"ฉันไม่รู้ว่าโลกมองฉันด้วยสายตาเช่นไร
แต่สำหรับตัวฉันเอง ฉันคิดว่าฉันเหมือนเด็กเล็กๆ
ที่ชอบออกไปเที่ยวเล่นตามชายหาด
เพื่อเก็บเปลือกหอยและหินแปลกๆ
ในขณะที่ความจริงอันยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเล
ซึ่งยังคงเป็นปริศนาดำมืด
ได้ม้วนตัวโถมเข้าสู่ชายหาดแทบเท้าฉัน"


ข้อความข้างบนตัดมาจากหนังสือการ์ตูนโดราเอมอนค่ะ
เป็นข้อความของคนอื่นที่บ่งบอกถึงความคิดภายในตัวเองได้มากๆ
แต่ละวันที่ผ่านไป แต่สำหรับตัวเองแล้ว ความรู้สึกจากเมื่อตอนเป็นเด็กไม่มีอะไรที่เปลี่ยนไปเลย
ดังนั้นจึงโตมาเป็นเด็กในคราบผู้ใหญ่ เป็นเด็กในรูปของคนตัวโต

กระบวนการเรียนรู้กระบวนการคิดที่ผ่านๆมาก็เป็นไปตามน้ำแบบคนอื่นๆ
ทั้งที่ในใจมันเรียกร้องตลอดเวลา
ทำไปทำไม... ทำไปเพื่อ.... แต่แล้วก็เรียน ดำเนินชีวิตตามๆกัน

มาถึงจุดเปลี่ยนของการเข้าสังคมที่เรียกกันว่าเป็นสังคมของผู้ใหญ่
เริ่มรู้สึกแปลกแยกเข้าไปทุกที...
เจ้าตัวที่เรียกว่าความเป็นเด็กในตัวมันสั่นไหว สะเืทือนออกมาให้รับรู้ถึงเปลือกนอก
คราบของคนตัวโตเริ่มอยู่ไม่ปกติ ความเป็นสองคนแบ่งแยกกันอยู่ภายใน...
แล้วจะทำอย่างไรดี
ใครที่ควรอยู่ ใครที่ควรไป...

อยู่มาวันหนึ่ง มีคนเดินเข้ามาในชีวิตของทั้งคนตัวโตและเด็ก
เขาสัมผัสถึงความเป็นเด็กในคราบคนตัวโต
เขาทักทาย ให้ความมีตัวตนชัดขึ้น ตัวตนของทั้งสองชัดขึ้น คอยเลี้ยงดู
ทั้งสองคนก็เริ่มไม่ขัดแย้งกัน...
หลังจากนั้น จึงเฝ้าดูการเติบโตของทั้งสอง ที่พยายามก้าวเข้ามามีบทบาทภายนอกร่วมกัน
และแล้วนี่ก็จะเป็นจุดเริ่มทั้งของการเดินทางของคนทั้งสอง
สะท้อนให้คนรอบๆ เห็นอะไรบางอย่าง....

สำหรับตอนนี้ทั้งคราบตัวโต กับเจ้าตัวเล็กอยากบอกกับทุกคนว่า
ทุกคนก็มีคนสองคนในตัวเหมือนกัน แต่อาจจะไม่ใช่คนตัวโตกับเจ้าตัวเล็กก็ได้
ลองไปดูในใจ สร้างตัวตนที่หายไปให้ปรากฎออกมา แล้วสานสัมพันธ์ของทั้งสอง
ทีนี้ก็จะรู้ว่าความวุ่นวายที่ผ่านมาในตัวเอง ที่แท้จริงคืออะไร

ถ้าหาคำตอบไม่ได้ ก็ชวนเป็นเพื่อนร่วมเดินทางกัน
ไปหาคำตอบจากสิ่งพื้นฐานรอบๆตัว
อย่าปล่อยให้ภายในสองคนทะเลาะกันเลย
เพราะหากสมดุลย์เริ่มเสีย ความเป็นตัวตนหายไป
วันนี้จึงเหลือเพียง คราบของหุ่นยนตร์แอนดรอย์เดินกันให้ว้าวุ้นเต็มท้องถนน
ไม่สามารถสัมผัสถึงการมีชีวิตอยู่ ของผู้คนที่พบเจอได้สักเท่าไหร่
ไปเถอะ ไปเป็นเพื่อนร่วมทางกัน...