วันนี้มีเวรแต่เช้าค่ะ ก็ตื่นเช้านะคะ แต่มัวเอ้อระเหย ฮ่าๆ กว่าจะย่างกรายออกจากบ้านก็สายมากแล้ว แถมยังเจอพวกขับรถช้า แต่ต๊ะตอนยอนอยู่เลนขวาอีก ปวดหัวจริงๆ ครั้นจะเปิดไฟเตือน บีบแตร แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะเป็นรถตำรวจ ฮ่าๆ มิบังอาจค่ะ ยอมๆดีกว่านะ ก็ไปถึงโรงเรียน 06.34 น. แวะซื้อหมูปิ้งหน้าโรงเรียน แล้วไปทานที่ห้องอาหาร จะไม่ทานก็ไม่ได้ เพราะวันนี้ต้องใช้พลังงานเยอะค่ะ เดินแบบ เอ๊ย เดินเวรอาคาร ขอเพิ่มพลังก่อนค่ะ

ทานข้าวอิ่มแล้วก็มาเตรียมการสอน ลงไปเข้าแถว กลับขึ้นมาทำสมุดคะแนน(เล่มสีชมพู) เขียนจนมือแทบหงิกค่ะ เพราะแต่ละห้อง 40 คน และต้องเขียนชื่อ 2 รอบ 6 ห้อง สุดๆไปเลยค่ะ พอถึงเวลาก็ไปเดินเวร ในทีมมีแต่อาจารย์ผู้ชาย ดิฉันเลยสบายค่ะ เฝ้าตรงทางขึ้นตึกก็พอ คอยดูว่าเด็กจะเอาอะไรขึ้นมาทานไหม บางคนก็ฟัง แต่บางคนก็ไม่ฟัง ไม่รู้จะตักเตือนอย่างไรแล้วค่ะ ทำหน้าดุก็ไม่เป็น ถนัดแต่ทำหน้าสวย เอ๊ย หน้าบึ้งค่ะ ฮ่าๆ

เจอหัวหน้าแกงค์ลองของด้วย ยกมือไหว้ดิฉันข้างเดียว เพราะอีกข้างถือขวดน้ำ ร้าจกาจไหมล่ะคะ สักพักก็เปิดประตูห้องออกมา (ดิฉันแอบพิงข้างๆประตู) แล้วพูดว่า “จ๊ะเอ๋” ทีแรกก็คิดว่าคงจะเล่นกับเพื่อนๆ แต่แถวนั้น ณ ขณะนั้น มีดิฉันคนเดียวค่ะ แสดงว่าตั้งใจป่วนดิฉัน ร้ายไหมล่ะคะ เด็กๆบางห้องก็มาคุยด้วย ส่วนมากเป็นพวกห้องท่องเที่ยว แกงค์กระเทยที่ชอบป่วนดิฉันค่ะ แต่ยอมรับว่าเด็กพวกนี้น่ารักนะคะ พอหมดเวลาก็เซ็นเวร แล้วก็ไปทานข้าวค่ะ

ไปทานข้าวคนเดียว เพราะคนอื่นว่างคาบ4 แต่ดิฉันมีสอนค่ะ เลยรีบทาน แล้วมาเตรียมการสอนอีกครั้ง เข้าไปสอน ห้องนี้ดีหน่อยค่ะ คุยรู้เรื่อง และตั้งใจเรียนมากๆ ดิฉันก็ให้ออกมารายงานหน้าห้อง ซึ่งเด็กก็ทำได้ค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับห้องแกงค์ลองของ จากนั้นก็สอนต่อค่ะ แล้วก็พูดคุยเรื่องเรียน เรื่องงานด้านรัฐวิสาหกิจ เพราะดิฉันคลุกคลีกับวงการนี้มาพอสมควร (แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้เห่านักบิน เอ๊ย เครื่องบินสักที เส้นใหญ่ไม่พอ) พอเด็กๆรู้ฐานเงินเดือน และ โบนัส ต่างตาโตกันเป็นแถวค่ะ ฮ่าๆ

สอนเสร็จก็รีบเอาของไปเก็บ แล้วมาเข้าเวรต่อ เด็กๆบางส่วนที่ไม่ไปทานข้าว ก็มาอยู่เป็นเพื่อน มาพูดคุยด้วย อะไรที่พอจะเสริมได้ พอจะสอนได้ ก็สอนเด็กไปค่ะ ครูฝึกสอนจากฟาร์ฯเดินผ่าน หอบสมุดมาด้วยเยอะเลย ก็เลยสอนให้เด็กมีจิตอาสา ช่วยครูหอบสมุดไปไว้ที่โต๊ะ (ครูเหนือเมฆ กรุณาอ่านตรงจุดนี้ด้วยค่ะ จิตอาสา รู้จักไหมคะ) เด็กๆห้องท่องเที่ยวมาป่วนอีกแล้ว พร้อมกับถามถึงคุณครูยาริสกันเป็นแถว ฮ่าๆ เสน่ห์แรงจริงๆเลย ระหว่างที่เข้าเวรก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนไปด้วย(คุยธุระสำคัญ) เพื่อนได้ยินดิฉันเตือนเด็กเรื่องน้ำ ขนม บอกว่า “น้ำเสียงครูแบบนี้เด็กไม่กลัวหรอก” นั่นน่ะสิคะ ดิฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ แต่ไม่อยากสวมบทครูโหดนี่นา ดุๆแบบว้ากน้องก็ทำได้ แต่ไม่อยากทำค่ะ อยากเป็นครูบ้องแบ๊ว เอ๊ย แอ๊บแบ๊ว (เพื่อนให้ฉายานี้มา) อย่างนี้ดีกว่าค่ะ

เสร็จภาระกิจเข้าเวร ก็มาเขียนเล่มสีชมพูต่อ เขียนไปก็ง่วงไป*~ ผิดไม่ได้เลยนะคะ ไม่อย่างนั้นแล้วต้องซื้อเล่มใหม่เอง แต่มีแววว่ะได้ซื้อใหม่ค่ะ เพราะพลาดไปจุดหนึ่ง เขียนเลขเพลิน แล้วมันเกินค่ะ ฮ่าๆ ก็นั่งรอให้หมดเวลาเร็วๆ อยากกลับบ้านแล้วค่ะ อยู่โรงเรียน 10 ชั่วโมงได้แล้ว ทั้งๆที่มีสอนแค่ชั่วโมงเดียวเอง บางทีก็อดคิดไม่ได้นะคะว่า ทำไมถึงต้องอยู่โรงเรียนซะเยอะขนาดนี้ แทนที่จะได้เอาเวลาไปทำประโยชน์อย่างอื่นอีกเยอะ คนอื่นไม่เห็นต้องฝึกขนาดนี้เลย บางคนก็ไปแค่วันเดียว แต่ก็นะ เพื่ออนาคตของดิฉันเอง เพราะนี่คือแบบทดสอบการฝึกความอดทน ครู หรือ คุรุ แปลว่าหนัก ฉะนั้นงานครูที่ว่าสบายๆคงจะไม่มีใช่ไหมคะ เลือกเดินทางนี้แล้วนี่นา ทางเดินแห่งรัก เอ๊ย ทางเดินที่หนักหนาสาหัส แต่ก็พร้อมที่จะเดิน แต่ตอนนี้คงทำได้แค่คลานก่อนค่ะ สู้โว้ย...