เมื่อวาน..

ดิฉันนำ...แบบวัด "ดัชนีชี้วัดความสุข"...ไปให้กลุ่มผู้สูงอายุทำ และประเมินตนเอง

จริงๆ แล้วดิฉันนั้นไม่ชอบที่จะนำแบบประเมินนี้ไปใช้ ... ดิฉันถนัดเข้าไปเจาะลึกที่ข้อมูลเชิงคุณภาพมากกว่าที่จะวัดออกมาเป็นตัวเลข...

 

แต่ด้วยกฏเกณฑ์...ของงาน ที่มักอยากจะได้ อยากจะนำเสนอออกมาเป็นตัวเลข...

ดิฉันจึงต้องนำแบบประเมินนี้ไปทำ...

 

........

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการนำแบบวัดนี้ไปใช้...

ไม่เหมาะ กับกลุ่มผู้สูงอายุ... เพราะเป็นเรื่องเอกสาร..ต้องอ่านและตอบในแบบวัดนั้น...

ความคล่องจากการอ่าน ไม่สะดวก ...

ข้อคำถาม...ไม่เหมาะ...

 

"อายุอยู่มาปูนนี้แล้ว... คงไม่มีอะไรจะสุขจะทุกข์ไปมากกว่านี้อีกแล้ว..."

 

เมื่อสังเกต...สภาวะของกลุ่มผู้สูงอายุ แล้วเห็นความไม่สุข และไม่สะดวกต่อการทำแบบวัดนี้

ดิฉันจึงรีบเปลี่ยนกระบวนท่า...เป็นถอดบทเรียน...พูดคุยแลกเปลี่ยนตามสไตล์ความถนัดของตัวเอง เพื่อให้ได้รับรู้ และเรียนรู้ร่วมในกลุ่มผู้สูงอายุนี้ ต่อมุมมองเรื่อง "ความสุข"

 

จากนั้นก็ปฏิบัติ...ร่วม ในกิจกรรม "ตามดูรู้ลมหายใจ"

 

ความลื่นไหล...จึงเคลื่อนสู่การเรียนรู้...ที่น่าเรียนรู้ต่อไป

 

ดิฉัน...ไม่สนใจอีกแล้วค่ะว่า... จะได้ตัวเลขหรือไม่ได้ตัวเลข

ดิฉันจึงจัดว่าเป็นอีกหนึ่งคนทำงาน...ที่ค่อนข้างขี้เกียจทำข้อมูลเชิงสถิติออกมา

ตอนนี้...เป้าหมาย...สนใจแต่เพียงว่า  "ตนเอง"...กำลังทำอะไร และมีเป้าหมายอะไรบ้าง

 

 

 ............................................