ตอนเด็ก ๆ ถ้ามีคนมาถามข้าพเจ้าว่า ชอบเรียนวิชาอะไรมากที่สุด  ข้าพเจ้าจะตอบว่า ชอบวิชาเรียงความ  เมื่อถึงเวลาเรียนวิชานี้ข้าพเจ้าจะเรียนอย่างมีความสุขที่สุด  อยู่กับจินตนาการไม่รู้จบ  ไม่มีถูก  ไม่มีผิด  ไม่มีกฏเกณฑ์กติกาที่ทำให้เคร่งเครียด   ครูที่สอนเพียงแต่เขียนบนกระดานไว้ เช่น  วันหนึ่งข้าพเจ้าเดินไปในป่า.....  แค่นั้นเอง  แล้วให้นักเรียนแต่งต่อตามจินตนาการ  ข้าพเจ้าเขียนไปตามความคิด  คิดไป เขียนไป  และเขียนไปอย่างมีความสุข  นึกจินตนาการเป็นตัวละครในเรื่องนั้น  อยากจะให้เรื่องราวเป็นอย่างไรก็นึกไป  เขียนไป  อยากให้จบอย่างไรก็สามารถทำได้  ข้าพเจ้าอยากให้ชีวิตเป็นได้เหมือนที่เรานึก ที่เราอยากให้เป็นไป    นั่นคือจุดเริ่มต้นของการชอบเขียน...ข้าพเจ้าเคยสอนนักเรียน  ให้เขียนกลอนสุภาพ  ให้รูปแบบฉันทลักษณ์  ให้ตัวอย่าง ให้ฝึกเขียน  นักเรียนสามารถเขียนได้  แต่เป็นทำนองกลอนพาไปเรื่อย ๆ ไม่เพราะ  ไม่จับใจ  แต่ก็ถูกต้องตามรูปแบบ   เช่นพอลงท้ายด้วยสระ ไอ  ก็จะเป็น ใจ  ไร ไม ไอ  อะไรไปเรื่อยเปื่อย อ่านแล้วขำดี  ให้กลับไปแก้ใหม่  กี่ครั้ง  ก็กลับมาเหมือนเดิม..จนไปสอนเรื่องอื่นช้า  ยิ่งไปโคลง  ฉันท์    ยิ่งยากสำหรับนักเรียน  แต่กาพย์ยานี11  พอกล้อมแกล้มไปได้  การสอนให้นักเรียนจินตนาการได้  เป็นสิ่งที่ยาก  และที่สำคัญต้องผ่านการฝึกฝนมาพอสมควร  การเขียนที่ดีจะต้องเริ่มจากการอ่านมาก่อน  เมื่ออ่านมาก  ก็จะซึมซับไว้  สามารถถ่ายทอดออกมาได้....เขียนได้เอง