ข้อคิดดีๆ ที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงรับสั่งครั้งหนึ่งเมื่อทรงได้ออกปฏิบัติงาน ...

....องคมนตรีสุเมธ ได้เล่าให้ฟังว่า
" ตอนนั้นผมกำลังทำงานอยู่ในสภาพจิตใจที่แย่มาก
มันไม่มีกำลังใจจะทำอะไร
ท้อแท้กับงานมาก ไม่มีใครเข้าใจ เหมือนทำดีแต่ไม่ได้ดี "

ในหลวงท่านทรงเสด็จมาพอดี
และท่านได้เห็นสีหน้าผมไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
ท่านได้สอบถามจนได้ความว่าผมกำลังท้อแท้กับงาน
ท่านจึงตั้งคำถาม และรับสั่งว่า

" ท่านสุเมธเคยขายเศษเหล็กมั๊ย
เศษเหล็กเรานั้น เวลาเราขาย คุณค่ามันตํ่ามาก
คงได้เงินมาไม่กี่บาท
แล้วถ้าเราเอาเศษเหล็กเหล่านั้นมาหลอมรวมกัน
เวลาหลอมนี่ เศษเหล็กมันคงรู้สึกร้อนมาก
พอหลอมเสร็จ เราเอามาทำเป็นดาบ
คงต้องนำมาตีให้แบนอีก
เวลาตีก็ต้องเอาไปเผาด้วย เผาไป ตีไป
หลายๆรอบ จนกว่าจะเป็นรูปดาบที่เราต้องการ
ต้องผ่านความเจ็บปวด ความร้อนอยู่นาน
แถมเมื่อเสร็จแล้ว ถ้าจะให้สวยงามดั่งใจ
ก็ต้องนำไปแกะสลักลวดลาย
เวลาที่แกะสลักลวดลายก็ต้องใช้ของมีคมมาตีให้เป็นลวดลายอีก
แต่เมื่อเสร็จสมบูรณ์เป็นดาบที่งดงาม ก็จะมีคุณค่าสูงมาก
ถ้าเทียบกับเศษเหล็กก็คงจะต่างกันลิบลับ

จะเห็นว่ากว่าที่เศษเหล็กธรรมดาๆ ไม่มีคุณค่ามากนัก
จะกลายเป็นดาบอันงดงามนั้น
ต้องผ่านอุปสรรคมากมาย
และความเจ็บปวดต่างๆ กว่าจะประสบความสำเร็จ

ดังนั้น ขอให้จงจำไว้อย่างหนึ่งว่า

ใครที่ไม่เคยถูกตี ถูกทุบ หรือเจอเรื่องราวร้ายๆในชีวิตมาเลยนั้น
ชีวิตนี้ก็คงจะยากที่จะประสบความสำเร็จ"