เมื่อหลายวันก่อน แม่พลอย บอกว่าแม่กอบหรือคุณอุไร วิรุฬบุตร หัวหน้ากลุ่มงานเวชกรรมสังคมและหัวหน้ากลุ่มงานจิตเวช ได้ส่งเรื่องเล่ามาให้ ซึ่งข้าพเจ้าได้นั่งอ่านและรู้สึก "มีความสุข" ที่ได้อ่าน

แม่กอบ...พี่กอบ ป้ากอบ เป็นนามที่หลายคนเรียกแตกต่างกันออกไป มีความเป็นกันเองค่อนข้างสูง และเป็นหัวหน้าที่สามารถเข้าถึงได้ มีมุมมองและมีความเข้าใจต่อเรื่องราวและสิ่งต่างๆ สามารถนำมาสู่การใช้ในการบริหารงานได้ตลอดระยะเวลาเป็นสิบๆ ปี...

จุดประกายและเดินไปถึง...หมออนามัย

ตอนที่ ๑

ในสมัยเด็กขณะนั้นเรียนหนังสือ ม.๑-ม.๒ ดิฉันมีพี่สาวจบผดุงครรภ์จากวชิระพยาบาล มาประจำอยู่ที่สุขศาลาบ้านตาดทอง (สมัยนี้เรียกว่าสถานีอนามัย) ดิฉันและคุณยายได้ไปนอนเป็นเพื่อนพี่สาวที่สุขศาลาในเวลากลางคืนมีชาวบ้านมาตามพี่สาวไปทำคลอดในหมู่บ้าน ข้าพเจ้าได้ตามไปด้วย มีความประทับใจที่ได้ช่วยเหลือชาวบ้าน ให้เขาได้พ้นจากความเจ็บปวด เขาปลอดภัยทั้งแม่และลูก หลายครั้งต่อหลายครั้งที่ไปกับพี่สาว ไม่ว่าคลอดบุตรหรือปวดหัวตัวร้อน เป็นไข้ ผู้สูงอายุ ผู้พิการที่เดินมาพบเจ้าหน้าที่ไม่ได้ พี่สาวของดิฉันก็จะออกไปพบให้การรักษา และเยี่ยมตลอด หลายครั้งที่ดิฉันตามไปด้วย ก็เกิดความประทับใจมาก และใฝ่ฝันอยากเป็นหมออนามัยเหมือนพี่สาวเพราะได้ช่วยเหลือชีวิตผู้ตกทุกข์ได้ยาก ลำบาก ให้เขาเหล่านั้นได้พ้นจากความทุกข์หรือผ่อนคลายความกังวล ตลอดจนหายจากโรคร้ายเหล่านั้น

เวลาผ่านไปหลายปีดิฉันสอบได้ ไปเรียนพยาบาล ๔ ปีสำเร็จกลับมารับราชการที่ รพ.ยโสธร ตั้งแต่ ๑ เมษายน พ.ศ.๒๕๑๗ ได้เป็นพยาบาลประจำตึกหลายตึก รวมถึงได้เป็นหัวหน้าตึกศัลยกรรมชายด้วย แต่ละวันพบแต่ปัญหาความเจ็บปวดของผู้ป่วยแต่ละรายไม่เหมือนกัน

ดิฉันทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะนั้น บางวันเกิดความสงสาร ติดตา ติดตามความคิด จนทำให้นอนไม่หลับได้เหมือนกัน ปฏิบัติเช่นนั้นเป็นเวลาหลายปี

เมื่อปี พ.ศ.๒๕๓๒ นพ.กวี  ไชยศิริ หัวหน้ากลุ่มงานเวชกรรมสังคมชวนไปทำงานกับชุมชน เป็นสิ่งที่ฝันและเป็นจริง เมื่อไปปฏิบัติงานในชุมชน ได้พบประชาชนที่มีปัญหา เราสามารถช่วยเหลือแก้ปัญหาได้ เขาและเรานั้นมีความสุข ยินดี ปรีดา ในขณะเดียวกันเราก็มีความสุขไปด้วย เหนื่อยกายแต่สุขใจ ได้บุญกุศลตามมาด้วย

จนกระทั่งทุกวันนี้ดิฉันมีความสุขมาก เพราะเดินไปตามหมู่บ้านทั้งในเขตเทศบาล และในหมู่บ้านใกล้เคียงตลอดจนสถานที่ราชการ ไม่มีใครที่จะไม่ทักทายและสวัสดี ต่อด้วยเสียงเรียกว่า "คุณหมอกอบ" แม้กระทั่งคนถีบสามล้อยังยกมือไว้ (ของฝากไม่พูดถึงนะคะ) นี่แหละคือ ความสุขทางใจ ซื้อไม่ได้นะคะ ต้องปฏิบัติดีมีความเป็นกันเอง ทำให้เขาเกิดความศรัทธาแล้วผลจะตามมาเอง ผู้เขียนได้เล่าในชีวิตจริงให้ฟังเพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจเพียงเล็กน้อย หรือเผื่อเกิดประโยชน์แก่ผู้อ่านบ้างไม่มากก็น้อย

ที่มาภาพ http://gotoknow.org/blog/kapoommind/371976

ขณะที่สดับรับฟังเรื่องราวอันเป็นเรื่องเล่าของแม่กอบนั้น ความอิ่มปรากฏขึ้นในใจของข้าพเจ้า อันเป็นความอิ่ม...อันอิ่มเอมและหัวใจนั้นพองโต สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้สัมผัสถึงความงดงามแห่งเส้นทางวิถีการงานของแม่กอบ...คือ แรงบันดาลใจ อันเป็นแรงบันดาลใจที่มีมาจากความรักในพี่สาว ศรัทธาในพี่สาว ชื่นชมในการทำงาน เป็นเหมือนหัวใจของแม่กอบในห้วงเวลานั้นได้รับการรดน้ำและบ่มเพาะ "จิตอันเป็นสาธารณะ" ที่ส่งผลต่อความมุ่งมั่นในการทำงานเพื่อผู้อื่น

เมื่อเกิดเป็นแรงบันดาลใจ...สิ่งที่ตามมาคือ การมีเป้าหมายที่ชัดเจนต่อเส้นทางการทำงาน และยิ่งเมื่อได้รับโอกาส อันเป็นการได้รับอย่างที่เป็นผู้มองเห็นคุณค่าของโอกาสนั้น ทำให้แม่กอบค่อนข้างคุ้มค่าต่อการใช้โอกาสที่ได้รับ

หลายครั้งหลายครา ที่ข้าพเจ้ารู้สึกชื่นชมในวิถีแห่งการทำงานของแม่กอบ ผู้เป็นตัวอย่างของการบริหารงาน บริหารชีวิตอย่างที่เปี่ยมด้วยศาสตร์และศิลปะ... มีความยืดหยุ่น สนับสนุน และให้โอกาสต่อผู้อื่นด้วย แม้แต่...ข้าพเจ้าเอง การได้ก้าวย่างสู่การทำงานเพื่อผู้อื่นไม่ว่าจะเป็นงานแบ่งปันวิทยาทาน การทำ R2R หรือการทำงานสงเคราะห์ต่างๆ สิ่งหนึ่งก็ได้รับการสนับสนุนจากแม่กอบ...เป็นสำคัญ

 

--------------------------------