พระพุทธศาสนาอุบัติขึ้นในประเทศอินเดีย ประมาณ ๒,๕๐๐ ปีมาแล้ว เมื่อเจ้าชายสิทธัตถะตรัสรู้พระสัมมาสัมโพธิญาณ และเป็นที่รู้จักกันในนามของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คำสอนของพระองค์รวบรวมไว้ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา เรียกว่า "พระไตรปิฎก" ซึ่งตามศัพท์หมายถึง ตะกร้า ๓ ใบ คือ
พระวินัยปิฎก ซึ่งว่าด้วยวินัยหรือศีลของภิกษุสงฆ์และภิกษุณีสงฆ์
พระสุตตันตปิฎก ซึ่งว่าด้วยพระธรรมคำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระสาวก
พระอภิธรรมปิฎก ว่าด้วยปรัชญาชั้นสูง
พระพุทธศาสนาเป็นอเทวนิยม ไม่ถือเอาเทพเจ้าเป็นสำคัญพระพุทธศาสนามี ๒ นิกายหลัก คือ เถรวาท (นิกายดั้งเดิม) และมหายาน (นิกายซึ่งพัฒนาขึ้นในภายหลัง) นิกายเถรวาทนับถือกันในประเทศศรีลังกา ไทย พม่า ลาว และเขมร ส่วนมหายานมีผู้นับถือกันในประเทศจีน ญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวันและทิเบต
