สวัสดีครับ....

เรื่องราวของความเข้าใจเพิ่มขึ้น...

ซึ่งแต่ก่อนเราอาจจะเข้าไม่ถึงนัก....

 

เรื่องการมองคน  การให้โอกาส  การเข้าใจ  เข้าถึงคน

...เดิมนั้นเรามักจะมองคนด้วยตัวตนของเรา

...มักจะคิดว่าตนเองนั้นดีกว่าคนอื่น  ลึกๆเราอยากที่จะทึกทักเอาเองว่า  เราดี  เขาไม่ดี..   เรา...กว่า  หลายๆอย่าง

 

....แต่การมองเช่นนั้นมัก...เกิดร่องความคิดต่อตน 

      เกิดความพร่องต่อการรับรู้...ถึงความจริง  ธรรมชาติจริงๆ.......

 

  การตื่นรู้ขึ้นมา..เพื่อที่จะเปลี่ยนผ่านอัตตา..ตัวตน  การยึดถือเช่นนี้(ถือดี..)

 ..กว่าจะผ่านมาได้อาจจะไม่ง่ายนัก...

 

...เมื่อเกิดกรณี...ที่เราเห็นผู้คนอาจจะไม่อยู่ใน

         วิถีที่....เราคิด

         วิถีที่เราคาดหวัง...

         วิถีที่เราเชื่อ....

         วิถีที่เราต้องการ...

  ที่สุดนั้นเพราะ...

        มันคือ..วิถีของเขา   คือตัวตนของเรา

        มันคือความเชื่อ....คือโลกของเขา...

 

 หลายๆครั้ง  หลายๆเวลา  เราก็ทุกข์  เพราะความยึดที่คนอื่นมักมิได้เป็นอย่างที่เราคิด  และหวัง  โดยที่เราก็ไม่ได้เข้าใจว่า  นั้นคือความจริงที่สุด....เขาก็เป็นเช่นนั้น...

 

   การเข้าไปเชื่อมต่อกับความต่างของเรากับคนอื่น

   จะราบรื่นได้  มิใช่ด้วยการ...

    ทับถมกัน

    ตำหนิ เหยียดกัน

    ถือตัวว่าเหนือกว่ากัน

 

  แต่เราจะเชื่อมต่อกันได้ด้วยความอดทน  ความพยามที่จะเข้าใจกันและกัน  แบบค่อยๆเป็นไป....

 

  เป็นการหล่อหลอมจิตของเรา  ให้สอดคล้อง  กับจิตดวงอื่นๆ...  ซึ่งเป็นกระบวนการที่เป็นพลวัต...

 

  ถ้าเราเชื่อว่าจิตนั้นเรียนรู้ได้  เข้าใจได้  เปลี่ยนแปลงพัฒนาได้...เติบโตได้...

 

  นี่อาจจะเป็นแนวทางหนึ่ง...

  แนวทางที่เราจะเชื่อมต่อตนเองกับผู้อื่น  ด้วยความเข้าใจ  ด้วยสภาวะธรรมชาติ  ....

 

 เมื่อจิตใจของคนผู้หนึ่งเข้าใจ  หลอมรวม  เข้าถึง  สอดประสานเข้าได้กับอีกจิตใจของคนผู้หนึ่ง...

  และขยายต่อๆไปยังคนอื่นๆ....

  นับเป็นการมองด้วยความหวัง...

 

  ความหวังที่จะลดอัตตา  สลายตัวตนเรื่องนี้....

  และนำมาซึ่งสังฆะ....ในวาระข้างหน้า...

 

   เมื่อเราเข้าใจ(รู้จัก)ตนเองมากเท่าใด

   เราก็จะสามารถเข้าใจ(รู้จัก)คนอื่นมากยิ่งๆขึ้น....