รู้จักกับ  "ตงตง"   มาสิบกว่าปีแล้ว    ก็ได้ยินมาจากเพื่อนๆ  ที่ทำงานที่เดียวกันว่า   น้องเค้าสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ดีพอสมควร    แต่ไม่ได้ทราบว่าได้ดีแค่ไหน    จนเมื่อเร็วๆ  นี้ที่เธอมีคนสนิทเป็นชาวต่างชาติ   เลยคิดว่าน่าจะพูดภาษาอังกฤษได้ดีจริงๆ   ไม่งั้นก็คงพูดกันไม่รู้เรื่อง    หลายวันก่อนได้มีโอกาสสอบถามกันจริงๆจังๆ  (ซะที) ว่า   มีวิธีการฝึกฝนทักษะด้านนี้อย่างไร  (เผื่อจะได้ทำตามบ้าง)    เธอตอบแบบถ่อมตัวว่า   ไม่ได้เก่งหรอกแค่พอพูดได้เท่านั้นเอง   จริงๆ แล้วชอบเรียนภาษามาตั้งแต่เด็กๆ    วิธีการเท่าที่นึกออกก็มี  
       1. เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ   หลังเลิกเรียน  ตั้งแต่ชั้น ป.3-ป.6   โดยมีครูจากมาเลเซียมาสอน (บ้านของ ตงตง  อยู่นราธิวาส)     ม.1 - ม.3 เรียนที่ ECC , พอถึง ม. ปลาย  ก็ไม่ได้เรียนพิเศษ   เพราะเรียนแผนก ศิลป์-ภาษา  ที่ ญ.ว.  ได้ฝึกภาษาในชั้นเรียนทุกวันอยู่แล้ว
       2. ฟังเพลง "ฝรั่ง"   ทุกเช้า   เพราะพี่ชายชอบ   เปิดกรอกหูทุกวัน   เลยกลายเป็นชอบไปด้วย
       3. ชอบและกล้าที่จะพูดคุยกับชาวต่างชาติเวลาพบเจอตามที่ต่างๆ   เช่นตลาดกิมหยง   หรือเวลาไปเที่ยวตามเกาะ  และชายทะเลต่างๆ    จุดประสงค์เพื่อฝึกฝนทักษะการพูด   (ไม่ได้ชอบคุยเพราะจะหาแฟนฝรั่งหรอกค่ะ)
       4. เวลาว่างหรือช่วงเดินทางบนรถโดยสาร   มักจะฟังเทบ ซีดี  ภาษาอังกฤษ  เสมอๆ
        กับคำถามที่ว่า  แล้ว  คนสนิทชาวต่างชาติคนนั้น   มีส่วนช่วยให้เก่งภาษามากขึ้นหรือไม่    คำตอบคือ   "ช่วยมากเลยค่ะ  โดยเฉพาะในเรื่องของการออกเสียง   ที่บางที  หรือคำบางคำ  ตงตง  ก็ยังติดสำเนียงแบบไทยๆ อยู่มาก"    และเพราะคนสนิทคนนั้นเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ   การฝึกฝนภาษาของเธอจึงได้เรื่องได้ราวและก้าวหน้าไปมาก    ก็ดูอย่างของขวัญที่เธอได้รับ  เป็น  ดิกชันนารี   เล่มใหญ่ๆ   หนึ่งเล่ม   โอ...ช่างมีสาระอะไรเช่นนี้