GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ลับไม่ลับ "หมูหวาน"

ผู้"ให้"ด้วยจิตใจที่เอื้อเฟื้อที่พักอาศัย..อาหาร และความเป็นอยู่..อย่างเอื้ออาทรฉันท์ญาติมิตร

       ช่วงนี้อาจดูวุ่นๆ ยุ่งๆเรื่องอาหาร หากแต่..ก็ยังอยากนำมาบอกเล่า เพราะตื่นเต้นเหมือนได้ความรู้ใหม่ในหลายเรื่อง จนอดรนทนไม่ไหว จึงต้องมาบันทึกว่าเป็นเรื่อง"เล่า"เพื่อนเตือน "ตน" และหากใครมาพบเข้าอาจนำไปใช้ได้...ไม่สงวนสิทธิ์ เคล็ดลับที่ไม่ลับ "หมูหวาน"

       ตามธรรมดาของการลงพื้นที่ที่แฝงตัวเข้าไปในชุมชน เพื่อให้เกิดความเนียนที่กลมกลืนไปตามวิถีแห่งชาวบ้าน สิ่งหนึ่งที่พบตามวิถีที่เป็นการดำเนินชีวิตประจำวันของคนในท้องถิ่น คือการทานอาหารที่มาจากการปรุง..เอง ไม่ซื้อทานเป็นแม่บ้านถุงพลาสติก วัตถุดิบก็หาเอาง่ายๆไม่ยุ่งยาก หากรสชาติอาหารที่ออกมากลับอร่อยถูกใจยิ่งนัก ในมื้อเย็นที่ผ่านมา...เช่นเดียวกัน ด้วยความรู้สึก"สำนึก"ในที่พักพิง..ของผู้"ให้"ด้วยจิตใจที่เอื้อเฟื้อที่พักอาศัย..อาหาร และความเป็นอยู่..อย่างเอื้ออาทรฉันท์ญาติมิตร...ดิฉันจึงเกิดความรู้สึกที่อยากตอบแทนแม้เป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ หากแต่ก็อยากทำจึงขันอาสา รับผิดชอบอาหารมื้อนี้เอง ด้วยการแสดงฝีมือทำกับข้าวไม่กี่อย่างที่ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก เสนอเป็น "หมูหวาน" และ"ผัดผักดอกไม้จีนสด" จากฟาร์มพระราชดำริสมเด็จพระราชินี อ.บางแก้ว จ.พัทลุง

       ผัดผักนั้นไม่ยุ่งยาก...เพราะดูท่าจะไม่ยาก..หมูหวานก็น่าจะง่ายๆ เช่นเดียวกัน เพราะมีเพียงหมูและเครื่องปรุงรส ทุกอย่างก็ดูจะลงตัว ไม่ยุ่งยากอะไร หากการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น พอเริ่มทำ "หมูหวาน"...ได้สักพักหมูกำลังร้อนๆ ในกะทะ...ต๊ายละว้า! ไม่มีซี้อิ๊วหรือซอส...อะไรเลยในครัว...แล้วสีสรรจะเข้มเป็นหมูหวานได้อย่างไรเล่า..จำต้องเดือดร้อน "พี่ที่รักคนดีคนหนึ่ง" มาช่วยแก้ไข โดยได้เคล็ดลับๆที่ไม่ลับการทำหมูหวานโดยไม่ต้องพึ่งซอสใดใดทั้งสิ้น หากแต่เพียงใช้น้ำตาลที่มีอยู่ เคี่ยวให้เกือบไหม้ได้เป็นเพียงสีเข้มๆ แล้วเอาหมูที่ผัดไว้เมื่อสักครู่ลงไปคลุกเคล้า...ก็จะได้หมูหวานตามหน้าตาที่ควรเป็น "หมูหวาน"...ทำให้ดิฉันโล่งอกโล่งใจอย่างมาก ไม่ขายหน้า..กับการโชว์ฝีมือเลย..จากนั้นไม่ล้างกะทะนำผัก"ดอกไม้จีนสด"ลงผัดต่อ...ก็ได้ผัดผักดอกไม้จีนที่มีสีสรรหน้าตาน่าทานโดยไม่ต้องพึ่งซอสเช่นเดียวกัน...และเมื่อลองชิม(เอง)..แหม!อร่อยจริงๆ...เราก็ทำได้นี่..อาหารอร่อยๆ(แอบชมตัวเอง)..แต่พอเจ้าบ้านได้ทาน ท่านชมจนดิฉันยิ้มแก้มปลิ ดีใจและแอบภูมิใจในตนเองลึกๆ...วันหลังหากมีโอกาสอีก จะแอบทำให้ท่าน"เจ้าบ้าน"ทานอีกเป็นแน่แท้ หากท่านๆไม่เบื่อเสียก่อน

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 28218
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 11
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (11)

     "ใช้น้ำตาลที่มีอยู่ เคี่ยวให้เกือบไหม้ได้เป็นเพียงสีเข้ม ๆ " ครั้งหนึ่งที่บ้านไม่ซีอิ้ว และแม่กำลังทำอะไรสักอย่างจำไม่ได้ เห็นแม่ทำอย่างนี้เพื่อให้อาหารได้สีเหมือนใส่ซีอิ้ว ฉะนั้นตรงนี้ได้มากจากแม่ตั้งแต่ตอนแม่ยังอยู่ นึกได้ก็ใช้ครับ เชื่อว่ามีอะไร ๆ อีกมากที่เป็น Tacit K.ในตัวคน ไม่ว่าใคร ๆ ครับ
เคล็ดลับที่ไม่ลับวันหลังมาเผยแพร่บ้างก็ดีนะคะ"คุณชายขอบ" เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่คุณมี...เยอะมากเลย(แอบๆ..เก็บบ้างหลายเกร็ดเหมือนกัน)
ยิ้มจนแก้มปริ - -  เพราะคำชม หรือเพราะช่วงนี้วุ่นๆเรื่องอาหารการกินคะ
ถ้ามีเวลา
.....ขอแนะนำ "เทศกาลอาหารสองทะเล ที่สระบัว ริมหาดสมิหลา จ.สงขลา" ค่ะ
(ไม่ได้ค่าโปรโมทนะคะ...พี่เม่ยไปทุกปีเลย ปีละหลายๆวันค่ะ)
แซบๆ หลายคะคุณ"น้อง"...เดี๋ยวเราแวะไปงานเทศกาลที่พี่เม่ยแนะนำด้วยกันไหม...เทศกาลนี้มีวันไหนคะพี่เม่ย...
ขอไปด้วยคนค่ะ อยากกินอาหารทะเลจัง

ถ้าฝีมือ Dr.Ka-Poom น่ะคิดว่าน้ำต้มผักก็ยังหวานเลย เชื่อเถอะ

หมูหวาน...เสียดายที่ไม่ชอบกิน ...เลยไม่กล้านึกอยากชวนมาทำให้กิน...ฝากคุณชายขอบกินเยอะๆก็แล้วกัน...

รสมือนางน่าลิ้ม คงเพราพริ้มละมุมละไม

รสหวานซ่านทรวงใน คือหมูหวานย่านพัทลุง

 

 

คุณไร้นาม ครับ

     หมูหวานคืออาหารจานโปรดที่ชอบมานานแล้ว ไม่ขอปฏิเสธครับ แถมมั่นคงมาจนทุกวันนี้ ดีใจมากอย่างหนึ่งคือ รู้ว่าคุณไร้นามไม่ชอบหมูหวาน ดีจังครับ เพราะผมไม่ชอบแย่งใคร... จะได้สบาย มีสุขไงครับในการกินหมูหวาน...ยิ้ม (หวานหมู...ล๊ะ)

ฮ่าๆๆ ขำคุณชายขอบ...เป็นไปได้

Dr.Ka-poom คะ
ให้ "พี่ชายที่แสนดี" พาไปงานเทศกาลอาหารสองทะเลช่วงนี้ได้เลยค่ะ เริ่มแล้วตั้งแต่วันที่ 12 ไปจนถึงวันที่ยี่สิบกว่าๆ เดือนนี้ค่ะ จากพัทลุงเข้าสงขลาตัดมาทางม่วงงาม ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึงมังคะ! (ไม่ค่อยแน่ใจ...)
กลับมาจะทำให้ที่ฝ่ายทานได้มั้ยคะหรือว่าทำได้เฉพาะที่พัทลุงเท่านั้น ( อย่าลืมทำให้ท่าน ผอก.รพท.พัทลุงคนใหม่ทานบ้างนะคะ ) ^ ^