หลักภาษา
การเรียนการสอนหลักภาษาไทย อักษรนำ สำรับนักเรียน
อักษรนำ อักษรตามหมายถึง พยัญชนะสองตัวเรียงกัน ประสมด้วยสระเดียวกัน ตัวแรกเป็นอักษรสูง
หรืออักษรกลาง จะบังคับให้พยางค์หลัง ซึ่งมีพยัญชนะต้นของพยางค์เป็นอักษรเดี่ยว
มีเสียงวรรณยุกต์ตามพยัญชนะตัวแรก ตัวอย่างเช่น
ขยาย ขย เป็นอักษรนำ อักษรตามอักษรตัวแรก ข (อักษรสูง) นำอักษรตัวหลัง
ย (อักษรเดี่ยว) ย จึงต้อง ออกเสียงวรรณยุกต์ตามอักษรตัวแรก คือ ข คำเช่นนี้ เรา
ออกเสียงพยัญชนะตัวแรกเป็นอะ กึ่งมาตรา ขาย มีเสียง ว รรณยุกต์จัตวา ในคำ ขยาย
จึงต้องอ่านพยัญชนะหลัง เป็น เสียงจัตวา(อ่านว่า ขะ-หยาย)
ตลิ่ง ตล เป็นอักษรนำ อักษรตาม อักษรตัวแรก ต (อักษรกลาง) นำอักษร
ตัวหลัง ล (อักษรเดี่ยว) เราอ่าน พยัญชนะตัวแรกเป็น อะกึ่งมาตรา พยางค์หลัง ออกเสียง
เป็นเสียงเอก ตามเสียงอักษรกลาง ต ถ้าประสมกับ สระอิ มีวรรณยุกต์เอก อ่านว่า ติ่ง
เพราะฉะนั้นพยางค์หลัง จึง อ่านว่า หลิ่ง มีคำมากกว่าสองพยางค์ เช่น อุปราช ศักราช
อุปโลกน์ ซึ่งอักษรกลาง เป็น ตัวสะกดของพยางค์หน้า บังคับเสียงวรรณยุกค์ของ
พยางค์หลัง ให้เป็นไป ตามเสียงอักษรกลาง จึงอ่านออกเสียง พยางค์หลังเป็นเสียงเอก
อักษรนำ อักษรตาม มีอีกประเภทหนึ่ง คือ ห นำ อักษรเดี่ยวทุกตัว และไม่ออกเสียง ห ตัวอย่าง เช่น
เหงา หงอย หญ้า หนา หมู หมุน หยัก ไหล แหล่ง หว่าง ฯ.ล.ฯ
