คำว่าเพื่อน...กับความประทับใจ..ย่อมเกิดในช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่นาน..แม้ชั่วกระพริบตา.....แต่ก็ยังคงอยู่ในความทรงจำเสมอ....รอที่จะเบ่งบานมิตรภาพอีกครั้ง...แม้จะนานสานแสนนาน.....

                ชีวิตคนเรา...จะมีความประทับใจอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง.......และความประทับใจก็จะเก็บซ่อนไว้ในจิตใต้สำนึก.......ไม่มีวันลืม............

 

               ทุกคนคงมีเพื่อน...มีรุ่น.......แต่ก็มีอยู่รุ่นหนึ่งล่ะ...ที่พวกเราจะประทับใจ...นึกถึงอยู่เสมอ......เพราะช่วงที่พวกเราอยู่ด้วยกัน...เป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด...ทุกข์ที่สุด.....อิสระที่สุด........

 

               ผมผ่านเวลานั้นมา 29 ปี..........ตั้งแต่สมัยเรียนอุดมศึกษา........ เราจำได้เสมอว่าเราอยู่ห้อง 2  รุ่นที่ 4  ของวิทยาลัย........ พวกเราส่วนใหญ่พักหอ.......เพราะสถาบันอยู่ห่างตัวเมือง...... เราอยู่ร่วมเรียน ร่วมเล่นกันเพียง 2 ปี เท่านั้น.......ผ่านมาแล้ว 29 ปี.......พวกเราตื่นเต้นมาก...ที่จะเจอกันอีกครั้ง..

 

และเราจะไม่ยอมให้เวลาในปัจจุบัน...เป็นตัวผลักดัน..ให้พวกเราต้องห่างกันอีก.........

 

                                 วันที่ 25 ตุลาคม 2551  เป็นวันที่พวกเรา .....พลศึกษาอ่างทอง  รุ่น 4 ห้อง 2 จะเจอกัน.......คงตื่นเต้นน่าดู...รูปร่างหน้าตาแต่ละคนคงเปลี่ยนไป.........เราได้ยินเสียงเพื่อนทางโทรศัพท์เพื่อนัดหมาย.....เราสัมผัสได้ถึงความสุข..ที่ทุกคนจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง.............เราต่างคุยกันทางโทรศัพท์ เป็นชั่วโมง....พูดถึงความหลังในอดีตกันอย่างมีความสุข............สอบถามหาคนโน้นคนนี้...และเราก็ติดต่อได้ครบ ............แต่ละคนมีหน้าที่การงานแตกต่างกัน...มีทั้งประสบความสำเร็จ....มีครอบครัวที่น่ารัก.....บางคนก็ลำบากมากๆ...กับชีวิต..ที่ผ่านมา..ทั้งปัญหาครอบครัว และโรคภัย.........เราจะสร้างเครือข่ายรุ่นให้เข้มแข็ง.......และระดมทุนกันเอง..เพื่อประคับประคองเพื่อนที่ลำบาก..ให้กับมาอยู่ในสภาวะสมดุล.........อืมมม์......แค่คิดก็มีความสุขแล้ว...

 

                                   "จากวันนี้..จะมีเรา..เราและนาย....จดจำไว้ตลอดไป..ไม่ทิ้งกัน......"