ความขัดแย้งในใจ
- วันนี้ความรู้สึกในใจมันขัดแย้งกันแบบไหนชอบกล
- ก่อนอื่นต้องอธิบายลักษณะของโรงเรียน ชุมชนที่ทำงานอยู่ก่อน
- โรงเรียนเป็นโรงเรียนมัธยมขนาดเล็ก มีเด็กนักเรียนประมาณ สองร้อยกว่าคน
- สอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6
- โรงเรียนเป็นโรงเรียน สาขา มาก่อน ก่อนที่จะแยกออกมา
- นักเรียนที่เข้ามาเรียน เป็นเด็กนักเรียนในหมู่บ้าน และ บ้านใกล้เคียง ที่ห่างกันพอสมควร
- ลักษณะหมู่บ้านแต่ละแห่งที่นี่เคยเป็นพื้นที่สีชมภู
- และวันรุ่นแต่ละหมู่บ้านถ้ามีงานเมื่อไหร่เป็นต้องยกพวกตีกันประจำ
- เรื่องมีอยู่ว่า
- โรงเรียนสอนในระดับมัธยม เด็กที่เข้ามาเรียนก็เป็นวัยรุ่น
- และมีการทำผิดกฎโรงเรียนบ่อยมาก ทางคณะครู ได้มีการว่ากล่าวตักเตือนและทำโทษกันตามเหตุผลที่สมควร
- แต่เด็กก็มีปฏิกริยาโต้ตอบ คือ การว่าร้ายคณะครู และทำกริยาที่ไม่เหมาะสม
- เด็กส่วนนี้ มีการพวกมีด อาวุธปืนกันในหมู่บ้าน เคยโดนจับมาแล้วแต่ว่ายังเป็นเยาวชน ตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้
- มีครูบางท่านที่พักอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน
- และเมื่อเช้านี้ ครูท่านนั้นได้พูดว่า เด็กมีปฏิกริยารุ่นแรงนะ และผู้ปกครองเขาก็รับรู้และเข้าข้างลูกเขาดังนั้นเป็นไปได้ควรปล่อยเด็กซะ
- ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวจะเป็นเรื่องเดือดร้อนเปล่า ๆ
- คำพูดของครูท่านนั้นทำให้เกิดความขัดแย้งในใจมากมาย
- เราเป็นครู การว่ากล่าวตักเตือนเด็ก บอกเด็กในสิ่งที่ถูกที่ควร มันเป็นหน้าที่ที่ครูทุกคนต้องปฏิบัติ และเราก็ต้องทำให้ได้
- เด็กนักเรียนทุกคนที่เข้ามาเรียนที่นี่ ก็คือเด็กที่ผู้ปกครองฝากให้เข้ามาเรียนแล้ว เป็นหน้าที่ของเราแล้ว ที่ต้องฝึกอบรมเขาให้ได้รับความรู้ และการดำรงชีวิตในสังคม
- แล้วจะให้เราทำเป็นไม่สนใจ เพราะกลัวที่ต้องเดือดร้อนแบบนั้นหรือ ครูบางส่วนก็ถอยกลับ ทำเป็นไม่สนใจไม่เห็นพฤติกรรมดังก่าว
- แล้วเด็กคนอื่นละ เราจะทำอย่างไร
- รู้สึกสบสนมาก เกิดความขัดแย้งขึ้นในใจ อุดมการณ์ การทำงานที่ผ่านมาหลาย ๆ ปี
- แล้วแบบนี้อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ใจเย็นๆ ครับ ค่อยเป็น ค่อยไป
สถานการณ์แบบนี้ สิ่งที่ต้องใช้ให้มาก คือ "สติ" ครับ