เเล้ว...ฉันก็ทำได้

      คนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จอย่างฉัน  เรียนก็ไม่เก่ง  งานบ้านก็ทำไม่ค่อยเป็น ฉันเป็นคนที่แทบว่าไม่มีความสามารถอะไรเลย เพราะมีคนคอยทำให้ทุกอย่าง 

     จนมาวันหนึ่งชีวิตของฉันเริ่มพลิกพลันจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อคนที่ฉันรักมากที่สุดได้เดินก้าวออกจากชีวิตของฉันไป ความรู้สึกของฉันตอนนั้นมันทรมานเหมือนมีมีดมาปักที่หัวใจ ฉันเจ็บบอกไม่ถูกเจ็บ จนไม่มีวันหายและเป็นไปไม่ได้เลยที่ความรู้สึกนั้นจะหายไป

      ฉันเสียใจมาก ฉันทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เขากลับมา  แต่....มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแบบนั้น  ฉันร้องไห้คร่ำครวญทุกวัน ฉันรู้สึกเหมือนอยากตาย แต่เมื่อฉันมองมาที่คนที่อยู่ข้างหลังฉัน  คนที่รักฉันไม่แพ้เขา ฉันเริ่มรู้สึกว่าฉันต้องอยู่ได้  เพื่อคนที่ฉันรักและคนที่รักฉัน

      จากคนที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างฉัน ก็เริ่มเปลื่ยนแปลงชีวิตตัวเอง โดยที่ไม่มีเขา และฉันก็รู้สึกว่าฉันอยู่ได้โดยไม่มีเขา ฉันจะต้องเปลื่ยนเป็นคนที่ดีกว่าเดิม ฉันกลายเป็นคนมีวินัยในตนเอง มีความรับผิดชอบเพราะว่าต้องดูแลน้อง เพราะแม่ต้องทำงานคนเดียว เพื่อการศึกษาของฉันและน้อง ฉันต้องรับผิดชอบมากขึ้น เพราะต้องช่วยแบ่งเบาภาระของแม่  ฉันมีแต่แม่ ตา ยาย ที่คอยดูแลเอาใจใส่ฉัน ฉันมีความสุขโดยไม่ต้องมีเขา  เขาไม่เคยส่งเสีย ไม่เคยโทรหาฉันเลย แต่ฉันก็ไม่ใส่ใจ เพียงฉันมีแม่ มีน้อง ตา ยาย ฉันก็มีความสุขแล้ว

      ความสำเร็จของฉันคือ ฉันมีจิตใจที่เข้มแข็ง มีความรับผิดชอบ มีกฎระเบียบนั้นเป็นความสำเร็จอีกขั้นหนึ่งของชีวิตฉัน