ดิฉันได้เป็นนักกีฬาของโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นดิฉันกำลังศึกษาอยู่ประมาณชั้นป.5 กว่าที่จะได้มาเป็นนักกีฬานั้นยากมาก ! ทรหดอดทน ลำบากสุดๆ เพราะว่าโดนเพื่อนแกล้ง ตอนนั้นเรายังเด็กอยู่และก็เป็นเด็กใหม่ของทีมวอลเล่ย์บอลด้วยเลยจะโดนรุ่นพี่แกล้งอยู่เป็นประจำ เข้ามาในทีมครั้งแรกทำอะไรไม่ถูกเลย เล่นก็เล่นไม่เป็น แต่เพราะด้วยความที่ว่าชอบกีฬานี้แต่ตัวเองเล่นไม่เป็นเลยต้องฝึกอยู่นานพอสมควร พอผ่านไปประมาณหนึ่งเดือนก็เริ่มที่จะเข้าที่เข้าทาง เริ่มเสริฟ์ลูกได้ เริ่มตบลูกได้ เริ่มเล่นทีมได้ และก็ได้ไปแข่งขันตามที่ต่างๆ ด้วยควาที่ว่าช่วงนั้นเข้าทีมแรกๆไม่ค่อยจะมีคนคุยด้วยสักเท่าไหร่ เลยใช้เวลาว่างใหเป็นประโยนช์ก็คือการฝึกวอลเล่ย์บอลนั้น ฝึกอยู่นั้นแหละ ฝึกๆๆๆๆ วันๆก็เอาแต่ฝึก เพราะไม่มีใครเขาคุยด้วย แต่ก็ต้องขอบคุณพวกขเที่ทำให้เราประสบความสำเร็จกับกีฬาที่ตัวเองชอบได้ เวลาผ่านไปนานอยู่พอสมควรก็เริ่มมีโรงเรียนอื่นเชิญให้ไปแข่งขันแล้ว ซึ่งตัวดิฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเพราะดิฉันไปลงเป็นตัวจริงของการแข่งขันแล้ว ครั้งแรกตื่นเต้นมากต้องไปแข่งกับรุ่นพี่โรงเรียนอื่น พอการแข่งขันเริ่มขึ้นทีมฉันก็คิดกันเลยว่า " เราสู้พวกพี่เขาไม่ได้แน่ " เลยไม่มีใครตั้งใจที่จะทำการแข่งขันกันเลย แบบปล่อยไปตามเวรตามกรรม และที่สำคัญไม่มีความสามัคคีกันเลยแม้แต่นิดเดียว ! เซตแรกพวกเราแพ้พวกเราแพ้พี่เขา แล้วพี่เขาก็นั่งหัวเราะเลยทำให้พวกเราไม่อยพอใจกันสักเท่าไหร่ จึงเกิดการหึกเหิม !! มานั่งตั้งสติกันใหม่หมดทุกคน นั่งวางแผนกันว่าจะทำยังไงดีถึงจะชนะพวกพี่เขาได้ ทุกคนก็คิดๆๆ จนได้วิธีที่ดีที่สุดออกมา นั้นคือความสามัคคีนั้นเอง 55 !!
*พอการแข่งขันเริ่มขั้นอีกครั้งพสกเราก็ตั้งพลังจิตว่าเราจะต้องสู้พี่เขาให้ และที่สำคัญ ณ ตอนนี้สิ่งที่พวกเราขาดไม่ได้เลยคือความสามัคคี และผลสุดท้ายพวกเราก็แพ้พี่เขาจนได้ มันชั่งน่าเศร้าใจยิ่งนัก TT แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะแพ้เป็นพระ ชนเป็นมาร ฮ่าฮ่า ไม่ใช่ๆๆ ถึงพวกเราจะแพ้พี่เขาแต่ในการแพ้ครั้งนี้ ก็สามารถทำให้เราได้รู้จักความสามัคคีกันขึ้นเยอะ