การจัดการความรู้ในโรงเรียนบ้านหนองยาง

การจัดการความรู้ในโรงเรียนบ้านหนองยาง
                                                                                                                             กันตพงศ์  คงหอม

                คุณภาพการจัดการศึกษาของเรานั้น  ถูกมองว่าปฏิรูปแล้วก็ยังไม่ได้ผลเป็นรูปธรรมอีกทั้งไม่สามารถตอบสนองเท่าทันการเปลี่ยนแปลงของสังคมได้  ปัจจัยหลักที่สำคัญสุดคือครู  การได้มาของครูในประเทศไทยเรานั้นไม่ได้มาจากกลุ่มของคนเก่งที่สุดในประเทศ  เพราะคนเก่งเป็นผู้ที่มีความสามารถในการจัดการความรู้และสะท้อนเป็นรูปธรรมในเชิงการประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน
                ฉะนั้นหากปัจจัยของครูซึ่งเป็นตัวป้อนกระบวนการและจัดการเรียนรู้ไม่ใช่คนเก่ง  จากงานวิจัยพบว่านักเรียนคะแนนเฉลี่ยปานกลาง เมื่อได้เรียนกับครูที่เก่งผลการเรียนก็จะเพิ่มขึ้น  และเรียนกับครูที่เก่งน้อยผลการเรียนจะลดลง  ดูง่าย ๆ ก็คือว่า  ครูผู้สอนในวิชาหรือสาระใดที่ทดสอบความรู้ในสาระนั้นแล้วได้น้อย  ก็ยากที่จะสอนนักเรียนให้เก่งไปมากขึ้นได้  ถึงแม้จะมีคำกล่าวว่าครูคือผู้จัดการเรียนรู้ในชั้นเรียนแต่ถ้าไม่แม่นในเนื้อหาวิชา  การจัดการเรียนรู้ก็ไม่เอื้อต่อความเป็นเลิศทางวิชาการ
                การเพิ่มสมรรถนะของครูให้เป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้คือแนวทางในการพัฒนาคุณภาพการศึกษา  ซึ่งผู้บริหารต้องใช้ความสามารถในการบริหาร  ให้เกิดกระบวนการจัดการความรู้ให้เป็นรูปธรรม  ซึ่งเป็นเรื่องที่ผู้บริหารต้องหาวิธีการ  หากพูดให้ชัดคือผู้บริหารก็ต้องเก่งพอ  ถ้าไม่เช่นนั้นคงไปจัดระบบการจัดการความรู้ในโรงเรียนได้  หลายคนบอกว่าเมื่อทำเองไม่ได้ก็ให้ผู้มีความรู้มาเป็นวิทยากรในเรื่องของการจัดการความรู้  ซึ่งก็ได้ผลในระดับหนึ่ง  แต่ถ้าจะให้เห็นผลเป็นรูปธรรมและยั่งยืน  ผู้อำนายการต้องแสดงบทบาทของผู้นำทางวิชาการและให้เห็นคุณค่าของการจัดการเรียนรู้  ผ่านกระบวนการทางการศึกษาที่ทำอยู่แล้วคือรูปแบบของการนิเทศ  ซึ่งระบบของการนิเทศจะสะท้อนข้อมูลของครูชัดเจน  ส่วนกระบวนการในการพัฒนาขึ้นอยู่กับบริบท  หากจำนวนครูไม่มากก็แลกเปลี่ยนเรียนรู้ภายใน  หรือหากความรู้ในบางแขนงต้องการผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน  ก็ควรจัดให้มีกิจกรรมพัฒนาอย่างเป็นระบบ  โดยพิจารณาครูที่มีประสบการณ์และประสบความสำเร็จจากโรงเรียนใกล้เคียง มาเป็นวิทยากรก็น่าจเสริมสร้างสมรรถนะของคนในองค์กรและผู้บริหารคงไม่ลืมพัฒนาสมรรถนะการจัดการความรู้ของตนเองให้เป็นแบบอย่างคนในองค์กรต่อไป