ฅนใต้กับการพูด ชนิดที่เรียกว่า "แขบ ๆ"

ก็หวัดดีกันภาค 2 นะครับ.......(ผมไม่เรียนใคร ๆ แล้วนะครับ)

    วันก่อนแขบกลับบ้านจริง ๆ มีคนโทรตาม (?)

วันนี้ผมขอยกบทกลอนเกี่ยวกับดินแดนด้ามขวานบ้านเราดีกว่านะครับ

"ฅนดี เมืองสุราษฎร์  ฅนปราชญ์ เมืองนคร ฅนขี้ยอน  เมืองสงขลา

 ฅนขี้ด่า  เมืองตรัง  ฅนชังกั้ง  เมืองพัทลุง  ฅนขี้ยุ่ง  เมืองปัตตานี 

ฅนเศรษฐี  เมืองภูเก็ต  ฅนขี้เท็จ  เมืองกระบี่  ฅนผี ๆ   เมืองสตูล"

    คำกลอนนี้ผมมิได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงใครนะครับหรือว่ากล่าวให้บุคคลผู้หนึ่งผู้ใดเสียหายนะครับ  ผมได้ลักจำมาจากหนังสือในห้องสมุด จอห์นเอฟเคเนดี้ มอ.ปัตตานี สมัยที่ผมยังเป็นนิสิตอยู่ที่นั่นครับ จากหนังสือที่มีชื่อว่าอย่างไรผมจำไม่แม่นเสียแล้วแต่ทำนองว่า "ปราชญ์เมืองคอน  หรือว่าปราชย์เมืองใต้" ทำนองนี้แหละครับ

  นอกนั้นยังมีบทสัพลีหวน ที่ตำนานบอกว่าคนแต่งก็สิ้นใจตายทันทีเมื่อแต่งบทกลอนสัพลีหวนจบเกิดขึ้นที่เมืองนครศรีฯ ซึ่งผมก็จำได้ไม่ปะติดปะต่อเสียแล้วในตอนนี้  และบทกลอนที่กล่าวถึงเมืองต่าง ๆ ในดินแดนด้ามขวานบ้านเราที่ผมยกมานี้ ไว้มีต่อภาค 3 แล้วผมจะมาอธิบายขยายความให่เพื่อน ๆ สมาชิกได้ทราบกันต่อำปนะครับ แต่ถ้ามีผู้รู้อยู่บ้างแล้วก็ขอได้ลงแสดงความคิดเห้นกันตามสบายเลยนะครับ