จะเห็นได้ว่าการถ่ายรูปนั้นนอกจากจะทำให้เราได้ผลงานรูปภาพ(ที่อาจจะดูแปลกๆ)แล้ว ยังได้ความสนุกสนานเพลิดเพลินละความรู้จากศาสตร์อีกหลายแขนง ผมจึงกล้าพูดได้เลยว่า “การท่องไปถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆนั้นไม่ใช่เรื่องไร้สาระไปวันๆแต่เป็นหนึ่งในการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ”

สวัสดี ครับผู้อ่านทุกท่าน ผมชื่อ วศิน จีราระรื่นศักดิ์ นักศึกษาคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นชั้นปีที่1 แม้ผมจะเป้นนักศึกษาแพทย์ ผมก็ไม่ได้ศึกษาแต่วิชาการอย่างเดียวนะครับ ผมมีสิ่งที่ผมรักที่จะศึกษาอย่างหนึ่งก็คือ"กล้องดิจิตอล"ซึ่งปัจจุบันนี้ เพื่อนรู้ใจของผมก็คือกล้องดิจิตอล canon40Dกับเลนส์อีก3ตัว หลายคนถามผมว่า ผมถ่ายภาพไปทำไม ผมจะตอบทันทีว่า.... "ภาพภ่ายนั้น แต่ละภาพคือเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต คนเราไม่สามารถย้อนกลับมาในช่วงเวลานั้นได้ มีเพียงภาพถ่ายเท่านั้นที่จะเป็นตัวช่วยบันทึกเหตุการณ์ต่างๆอย่างถูกต้อง แม่นยำ เหตุารณ์บางอย่างอาจถูกลืม ภาพถ่ายนี่เองจะเป็นตัวช่วยให้เราย้อนกลับไปในความทรงจำนั้นได้"

 

สะพานขาว

ชั้น6คณะแพทยศาสตร์

มุมมองใหม่ ในที่คุ้นเคย

   ใน มหาวิทยาลัยขอนแก่นแห่งนี้ มีสถานที่สวยงามอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวมหาวิทยาลัยขอนแก่นบางคนอาจจะเห็นสิ่งเหล่านั้นจนชินตา ละเลยความสวยงามของทิวทัศน์ของมข. หันไปแสวงหาความงามที่ไกลๆ แต่ถ้าเรากลับมามองมหาวิทยาลัยแห่งนี้ดีๆ ความงดงามของธรรมชาติและอาคารสถานที่ภายในมข.นั้นไม่แพ้ที่ใดในโลก แม้แต่สถานที่ที่เราใช้ชิวิตอยู่เป็นประจำ เช่น คณะที่เราเรียน ห้องสมุดที่เราไปอ่านหนังสือ หรือแม้กระทั่งถนนที่เราใช้สัญจรอยู่เป็นประจำ  แล้วจะพบว่าสถานที่เหล่านั้นมีเอกลักษณ์และความงามอยู่ภายใน

 

กรอบภาพสี่เหลี่ยมไม่ได้กำหนดกรอบความคิด

    ผม มีมอร์เตอร์ไซค์ยามาฮ่าฟีโน่คันหนึ่งครับ มันพาผมไปได้ทุกที่ เมื่อมีเวลาว่างแบบว่า..ว่างจริงจิ๊ง ผม น้องแคน(นอน)เละเจ้าฟีโน่คันนี้จะพากันตะลอนไปตามเส้นทางต่างๆในมหาวิทยาลัยขอนแก่น แม้ผมจะเกิดและเติบโต(ผมมาจากสาธิตมข.)ที่นี่แต่ผมไม่เคยจะเบื่อสถานที่แห่ง นี้เลย เพราะผมมองมอแห่งนี้ในมุมมองที่แตกต่างกันออกไปในทุกๆครั้ง เมื่อผมพบมุมใหม่ๆผมก็จะจอดเจ้าฟีโน่ และลงไปเก็บภาพ ลองปรับโน่นปรับนี่ แล้วดูว่าภาพที่ออกมามีความแตกต่างกันอย่างไร อย่างเช่นทางลาดยางแถวอุทยานเกษตรถนนนั้นรายล้อมไปด้วยต้นสักสูงเป็นแนวยาว หรือแม้กระทั่งในคณะแพทย์ซึ่งตั้งอยู่ในโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ซึ่งผมและเพื่อนๆใช้เป็นสถานที่เรียนแทบทุกวัน ถ้าเราลองขึ้นไปบนชั้น5ของอาคารเรียนเราจะสามารถเมองห็นคณะเราทั้งหมดซึ่งน้อยคนนักที่จะสนใจความงามของสิ่งเหล่า นี้

    ใน มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีกิจกรรมของนักศึกษามากมาย ทั้งกิจกรรมของทางคณะ กิจกรรมของทางมหาวิทยาลัย ซึ่งล้วนแล้วแต่สร้างเสริมความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนคณะเดียวกัน เพื่อนต่างคณะ พี่น้อง

ในส่วนของฝ่ายถ่ายภาพพวกเราก็จะมีหน้าที่ไปตามงานต่างๆ แล้วถ่ายภาพออกมาเพื่อเผยแพร่ให้คนที่ไปร่วมกิจกรรมได้รำลึกถึงความประทับใจ ในกิจกรรมนั้นๆ ส่วนเพวกเราคนถ่ายภาพ ก็รู้สึกมีความสุขที่เห็นผู้คนประทับใจภาพที่เราถ่าย การถ่ายภาพเหตุการณ์ต่างๆนั้นเป็นงานที่ท้าทาย เนื่องจากเหตุการณ์นั้น ดำเนินไปตามเวลา ไม่ได้หยุดนิ่งให้เราถ่าย จังหวะจึงเป็นเรื่องสำคัญในการถ่าย เหล่าบรรดาช่างภาพสมัครเล่นอย่างพวกเราต้องฝึกฝนด้านจังหวะให้มาก เพื่อที่จะได้ไม่พลาดเหตุการณ์ในจังหวะสำคัญ การถ่ายภาพบุคคลก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่

ผมนั้นโปรดปราน โดยนางแบบนายแบบนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เพื่อนๆในคณะเรานั่นเอง ถ้าใครว่างก็จะชวนไปถ่ายรูปกันตามสถานที่ต่างๆภายในมอ ซึ่งเพื่อนๆบางคนก็บ้ากล้องเอามากๆ ผมว่าการถ่ายภาพบุคคลนี้เป็นเสน่ห์ของการถ่ายภาพเลยทีเดียวเพราะต้องใช้ทั้ง ศาสตร์และศิลป์ในการจัดองค์ประกอบต่างๆ เช่น จัดองศาการยืน มุมของการถ่าย ความสมดุลของภาพและแสงที่มีต้องเหมาะสม อีกทั้งยังต้องถ่ายในเวลาอันจำกัดเนื่องจากนายแบบนางแบบยิ้มจนเมื่อยปากแล้ว แต่ภาพที่ได้นั้นคุ้มค่ากับการถ่ายจริงๆ

ตัวเมืองขอนแก่น(ถ่ายจากตึกสว.คณะแพทยศาสตร์)


อาคารคณะแพทยศาสตร์และโรงพยาบาลศรีนครินทร์(ถ่ายจากตึกสว.คณะแพทยศาสตร์)


ดินแดนแห่งใหม่บนโลกใบเก่า

      เมื่อเสร็จจากการถ่ายภาพแล้ว ถึงคราวที่เราจะเอาภาพที่เราถ่ายไว้มาดูกัน ผมก็จักการนำ CF card ซึ่งเป็นหน่วยความจำของกล้องใส่ลงไปใน card reader แล้วต่อเข้าทางคอมพิวเตอร์ กล้องดิจิตอลเป็นกล้องที่สะดวกมาก เพราะภาพที่เราถ่ายได้จะถูกเก็บไว้ในรูปของไฟล์.jpg บนคอมพิวเตอร์ เราสามารถดูรูปได้และสามารถส่งรูปไปได้ทั่วโลกทางเครือข่ายอินเตอร์เน็ต  ซึ่ง สะดวกและง่ายกว่ากล้องฟิล์ม ซ้ำยังประหยัดค่าฟิล์ม ค่าล้าง และอื่นๆ การถ่ายรูปทำให้ผมได้เห็นโลกในมุมมองกว้างขึ้น ซึ่งจะก่อให้เกิดความคิดริเริ่มในการออกแบบและสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ และยังเป็นการเพิ่มประสบการณ์ที่หาไม่ได้ตามตำราวิชาการ การเรียนรู้ด้านกล้องดิจิตอลนี้ นอกจากจะทำให้เราองค์ประกอบและมุมมองของภาพ  เทคนิค และลูกเล่นของกล้องดิจิตอล ยังได้ทักษะการใช้โปรแกรมแต่งภาพในคอมพิวเตอร์อีกด้วย เราสามารถเนรมิตดินแดนแห่งใหม่บนภาพถ่ายโดยใช้โปรแกรม Adobe Photoshop ซึ่งเป็นโปรแกรมตกแต่งภาพที่สมบูรณ์แบบ

เราต้องการจะแปะหรือลบอะไรย่อมสามารถทำได้

 

   จะเห็นได้ว่าการถ่ายรูปนั้นนอกจากจะทำให้เราได้ผลงานรูปภาพ(ที่อาจจะดูแปลกๆ) แล้ว ยังได้ความสนุกสนานเพลิดเพลินละความรู้จากศาสตร์อีกหลายแขนง ผมจึงกล้าพูดได้เลยว่า "การท่องไปถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆนั้นไม่ใช่เรื่องไร้สาระไปวันๆแต่เป็นหนึ่งในการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ"

 

รูปการถ่ายแพนนึ่งรถใน มข.

คณะเกษตรฯ

สระว่ายน้ำสโมสรอาจารย์ฯซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุง

บึงศรีฐานตอนพระอาทิตย์ตกดินและพระพุทธรูปประจำหอศิลปวัฒนธรรม