ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรก็ไม่สนใจเพราะเราทำเต็มที่เเล้ว...

    เหตุการ์ณนี้ได้ผ่านมานานแล้วแต่ฉันยังจำได้คือที่เรียนโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญตั้งแต่ม.1-2 ไม่เคยมีแววที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองและโรงเรียน ในเรื่องความสามารถที่มีอยู่ฉันพึ่งจะค้นพบมันตอนม.3 ตอนที่ฉันจำทำโครงานจบ ฉันก็คิดถึงศิลปะด้านลายไทยขึ้นมาทันที ฉันเลยไปปรึกษาอ.จงกล พอจบเรื่องส่วนนี้ เผอิญอาจารย์กำลังหาเด็กที่เก่งทางด้านนี้โดยเฉพาะจึงเรียกฉันไปหาและบอกว่าจะพาฉันไปแข่งวาดรูปลายไทยที่วัดบึงทองหลาง ฉันรู้สึกตื่นเต้นและอีกอยางฝีมือยังไม่ค่อยดีเท่าที่ควร จึงพยายามไปฝึกกับอาจารย์ทุกวันไม่หยุดเลย ช่วงแรกๆก็ติ พอฝึกฝนไปนานๆเข้ามันก็เริ่มเห็นความแตกต่างระหว่างสวยกับไม่สวย พอจะถึงวันแข่งขันที่ใกล้เข้ามาก็เริ่มฝึกหนักขึ้นจนคืดว่าตัวเองต้องทำได้แน่นอนและพอถึงวันแข่งขันเราก็เจอผู้ต่อสู้มากมายหลายหน้าแต่ฉันก็ไม่หวาดกลัว เพราะแน่ใจว่าสิ่งที่เราฝึกซ้อมมานั้นได้ทำเต็มที่และคิดว่าในสนามแข่งต้องทำได้แน่นอน เพราะสิ่งที่วาดมันต้องใช้ความจำไม่มีแบบ พอวาดเสร็จก็รู้สึกภูมิใจไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไรก็ยอมรับเพราะเราทำมันอย่างเต็มที่แล้ว