วันแรก....ของวันที่เหลือ

วันแรก....ของวันที่เหลือ

 

ปรัชญาเต๋าบอกว่า
"คนเราไม่เคยนึกถึง 'ตีน' เมื่อรองเท้าไม่กัด"
คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่ จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว
ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก
ไม่เห็นคุณค่าของ พ่อ - แม่ (ที่เราว่าขี้บ่น)
จนกระทั่งไปงานศพของท่าน
สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ
พร่ำบ่นว่าตนเองไม่มีความสุข ไม่ประสบความสำเร็จไม่รวย
ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้ และเอ่ยประโยคยอดฮิต "ไม่แฟร์เลย"
บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดี ๆ เราจะพบว่า เรามีอะไรดี ๆหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี
เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน" ของเราให้ความหมายขึ้นมาได้
ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี .............. และใช้วันนี้

วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด เพราะวันแรกที่เหลือนี้อยู่ของชีวิต
ช่างสั้นเหลือเกิน
และ ........ เพราะเราไม่มีทางรู้ว่า เรามี "วันแรกของวันที่เหลือ"
อยู่อีกสักกี่วัน

เพราะฉะนั้นจงเห็นคุณค่าของสิ่งที่คุณมี และใช้มันอย่างทนุถนอม เพราะถ้าวันใดที่มันไม่อยู่มันขึ้นมาจึงจะรู้ค่าของมัน