อ่านไปมาหลายรอบในบันทึก..เรื่อง เวลาที่หายไป(ไหน) ของคุณชายขอบ..."คนคอเดียวกัน"...อุดมการณ์และจิตวิญญาณที่มีอยู่..จากสิ่งที่อ่านสู่สิ่งที่ "คิด"..ทำให้ต้อง "นิ่ง"..เพื่ออยู่กับตนเอง ทบทวนเรื่องราว..ที่ดำเนินไปในแต่ละช่วงเวลาแห่งชีวิต "เวลา"..ที่เรามี เหมือนไม่มี..เท่าเทียมกันในแต่ละคน เรา..ได้เลือกใช้เวลาที่เรามีอยู่นั้น..อย่างไร

          ที่ผ่านมา..มักถูกมองว่าเป็นคนที่ทำอะไรหลายอย่างพร้อมกันในเวลาเดียวกัน(เวลาในเชิงปริมาณ)...แต่หากมอง"ตน"..เวลาที่ "ตน"มีนั้น..ที่เคลื่อนผ่านในแต่ละห้วงเวลา..นั้น "หากอยากจะทำอะไร"...ก็อยากจะทำให้เกิดความคุ้มค่า..ในเชิงคุณภาพ..บางครั้งก็ตอบ"ตน" ไม่ได้หรอกว่าเพราะอะไรจึงทำเช่นนั้น..หากเมื่อได้มาอ่านบันทึกดังกล่าว..จำต้อง "นิ่ง" และมอง "ตน"...อีกครั้ง ว่าเราได้ใช้เวลาของเรา..อย่างไร ได้ใช้อย่างที่ควรได้ใช้หรือไม่..

 

สิ่งที่พบ..

จากสิ่งที่ทบทวน..ได้มอง"ตน"..ช่วงหลังแห่งกาลเวลา..
แม้หยดหนึ่งแห่งกาลเวลา..ที่ผ่านพ้นไป..และกำลังดำเนินไป
เลือกใช้..เป็นเวลาแห่งโอกาส...ที่ตน..อยากให้เป็น "โอกาส"
โอกาส..แห่ง"ตน"...ที่ตนพึงได้รับ...
หาก"ตน"..ได้รับแห่งโอกาสนั้น...ตน..
ย่อม..ก่อเกิด.."โอกาส"..แห่งการหยิบยื่น..แก่"ตน"ของคนอื่น
เวลาและโอกาสที่ "ตน"..ได้รับ..
ได้ขับเคลื่อน..ดำเนินไป..
พร้อม..เวลาและโอกาส..ที่มีให้ แก่"ตน"ของคนอื่น
แม้..เวลาชีวิต...ได้หมดไป..
พร้อม"เวลาแห่งลมหายใจ"..ที่มีอยู่
สิ่งก่อเกิด..สำหรับตน..คือ..เวลาแห่งความ"คุ้ม"ค่า...
แห่งชีวิตที่มีอยู่และผ่านพ้นไป..
สู่การดับสูญ...

แห่ง"เวลาชีวิต"