รากเหงาของวิถีคนถิ่นคลอง
ถึงปากคลองแม่กลอง... "คุ้งน้ำ" น้ำเริ่มลด... วันนี้สีน้ำขุ่นเข้มกว่าปกติ สาเหตุจากการปล่อยน้ำเสียประตูน้ำหน้าวัดบังปืน เมื่อปล่อยออกมา สะหวะ ผักตลบชวา และน้ำเสียที่กักเก็บไว้จึงไหลออกมาปะปนกับน้ำในคลองแม่กลอง ซึ่งอาจเป็นสาเหตุหนึ่ง...ที่ทำให้น้ำในคลองไม่สะอาดเหมือนดังเดิม กุ้ง ปู ปลาที่มีอยู่ จึงลดจำนวนลงด้วย
เรือเร่งเครื่องปรับทิศทางบังคับลำเรือเลี้ยวซ้าย...ผ่านท่าน้ำ “แม่กลองแคมป์” เข้าสู่คลองแม่กลอง ซึ่งคลองนี้แต่เดิมเคยเป็นเส้นทาง ทางน้ำที่มีเรือขนส่งสินค้าผ่านเข้า-ออก จากแม่น้ำท่าจีน-แม่น้ำแม่กลอง มีเรือเมล์รับส่งคนเข้าตัวเมือง แต่กาลเวลาเปลี่ยนไปประโยชน์ของสายน้ำถูกใช้น้อยลง...พบเห็นเพียงวิถีชาวบ้านที่ยังใช้เรือพายไปมาหาสู่กัน
วิถีถิ่นริมคลองแม่กลอง เขตนี้มีอาชีพทำสวนมะพร้าว และทำประมง ดักโพงพาง ดักตะคัด หากุ้ง หาปลา ตามช่วงเวลาน้ำขึ้น-ลง นายท้ายขับเรือยางลอดโพงพางเก่าที่วางขวางกลางคลอง เสาไม้มีอวน ขึง ดึง ไว้ มองเห็นร่องรอยเชือกผูกมัด และรอยกัดเซาะ เสาไม้ เป็นรอยลึกบอกอายุของโพงพางที่ใช้เป็นเครื่องมือประมงในคลองนี้มายาวนาน จึงถือว่าเป็นรากเหงาของวิถีคนถิ่นคลอง ที่ใช้เป็นอาชีพเลี้ยงคนรุ่นต่อรุ่นมา
วิวทิวทัศน์ บ้านเรือนทรงไทย ทำให้เพลิดเพลินกับกิจกรรมเก็บขยะในคลอง ระหว่างทาง พลพรรคฯ ต่างหันซ้ายแลขวาโบกมือทักทายกันและกัน โดยมีเด็กๆและชาวบ้านที่แอบมองคนแปลกหน้าด้วยความสงสัยว่า "มาทำอะไรกัน...?" แต่มิตรภาพดีๆที่สัมผัสได้คือ รอยยิ้มและท่าทางโบกมือทักทาย
ผ่านมาถึง...วัดประจันตาราม ดูสวยงามมาก ด้วยความเชื่อ ศรัทธา และรักสามัคคีของคนหมู่นี้ จึงทำให้ชุมชนมีส่วนร่วมและช่วยกันพัฒนา เกิดความเข้มแข็งขึ้นในชุมชน เรือลอดใต้สะพานถึงเขตรอยต่อของจังหวัดสมุทรสาคร(ดงโรงงาน) กับจังหวัดสมุทรสงคราม ซึ่งเป็น(เมืิองวัฒนธรรม สามน้ำ) คลองเริ่มแคบลง สีน้ำเริ่มดำเข้มขึ้น สองฝากฝั่งเห็นต้นจาก และนากุ้ง น้ำเริ่มตื้น เรือเริ่มติดสะหวะเป็นระยะ จนมาถึงป่าโกงกาง เสียงเครื่องยนต์เรือหางเริ่มเบาลง ฝูงนกประจำถิ่น เช่น กาน้ำ เป็ดน้ำ นกกระยาง บินขึ้นฟ้าด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินเสียงดังและเห็นสิ่งแปลกปลอมผ่านเข้ามา
สิ้นเสียงเรือยนต์...เงียบสนิท ฝูงนกจึงเริ่มบินเกาะกิ่งไม้ดังเดิมอีกครั้ง พลพรรคฯ...เริ่มเก็บเกี่ยวความสุขด้วยการนอนชม ฝูงนกเกาะต้นไม้ริมคลอง ปล่อยเวลาให้ร่างกายได้พักผ่อน และรอเวลาพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ให้เรือลอยลำไหลไปตามน้ำ ชมความงามธรรมชาติสีเขียวสองฝั่งคลอง จนมาถึงป่าแสม...
เสียงร้องดังระงมคล้ายเสียงไก่ ดังทั่วป่า ที่นี่คือที่อยู่อาศัยของค้างคาวแม่ไก่นับหมื่นตัว ซึ่งในพื้นนี้เป็นเขตคุ้มครอง(ห้ามล่าสัตว์) ค้างคาวบางตัวเริ่มบินเวียนวนไปมาคล้ายกับเป็นหัวหน้าฝูง ตะวันลับขอบฟ้าแล้วได้เวลาที่ฝูงค้างคาวแม่ไก่ จะทยอยกันบินออกหากิน พลพรรคฯ ต่างมีความสุขกับการเสพธรรมชาติและเก็บภาพความประทับใจแล้ว จึงล่องเรือกลับท่ามกลางความมืด
