“ อาจารย์ขา วันนี้อาจารย์เข้าห้องช้าจัง ”
ใช่ ครูขอโทษจริงๆ เพราะมีเรื่องต้องเคลียร์เล็กน้อย เครียดนะเนี่ย เพราะงานไม่เสร็จตั้งหลายเรื่อง
“ อาจารย์ก็ไปทำงานต่อซิครับ ไม่ต้องสอนก็ได้ ”
ได้ไงล่ะ แต่ครูก็คิดๆอยู่เหมือนกันว่าวันนี้จะปล่อยก่อนเวลา
“ เฮ้……………………”. เสียงโห่ร้องด้วยความชอบใจ
ตั้งใจว่าจะปล่อยก่อนเวลาสัก 1-2 นาที
“ ฟิ้ว……..” เสียงพ่นลมออกจากปากด้วยความขัดใจ
มาเรียนกันเร็วๆดีกว่า อ้าว….หันไปเห็นนักเรียน 2 คน ยังยืนอยู่แถวหน้าระเบียงด้านนอก แล้วนี่ยัยจุ๊บ
กับยัยยุ่งทำไมไม่ไปเสียที บอกให้รีบนำเกียรติบัตรไปให้อาจารย์ที่อาคารโน้น จะได้รีบกลับมาเรียนเดี๋ยวก็ไม่
ทันเพื่อน
เราผินหน้ากลับมาที่โต๊ะเพื่อเปิดหนังสือเรียนเมื่อนักเรียนที่ไหว้วานให้นำเกียรติบัตรไปให้อาจารย์เดินลับ
หายไปจากสายตา สะดุ้งสุดตัวเพราะถูกจู่โจมอย่างกระทันหัน
เฮ้ย….. เล่นอะไรกันเนี่ย ปล่อยนะ
“ เดี๋ยวซิคะ อาจารย์แป๊บเดียวเองค่ะ ” ดวงตาทั้งสองข้างถูกสองมืออันแข็งแรงปิดไว้แน่นหนา ไม่ถึงอึดใจก็
ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ มองเห็นนักเรียนยืนอยู่รายล้อมต่างร้องประสานเสียงกันเป็นเพลง Happy
Birthday to YOUเค้กครีมจัดแต่งอย่างน่ารักพร้อมเทียนตัวเลขแสดงอายุจุดสว่างไสว โห……ซึ้งจัง
แล้ววันนี้จะตีกันลงหรือ นักเรียนต่างอวยพรกันเซ็งแซ่…..จับใจความได้แทบไม่หมด …..เรากล่าวขอบใจ
และขอให้พรเหล่านั้นสนองตอบกลับไปยังทุกคน นักเรียนจอมเฮี้ยวคนหนึ่งถามประมาณว่าถูกใจไหม แถมยัง
มีเสียงแซวจากพวกว่า
“ โอ้โฮ……แก่ไปอีกตั้งปีหนึ่งแล้วไม่น่าเชื่อเนาะ ว่าอาจารย์จะอายุตั้ง......ปี ” (ตั้งใจเน้นแบบเต็มที่)
ตอบไปว่าถูกใจมากแต่จะเคืองก็ตรงเทียนสองเล่มที่ใช้ยืนยันตัวเลขอายุนั่นแหละ จัดการตัดเค้กแบ่งกัน
ทานได้คนละคำสองคำ เผอิญมีครูรุ่นน้องเดินผ่านมาจึงเชิญให้ร่วมฉลองด้วยกัน ฆ่าเวลาการเรียนไปได้ตั้ง
มากโข ถูกใจลูกศิษย์จอมแก่นทั้งหลายนักเชียว
เมื่อสองวันก่อนบอกเล่าไปว่าวันศุกร์นี้จะไม่อยู่โรงเรียนเพราะจะไปทำธุระที่กรุงเทพฯนักเรียนยังแซวว่า
ทำไมไม่ไปวันพฤหัสฯ ตอบไปว่า ไปวันพฤหัสฯจ้ะ แต่หลังจากสอนพวกเธอก่อน มีเสียงถามต่อว่า
“แล้วกลับเมื่อไหร่ ” ตอบไปว่าวันอาทิตย์ มีเสียงแทรกมาว่า อย่างนี้ก็อดฉลองน่ะซิ ถามกลับไปว่า
ฉลองอะไรกัน ได้รับคำตอบว่า ก็ฉลองวันเกิดน่ะซิ วันเกิดของใครบางคนไม่ใช่เหรอ ถามไปว่า รู้ได้อย่างไร
ตอบกลับอย่างภาคภูมิใจว่า ระดับนี้แล้ว ง่ายจะตายไปแค่ Search หาก็เจอแล้ว
ได้ไงนี่…..ไม่สนิทจริงจริ๊งไม่บอกใครเด็ดขาด….. (เกรงใจน่ะ)
เป็นครูที่ปรึกษาของเด็กกลุ่มนี้มาตั้งแต่ปีที่แล้ว จะเปลี่ยนไปเป็นที่ปรึกษาของชั้นอื่นก็ได้แต่ตัดใจไม่ลง
…..วิ้ว !สอนกันมาสัปดาห์ละ 8 ชั่วโมง จึงรู้จักนิสัย…รู้ทันกัน…ชิงไหวชิงพริบด้วยชั้นเชิงกันอย่างเข้มข้น
บางโอกาส(หรือบ่อยๆนะ)ก็ต้องเข้มงวดด้วยความหวังดีเพื่อฝึกนิสัยและสอนให้รู้จักมีความรับผิดชอบ แต่วันนี้
พวกเขา Surprise ได้ใจไปแบบเต็มๆ จ้ะ
จิตใจแจ่มใส ร่างกายแข็งแรง ครับ
(ผมชอบแสงแว๊บๆ ในรูปจังเลยครับ)
ขอบคุณมากค่ะ ขอส่งความปรารถนาดีไปให้คุณ Small Man เช่นกันค่ะ
แสงแว๊บๆในภาพไปใช้เทคนิคสำเร็จรูปง่ายๆ จาก www.slide.com หากมีเวลาลองไปฝึกเล่นดูนะคะ