การให้บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องให้ด้วยเงิน ทอง แค่ยิ้มทักทาย แค่ปลายนิ้วสัมผัส ด้วยความจริงใจ คนไข้จะรู้สึกดีไปกว่าครึ่งของความเจ็บปวด
สายลมพัดผ่านแตะผิวกาย ฉันรู้สึกได้ถึงความสดชื่น เย็นสบาย มองเห็นต้นหญ้าไหวเอนเล่นล้อกับสายลมเบา ๆ ให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก สูดหายใจเข้าปอดเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้เต็มปอด พร้อมรับกับงานที่วางกองอยู่ตรงหน้า อาชีพชาวสวนอย่างเรา ๆ อาทิตย์หนึ่งทำงาน 7 วัน มีบางครั้งที่ลืมวันก็มี “แต่ก็รู้สึกดีไปอีกแบบ เป็นเจ้านายตัวเอง” พอใจก็ทำ ไม่พอใจก็ไม่ทำ เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน นี่ก็ย่างเข้าฤดูเก็บเกี่ยวกาแฟอีกแล้วหรือ.....
แหม่ม แหม่ม แหม่ม
เสียงเรียกที่เป็นภาษาท้องถิ่นบ้านฉันเอง สมาธิฉันหยุดชะงักทันที เมื่อได้ยินเสียงเรียกอยู่หน้าบ้าน อ๋อ เสียงพี่นครนั่นเอง “พี่นครพันพรือพี่” ฉันก็แหลงใต้กลับเช่นกัน อ้อ... หมอให้พี่มาตามแหม่มให้ไปโรงบาล (โรงพยาบาล) ด่วนเลยน่ะ “ฉันถามต่อทันทีด้วยความเร็วสูง “หมอมีไหรพี่นคร ปกติไม่เคยเห็นพี่มีอาการรีบร้อนพันนี้ (ภาษาใต้ล้วน ๆ ) ฉันเริ่มไม่แน่ใจในความปลอดภัยของคนในครอบครัวหรือญาติ ๆ ขึ้นมาทันที เพราะพอพูดถึงหมอทำให้ฉันใจคอไม่ดี กลัวที่สุดกับการไปโรงพยาบาล
“ ไปต๊ะ (ไปสิ) ไปถึงเดี๋ยวก็จะรู้เอง” ฉันก็ตามพี่นครไปอย่างงง ๆ
“ หมอรออยู่ในห้อง” (เสียงพี่นครบอกย้ำอีกครั้ง)
เชิญนั่งค่ะ....
คนแรกที่ฉันเห็น คือ ท่านผู้อำนวยการ , หัวหน้าฝ่ายบริหาร , หัวหน้าฝ่ายการ ซึ่งฉันก็พอรู้จักกับบุคคลที่อยู่ตรงหน้าพอสมควร เสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มทำอะไรไม่ถูก
"หมอต้องการให้เธอไปอบรม"
นวดทางด้านแพทย์แผนไทย เป็นเวลา 3 เดือน
ให้ไปในวันนี้เลย ลงทะเบียนพรุ่งนี้เช้า และเข้าอบรมเลย"
3 เดือนผ่านไปในการอบรม ฉันได้รับสิ่งที่ดี ๆ หลายอย่างเข้ามาในชีวิต คือหลักการสวดมนต์ นั่งสมาธิ หลักการนวด การพูดคุย การรู้จักสังคม บางครั้งทุกข์บ้าง สุขบ้าง คละเคล้ากันไป และฉันก็จะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ได้มาอยู่ที่นี่ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่ออนาคตที่ดี เพื่อลูก
1 เดือนกับการฝึกงานโรงพยาบาลละแม สิ่งที่ฉันที่ได้รับจากเจ้าหน้าที่และรุ่นพี่ ๆ ที่ผ่านการอบรมมา เช่น หลักการนวดที่ถูกต้อง การพูดคุยกับผู้ป่วย พูดเพื่อให้ผู้ป่วยมีหวัง และมีกำลังใจ ไม่ท้อแท้กับสภาพร่างกายของตนเอง ฯลฯ
พ.ศ.2545 กับการย่างก้าวเข้าสู่รั้วม่วงขาวชาวโรงพยาบาลพะโต๊ะ ด้วยความภาคภูมิใจ ปัจจุบันนี้ถึงฉันจะทำงานไม่ตรงกับตำแหน่งที่ไปอบรมมา แต่ก็ภูมิใจไม่น้อยไปกว่ากัน ตำแหน่งที่ประจำคือห้องบัตร ทำบัตรการทำบัตรคนไข้คนใหม่ , คนเก่า , ช่วยงานคลินิกพิเศษต่าง ๆ , ทำแรงงานต่างด้าว ฯลฯ
รู้สึกดีใจที่มีโอกาสให้เข้ามาสัมผัสกับการเป็นบุคลากรอีกคนหนึ่งของโรงพยาบาลพะโต๊ะ ถึงไม่ได้มีหน้าที่ใหญ่โตอะไร แต่มันเต็มไปด้วยความสุขใจกับการที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทุกเช้าใครที่เดินผ่านไปผ่านมาบริเวณหน้าห้องบัตรจะได้ยินเสียงฉันพูดคุยกับคนไข้ ถือเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว
เมื่อทำงานนานๆไปด้วยภาระงานมาก และบางครั้งเครียดจากปัญหาที่บ้านทำให้ ฉันเริ่มมีการตวาดผู้ป่วยด้วยเสียงอันดังบ่อยๆ เหตุผลแค่เพราะว่าลืมบัตรโรงพยาบาลมาเท่านั้นเอง หลายครั้งที่ฉันรู้สึกแย่กับข้อร้องเรียนด้านพฤติกรรมบริการที่ระบุชื่อฉัน ในตอนนั้น ฉันคิดเข้าข้างตัวเองว่าบางครั้งฉันอาจพูดจาไม่ถูกใจใครสักคน หรือด้วยน้ำเสียงที่ดัง เสียงแข็ง คำพูดขาดคำลงท้ายไปบ้าง แต่ฉันไม่มีเจตนาเป็นอื่น จริง ๆ แล้วอยากช่วยเหลือ อยากแบ่งเบาความเจ็บปวด แต่คงแสดงออกได้ไม่ดี
เมื่อวันหนึ่งฉันได้รู้จักเรื่องเล่า ได้อ่านเรื่องเล่าของเพื่อนๆที่ทำงาน หลายสิ่งหลายอย่างทำให้ฉันต้องสะท้อนกลับมามองตัวเอง พยายามเปิดใจ พยายามบอกตัวเองทุกครั้ง จะพูดแต่สิ่งที่ดี ทำในสิ่งที่ดี ๆ เพื่อให้ผู้รับบริการเกิดความประทับใจมากที่สุด เพราะห้องบัตรเป็นด่านแรกที่คนไข้เจอ ถ้าเจอกับผู้ให้บริการคนแรกที่บริการไม่ดีซะแล้ว จะกลายเป็นว่าไม่อยากกลับมารักษาที่โรงพยาบาลพะโต๊ะอีกเลย
ตอนนี้ฉันทำงานอย่างมีความสุข ไม่มีกังวลเรื่องข้อร้องเรียนใด ๆ เพราะไม่มีมาถึงฉันตั้งนานแล้ว น้ำเสียงนุ่มนวลลงมาแทนเสียงที่เคยดัง กระด้าง พฤติกรรมบริการต่าง ๆ ก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ
หน้าที่หลักที่สำคัญของฉันในตอนนี้ คือทำให้ผู้ที่มาใช้บริการกับโรงพยาบาลพะโต๊ะ มาด้วยใจ ไปด้วยความรู้สึกดี ๆ การให้บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องให้ด้วยเงิน ทอง แค่ยิ้มทักทาย แค่ปลายนิ้วสัมผัส ด้วยความจริงใจ คนไข้ จะรู้สึกดีไปกว่าครึ่งของความเจ็บปวด ฉันจะพยายามเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดให้กับโรงพยาบาลพะโต๊ะ นี่คือคำมั่นสัญญา.........
พี่แหม่ม
งานห้องบัตร
สวัสดีคะ คุณชื่อเดียวกัน..........แหม่ม แหม่ม เป็นชื่อของคนสวยนะค่ะ สวยกาย สวยใจ อุ้ย ไม่ได้ยอตัวเองนะ
ชมพี่แหม่มต่างหาก ขอให้ความพยายามเป็นจริงนะค่ะ เพื่อโรงพยาบาลพะโต๊ะ เพื่อผู้รับบริการ วันนี้ ขายขนมจีน
หรือเปล่า เริ่มหิวแล้ว เป็นกำลังใจให้พี่จ๊ะ โชคดี มีความสุขค่ะ
เป็นกำลังจัยหัยนะค่ะ...พี่แหม่ม
สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ
ชื่นชมมากๆครับ
คนที่มา รพ.บางครั้งนอกจากป่วยกายแล้ว อาจจะป่วยทางใจด้วย เช่น เครียด กลัว กังวล
การต้อนรับ การช่วยเหลือที่ดีๆ บางทีก็ทำให้คนไข้ดีขึ้นได้ ตั้งแต่ยังไม่ได้พบหมอ
ขอบคุณมากและขอเป็นกำลังใจให้ครับ
อ้าวววว! ถูกทำลายสถิติ ที่หนึ่ง ซะแล้ว อิอิ
แวะมาเติมน้ำตาลให้พี่แหม่มค่ะ ก่อนทานข้าวกลางวัน
อดีตมีไว้เพื่อเพิ่มความสุขให้กับปัจจุบันค่ะ
ดีใจและชื่มชม ขอบคุณสิ่งดีๆนะคะ...พี่แหม่ม
สวัสดีน้อง แหม่ม (นฤมล ปิ่นสังข์)
ก็ขอยอมรับน่ะว่าคนชื่อแหม่มนี้ส่วนมากสวยทุกคน "แหละ" น้องเอยรวมทั้งน้องด้วยจ๊ะ ขอให้พรที่น้องให้พี่ส่งถึงน้องด้วยน่ะจ๊ะ เพื่อ ร.พ. พะโต๊ะของเราจ๊ะ
สวัสดีคะ...พี่แหม่ม.. จำน้องคนนี้ได้ป่าว
แวะเข้ามาทักทายพี่คนเก่ง ตัวอยู่ไกลแต่ใจอยู่ใกล้กันนะ
เป็นกำลังใจดวงโต ๆ ๆ ให้พี่แหม่มเสมอนะคะ
แหลงได้หรอยจิงจิงพี่แหม่มเฮ่ย
อิอิหยอกเล่นน่ะค่ะ
เข้ามาให้กำลังใจเขียนได้สนุกดีค่ะพี่
ห แหม่นไปอบรมมาแต่มาทำงานไม่ตรงกับที่ ก็ไม่เป็ไร จงทำหน้าที่ที่เขามอบให้เต็มที่นะน้ะน้องนะ
น้องป้อมแป้ม
ก็ขอขอบใจน้องป้อมแป้มอีกคนที่ให้กำลังใจต่อสู้
เพื่อ ร.พ.พะโต๊ะ
สวัสดีจ้าคุณแม่น้องออมสิน
ก่อนอื่นต้องบอกขอบใจมากๆที่กำลังใจ " ย่าหนูพริ้ง " มาตลอดจ๊ะ
ผมภูมิใจที่แม่ของผมเป็นเจ้าหน้าห้องบัตรคนหนึ่ง
ที่เพื่อน ๆ ผมบอกผมเสมอว่าหน้ารักน่ะแม่ของเตอร์น่ะ
พูดก็ดี บริการก็ดี (ผมรักแม่มากครับแม่)
แหม..น้องแหม่ม.....นึกถึงอดีตที่ผ่านมาเลยนะ ก็เห็นแววน่ะ...(หน้าผาก).. รู้ว่าน้องแหม่ม มีความตั้งใจสูง ก็อยากให้โอกาส
แต่ก็ไม่เป็นไรนะ...แม้ไม่ตรงตามความสามารถ แต่..เราเป็นคนสาธารณะ.. ไม่มีปัญหาใช่ม่ะ...ให้กำลังใจต่อไปนะครับ
ผู้อำนวยการ