มาแต่งงานใหม่ เขาจึงต้องกลับไปอยู่กับบิดาซึ่งไม่ผูกพันกัน  เมื่อสัปดาห์ก่อนได้รับทราบข่าวว่า โยฮาทานยาฆ่าตัวตายแล้ว คนในหมู่บ้านบอกว่าเป็นเพราะความประมาท แต่หลายคนก็เชื่อว่าเป็นเพราะสภาพจิตใจ และการสิ้นไร้ความหวัง

เดช เยาวชนชายอีกหมู่บ้าน ครอบครัวมีฐานะค่อนข้างดี แต่เดชก็ไม่ยอมเรียนหนังสือให้จบชั้นมัธยมต้น มาได้ข่าวอีกทีก็ตอนที่พ่อเขามาบอกว่าต้องไปจ่ายเงินปิดคดีให้ตำรวจ เพื่อเปลี่ยนจาก "ผู้ค้า" มาเป็น "ผู้เสพ" พอถามเด็กก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง ไปซ่อมรถมอเตอร์ไซด์แล้วที่อู่ถามว่าบนหมู่บ้านมียาไหม เขาก็ตอบว่ามีเยอะ จึงเอาลงมาให้เขาตามที่เขาบอก !!  จนถูกจับ

ล่าสุดวันนี้ เพื่อนมาเล่าให้ฟังว่าเจอ โม เยาวชนหญิงหน้าตาดีที่รู้จักอีกคน ที่ท่ารถกำลังจะไปอยู่กับพ่อเลี้ยงคนหนึ่งที่จะอุปการะเธอ แต่ขอให้เธอไปทำแท้งลูกในท้องของเธอที่เกิดจากเพื่อนชายของเธอเสียก่อน !!

ปัญหาของเยาวชนทั้งสามที่เห็นมาตั้งแต่เขายังเป็นเด็กประถม ทำให้ต้องหยุดคิดบางอย่าง

มีบางคนบอกว่า "ต้องคอยติดตามเด็กแต่ละคน เหมือนติดตามลูกแกะที่หลงทาง"

มีความรู้สึกบางขณะในตอนนี้ที่คล้ายๆ เมื่อ 5-6 ปีก่อนที่ตัดสินใจว่าจะไม่ทำงาน "สิทธิมนุษยชน" เมื่อเห็นว่าหลังจากต่อสู้ให้พวกเขาได้สิทธิ (ในสัญชาติไทย) แล้ว เยาวชนหลายคนที่เราเห็นแต่เด็ก หันไปขายยาบ้า บางคนถูกวิสามัญ บางคนเข้าคุก บางคนไปต่างประเทศ บางคนได้ไปเรียนไกลบ้าน แต่ก็ท้องกลับมา และอีกคนต้องฆ่าตัวตายหลังจากทุ่มเทต่อสู้ให้ตนเองได้สัญชาติเพื่อหวังจะเปลี่ยนชีวิต แต่ก็ต้องกลับมาใช้ชีวิตคนพิการในหมู่บ้านตามเดิม

ครั้งนั้นเกิดคำถามในใจว่า "บัตรประชาชนหรือ คือที่สุดของชีวิต!!"

แล้วครั้งนี้ล่ะ "สวัสดิการชุมชน อาจเป็นคำตอบของครอบครัวและชุมชน  แล้วจะเชื่อมโยงเอาเยาวชนเหล่านี้ เข้าไปให้ผ่านพ้นวิกฤตได้ด้วยหรือไม่?"

"ถ้ามัวแต่ไปจัดการภาพใหญ่ของชุมชน แล้วชีวิตที่อ่อนไหวเหมือนใบไม้ของเยาวชนเหล่านี้ จะปล่อยให้พายุพัดพาให้หลุดร่วงไปทีละใบ ๆ ต่อหน้าต่อตาหรือ?"

บ่นไปด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ทั้งที่รู้ว่าทั้งหมดคงเป็นเรื่องเดียวกัน และต้องไปด้วยกัน  แต่จะไปด้วยกันได้อย่างไรล่ะ??