ถนนพหลโยธิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

 

ถนนพหลโยธิน (อังกฤษ: Thanon Phahon Yothin) หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 (กรุงเทพมหานคร-แม่สาย (เขตแดน)) เป็นถนนที่ตั้งชื่อเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) หัวหน้าคณะราษฎร ผู้นำการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 และอดีตนายกรัฐมนตรีของไทย คณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ตั้งชื่อว่าถนนพหลโยธินเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2489 ก่อนหน้านี้ถนนพหลโยธินมีชื่อเดิมว่า "ถนนประชาธิปัตย์"

ถนนพหลโยธินตอนแรกไปถึงดอนเมืองเมื่อปี 2479 แต้ได้ขยายต่อมาถึงจังหวัดลพบุรีเมื่อ 24 มิถุนายน 2483 จากนั้นจึงขยายตัวไปเรื่อย ๆ ในที่สุดได้มีการรวมทางหลวงสายลำปาง-เชียงราย เข้าเป็นส่วนหนึ่งของถนนพหลโยธินด้วย

ถนนพหลโยธินเริ่มต้นที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร โดยตัดผ่าน เขตพญาไท เขตจตุจักร เขตบางเขน เขตดอนเมือง และเขตสายไหม ขึ้นไปสู่จังหวัดทางภาคเหนือ เริ่มตั้งแต่จังหวัดปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา สระบุรี ลพบุรี ชัยนาท นครสวรรค์ แล้วออกไปทาง กำแพงเพชร (โดยไม่ผ่านพิษณุโลก) ตาก ลำปาง พะเยา ไปที่จังหวัดเชียงราย และสิ้นสุดที่อำเภอแม่สาย ระยะทางยาวประมาณ 1,005 กิโลเมตร

[แก้] ทางแยก

ถนนพหลโยธินเป็นถนนสายหลักตัดผ่านหลายจังหวัด มีแยกสำคัญๆ ดังนี้

กรุงเทพมหานคร
จังหวัดปทุมธานี
จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดสระบุรี
จังหวัดลพบุรี
จังหวัดนครสวรรค์
จังหวัดชัยนาท
จังหวัดนครสวรรค์
จังหวัดกำแพงเพชร
จังหวัดตาก
จังหวัดลำปาง
  • แยกแม่พริก
  • แยกดอนชัย-ทุ่งเสลี่ยม
  • แยกเมืองดอนชัย
  • แยกวังชิ้น
  • แยกเกาะคา(ใต้)
  • แยกเกาะคา(เหนือ)
  • แยกบ้านฟ่อน
  • แยกย่าเป้า (ถนนพหลโยธิน แยกเข้าเมือง)
  • แยกภาคเหนือ
  • แยกขนส่ง
  • แยกเวียงทอง
  • แยกศรีชุม
  • แยกสนามบิน
  • แยกดอยพระบาท
  • แยกค่ายสุรศักดิ์ (บรรจบ ถนนพหลโยธิน สายเข้าเมือง)
จังหวัดพะเยา
  • แยกแม่ต๋ำ
  • แยกประตูชัย
  • แยกแม่ใจ
จังหวัดเชียงราย