หลังจากออกจากโรงเรียนมาได้เกือบ ๘ ปี (หลังจากที่อยู่ในรั้วโรงเรียน ๑๗ ปี) ได้มีโอกาสพบกับอดีตผู้ปกครองนักเรียนหลายๆคน ในต่างเวลา ต่างสถานที่แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ท่านผู้ปกครองที่ได้พบจะรี่เข้ามาหา ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และฉายฉานด้วยความภาคภูมิใจ ผมยังคงจดจำบุคลิกภาพของเหล่าผู้ปกครองเหล่านั้นได้ติดตามิลืมเลือน

หลังจากที่ได้สอบถามสารทุกข์สุกดิบกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ผู้ปกครองทุกท่านที่พบเจอจะพูดในลักษณาการที่เหมือนกันคือ

  • นี่ครูรู้ไหม ลูกศิษย์ครูสอบติดแพทย์ กำลังเรียนปี ๑

  • ครูครับลูกผมเรียนจบปริญญาโทจาก UUM และกำลังจะต่อปริญญาเอก

  • ครูค่ะ ลูกศิษย์ครูสอบได้ UIA (IIU-M),UUM,UPSI ฯลฯ

  • ครูค่ะ/ครับ ฯลฯ

คำพูดดังกล่าว เป็นเหมือน "รางวัลชีวิต" สำหรับครูคนหนึ่ง และแม้นว่าผมจะไม่ได้เป็นครูหรือผู้บริหารโรงเรียนแห่งนั้นแล้วก็ตาม... แต่ดูเหมือนท่านผู้ปกครองหลายๆท่าน ยังคง "จดจำ" ในความพยายามเล็กๆ เงียบๆ ที่ผ่านมา

ความสำเร็จของเหล่าลูกศิษย์บางส่วนที่ยกตัวอย่างมาข้างต้น ย่อมยืนยันว่า แม้จะเป็นเพียงครูในโรงเรียนเล็กๆ ธรรมดาๆ แต่หากครูมีปณิธานที่แรงกล้า มุ่งมั่น และทุ่มเทเพื่อลูกศิษย์อย่างจริงจังและต่อเนื่อง ย่อมจะสามารถส่งต่อลูกศิษย์ให้สามารถก้าวข้ามข้อจำกัดต่างๆและสามารถไปได้ไกล จนครูเองอาจคาดไม่ถึง

แน่นอนผลงานนี่เป็นของครูของเด็กๆทุกคน ครูธรรมดาๆ ที่ไม่ธรรมดา ครูหลายๆคนที่ร้องไห้กับงานหนัก และทำงานนั้นไปบ่นไป แถมลับหลังผู้บริหารก็แอบนินทา...

แต่ตัวครูเอง หลังจากที่ทำงานอย่างหนักและอย่างต่อเนื่อง ครูที่ผ่านกระบวนการที่ค่อนข้างเข้มงวด ครูในรุ่นนั้นเกือบทั้งหมดได้เข้าไปอยู่ในระบบราชการ เสมือนเป็นรางวัลของความพยายามของแต่ละคน

แต่ข่าวคราวที่ได้รับกลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจ เพราะดูเหมือน ความสบายของระบบราชการได้เป็นเหมือน"สถานีดับเพลิง" ที่ดับไฟของครูเหล่านั้น...

 ไม่แน่ใจว่าข่าวดีของเด็กๆของครูเหล่านั้น ที่ไปได้ไกลอย่างคาดไม่ถึง จะไปถึงครูๆของพวกเขาและเธอหรือไม่??? และครูๆเหล่านั้นจะรู้ไหมหนอว่า ด้วยความพยายามอันเข้มงวดของครูๆ ที่ส่งต่อเด็กๆไปยังจุดมุ่งหมายที่น่ายินดีนั้น

หวังใจว่า ครูๆของเด็กๆจะยังไม่ลืม...

ผมคาดหวังว่า เด็กๆของครูเหล่านั้น ก็จะมีโอกาสที่ดีๆเช่นเดียวกัน ไม่แน่ใจว่าผมจะหวังมากไปหรือเปล่า???