“เพราะรัก”ชีวิตและโลกใบนี้จึงมีค่าพอ
หากชีวิตและโลกใบนี้
ขาดความเมตตากรุณาต่อกัน
โลกที่เราอยู่อาศัยก็คงไม่ต่างอะไรกับป่าช้า
ที่แม้จะมีป่าคอยปกคลุมให้ธรรมชาติคงอยู่ได้
แต่ความน่ากลัวที่แผ่ไปทั่ว
ก็ไม่มีเสน่ห์พอที่จะให้คนเข้าไปชื่นชม
ท่วงทำนองของการพักผ่อน
หากจัดระบบของใจให้วางอยู่
ในตำแหน่งที่นำมาซึ่งความพอใจ
และก่อให้เกิดความสมดุลได้แล้ว
ไม่ว่าเราจะต้องทำงานหนัก
หรือมีเวลาได้หยุดพักในกรอบกติกาที่จำกัดเพียงใด
ทุกอย่างที่หมุนผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา
ล้วนมีคำตอบที่นำมาซึ่งความสุขอยู่เนืองๆ
และมีเหตุผลของการหยุดพักในชีวิตของเราจริงๆ
“พอดี”ความสุขที่ไม่ต้องเพิ่มต้นทุน
เมื่อใดที่เรารูจักวางชีวิต
ให้เป็นไปในตำแหน่งที่เหมาะสม
ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาให้ได้เรียนรู้
ย่อมเป็นครูสอนให้ชีวิตฉลาดขึ้น
ขณะเดียวกันก็ทำให้เรามีความพร้อม
ที่จะคว้าดึงความสุข
ให้เข้ามายืนชิดใกล้อย่างผู้เข้าใจ
ซึ่งไม่ใช่การคว้าให้มาอยู่ใกล้
เพราะกิเลสในใจสั่งให้เห็นแก่ตัว
