การพัฒนา

  พ.ร.บ.  การคึกษาแห่งชาติ  พ.ศ. 2542  ได้วางเป้าหมายไว้อย่างชัดเจนว่า  เพื่อพัฒนาคนให้มีความสมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ  มีสติปัญญา  ความรู้  และสิ่งสำคัญ  คือ  ต้องใส่ความมีคุณธรรม  จริยธรรมลงไปในตัวคนด้วย  สิ่งที่เป็นหัวใจหลักในการที่จะทำให้สำเร็จตามเป้าหมายของ  พ.ร.บ.  นี้  คือครู  ซึ่งเป็นตัวจักรสำคัญในฐานะผู้สอน  ถ้าผู้สอนอ่อนล้าทั้งกำลังกายกำลังใจและขาดจิตวิญญาณของความเป็นครูแล้ว  ผลที่เกิดขึ้นจะเป็นอย่างไร  แน่นอนครูต้องผจญกับการเปลี่ยนแปลงในกระบวนการเรียนรู้  ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ  ครูบางท่านผ่านการอบรมไปแล้วแต่ยังขาดความชัดเจนยังหาความแน่นนอนไม่ได้

  ทั้งนี้กระบวนการเรียนการสอนแต่และวิชานั้นมีความแตกต่างกัน  บางวิขาครูอธิบายกันนิดๆ  หน่อยๆ  เด็กก็สามารถลงมือปฏิบัติได้แล้ว  แต่บางวิชา  ต้องอาศัยทักษะของครู  และอุปกรณ์การเรียนการสอนมากมายกว่าเด็กจะเกิดทักษะ

  ผมคิดว่าครูไม่ควรยึดการเรียนการสอนแบบใดแบบหนึ่งอย่างตายตัว  ควรคิดค้นวิธีการสอนของตนเอง  เพราะ  เทคนิคการสอนขึ้นอยู่กับความสามารถของบุคคลนั้นๆ  ซึ่งผู้สอนจะคิดค้นจากประสบการณ์ของผู้สอนเอง  หรือด้วยวิธีลองผิดลองถูก  จึงจะทำให้เด็กเกิดประสบการณ์หรือทักษะจากวิธีการสอนของผู้สอนอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย