มีใครไม่เคยใช้อินเตอร์เน็ตบ้างยกมือขึ้น…………?

มีใครไม่เคยใช้อินเตอร์เน็ตบ้างยกมือขึ้น…………? คำถามแบบนี้คงเชยมาก หากมาถามคนบางมดของเรา ซึ่งมหาวิทยาลัยที่โดดเด้งทางเทคโนโลยี เพราะตอนนี้แทบทุกจุดในบางมดนั้นเป็นอินเตอร์เน็ตไร้สาย(Wireless) หมดแล้ว ทำให้เดี๋ยวนี้พบเห็นวัฒนธรรมพกพาเครื่องคอมพิวเตอร์บนตัก ได้ทั่วไปทำให้คำว่าข้อมูล ข่าวสาร เสมือนแมลงหวี่ แมลงวันที่ลอยไปลอยมาในอากาศรอให้เราคว้าเอามาใช้ทำประโยชน์ได้อย่างสะดวกทุกที่ทุกเวลา จากการสังเกตส่วนตัว เวลาที่ผมไปใช้อินเตอร์เน็ตตามร้านข้างนอกเมื่อเทียบอัตราส่วนระหว่างคนใช้อินเตอร์เน็ตในการหาข้อมูลความรู้มักจะน้อยกว่าคนที่เข้าไปใช้อินเตอร์เน็ตเพื่อความบันเทิง เช่น โหลดหนัง เพลง หรือเล่นเกมส์ เป็นต้น ดังนั้นบรรยากาศในร้านจึงเต็มไปด้วยเสียงคนสั่งการให้ บุก สู้ ลุย ฆ่ามัน อยู่ประมาณนี้ ทำให้ผมต้องเข็ดขยาดการใช้บริการตามร้านเหล่านี้ไปขนาดร้านเป็นห้องแอร์แต่คนเล่นเกมส์นั้นยังนั่งบังคับเมาส์กันอย่างเมามันเหงื่อไหล น้ำลายเลอะหน้าจอ บ้างก็กินนอนมันอยู่ในร้านเกมส์ทั้งวันทั้งคืนก็มี ก็เข้าใจนะครับว่า สำหรับวัยรุ่น ความสนุกบันเทิงย่อมมาก่อน ฉะนั้นหากสามารถแทรกสาระความรู้เข้าไปในความบันเทิง ก็จะเป็นทางหนึ่งที่ช่วยให้ได้ประโยชน์จากอินเตอร์เน็ต ในการเรียนรู้ไม่งั้นอาจจะโดนแรพเปอร์ค่อนแคะได้ว่า อินเตอร์เน็ตมีความรู้อยู่เป็นกิโล เอาแต่ดูรูปโป๊ ก็ขอให้ยกมือขึ้น ปัจจุบันวิถีการใช้ Internet ของชาว Cyber เปลี่ยนไปจากเมื่อ 2-3 ปีที่ผ่านมามาก เมื่อก่อน เรารู้จักที่จะใช้ Internet เพื่อจะส่ง Email คุยกับเพื่อนด้วย Chat Room หรือ IM Download โปรแกรมใหม่ Search หาข้อมูล แลกเปลี่ยนความเห็นที่ Web Board อ่านข่าว ฯลฯ สิ่งเหล่านี้คือ Feature หลักๆที่เราใช้งาน แต่ลองมาคิดถึงปัจจุบันเรากลับใช้ Internet เพื่อเขียน BLOG (เวปส่วนตัวแบบออนไลน์) แชร์ Photo ( บริการแลกเปลี่ยนไฟล์ภาพบนเวป) ร่วมเขียน Wiki (สารานุกรมออนไลน์ที่ผู้ใช้มีส่วนร่วมในการสร้าง ) Post Comment ในข่าวหาแหล่งข้อมูลด้วย RSS เพื่อ Feed มาอ่านที่ Desktop และ Google จะเห็นได้ว่าวิถีการใช้ชีวิตบน Internet ของชาว Cyber เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว ว่ากันถึงเรื่องอินเตอร์เน็ตนั้น การที่เราอยากค้นคว้าหาคำตอบบางสิ่งบางอย่าง หาได้ต้องวิ่งเข้าห้องสมุดเหมือนสมัยก่อนไม่เดี๋ยวนี้เป็นเรื่องแสนง่ายเพียงปลายนิ้วคลิก คลิก แล้วก็ คลิก ในยุคที่ อยากรู้อะไรก็ถามกู(เกิล)อยากเห็นอะไรแปลกใหม่ก็ไปเปิดดูคลิปในยู(ทูบ) เพราะลำพังแค่สองเวปนี้เปิดดูกันถึงชาติก็คงดูไม่หมดแต่ทว่าในขณะนี้ที่คนบางส่วนกำลัง สุนทรีย์กับการใช้ประโยชน์จากชีวิตแบบคอน เวอร์เจนส์นั้น แต่บางกลุ่มสังคมที่ความสามารถเข้าถึงอินเตอร์เน็ตนั้น ยังถือได้ว่าเป็นสัดส่วนที่น้อยมาก อย่าว่าแต่เครื่องคอมเลย จะหาอาหารให้พอยาไส้ ยังแทบจะไม่มี ! มันก็เลยนำไปสู่วังวนเดิมๆว่าคนที่ไม่มีกะตังค์ก็คงต้องถูกนักการเมืองเขาจัดกลุ่มให้เป็นชาวรากหญ้า ที่ต้องยากจน และต้องด้อยโอกาสอยู่เสมอถ้ามองในมิติเรื่องการศึกษาด้านเทคโนโลยี ยิ่งแล้วกันไปใหญ่ เมื่อฉบับที่แล้ว ผมได้พาท่านผู้อ่านไปเดินเล่นที่หมู่บ้านสามขา จ.ลำปาง และได้พาท่านไปทำความรู้จักกับคุณครู ชาวบ้านและนักเรียน ที่เป็นนักปฎิบัติเรียนรู้การใช้ชีวิตกับธรรมชาติ และเป็นหมู่บ้านตัวอย่างในการนำเทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการปรับกระบวนการเรียนการสอน ที่ผมยกตัวอย่างก็คือ เด็กนักเรียนที่มีโน๊ตบุ๊ค ที่ชื่อว่า XO เอ๊กซ์โอ เพราะโลโกเป็นรูปกากบาทและมีจุดวงกลมอยู่ข้างบน มองไกลๆ เหมือนรูปคนกางแขนขาเหมือนกัน ทำให้เด็กๆ สามารถใช้ในการเข้าถึงอินเตอร์เน็ตอย่างทันสมัยและเพื่อประโยชน์ในการศึกษา จะเห็นได้ว่า ถึงจะอยู่บนดอย แต่ก็ไม่ใช่ชาวรากหญ้าที่ไร้ปัญญา ของทั่นผู้แทนหรอกนะ ขอรับ เจ้านาย ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้อยากรุ้จักกับเจ้าเครื่องคอมพิวเตอร์มีเขา หน้าตาน่ารักเครื่องนี้มากขึ้น ว่ามันจะช่วยพัฒนาการเรียนรู้ของเด็ก ในรูปแบบใดแล้วผู้ใหญ่อย่างเราอยากลองเล่นบ้าง จะเป็นอย่างไรน้อ? ต้องเริ่มต้นเท้าความกันก่อนถึงโครงการนี้ ที่มีชื่อว่า “One Laptop Per Chind for Thailand (OLPC-Th)”ซึ่งจัดตั้งขึ้นจากองค์กรที่ไม่แสวงหากำไร ผ่านการออกแบบโดยบุคลากรจาก Media Lab สถาบัน MIT ซึ่งมีศาสตราจารย์ Nicholas Negroponte เป็นประธานของโครงการ วัตถุประสงค์ที่อยากจะผลิตเครื่องคอมพิวเตอร์นี้ขึ้นมาก็คือต้องราคาถูก ซึ่งวางแผนไว้ว่า ไม่น่าจะเกินหนึ่งร้อยเหรียญ เพื่อให้เด็กสามารถหามาใช้ หรือมีผู้จัดหามาให้ จะได้เข้าถึงความรู้ต่างๆที่มีอยู่ในอินเตอร์เน็ตและรูปแบบการศึกษาสมัยใหม่ในอนาคต ส่วนใหญ่เวลาที่เด็กวิศวะจะรู้จักกับอุปกรณ์ไฮเทค มักอยากจะทราบสเป๊คเครื่องก่อน ต้องขอบอกว่าอาจผิดหวังเล็กน้อย ถ้าจะนำไปเปรียบเทียบกับ Laptop ที่ขายกันอยู่ทั่วไป แต่อย่าลืมว่าราคามันก็ถูกกว่าเช่นกัน เพราะใช้ระบบปฎิบัติการ Linux และมีความเร็ว ของ ซีพียูชิปของ AMD แค่ 366 Mhz เท่านั้นเอง ทั้งนี้ทางทีมผู้สร้างได้บอกไว้ก่อนแล้วว่า “lt an education project, not a laptop project.เพราะในระหว่างที่ดำเนินโครงการ ต้องเผชิญกับอุปสรรคและต้องอดทนกับคำเย้ยหยันต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็นทางบริษัทอินเทล ที่เคยกล่าวไว้ว่านี่เป็นเพียงอุปกรณ์ Gadgets ในราคาร้อยเหรียญเท่านั้น ฮ่าๆๆ (อันนี้ผมเติมเองครับ..)” นอกจากจะทับถมแล้วยังไม่พอยังไปผลิตอุปกรณ์คล้ายๆกันที่ชื่อว่า Classmate PC ออกมาท้าชิง แต่ต่อมาด้วยความมุ่งมั่น ของ ทีมงาน OLPC ที่พัฒนาทีละเล็กละน้อย สร้างความคืบหน้าโครงงานมาเรื่อยๆจนสุดท้ายอินเทล ต้องกลับตัวกลับใจ กลายมาเป็นพันธมิตรในการพัฒนาโครงการนี้ร่วมกัน จนกระทั้งทุกวันนี้(แต่อัพเดทล่าสุด ทราบมาว่า อินเทลไปจับมือกับ Asus ไปผลิตเครื่อง EEE pc ออกมาฆ่า OLPC อีกรอบนึงแล้ว..กวนจิงๆ) เนื่องด้วยโจทย์ที่ท้าทายของทีมสร้างก็คือ ต้องการฮาร์ดแวร์ที่ใช้ทรัพยากรน้อย ชาร์จไฟครั้งนึงต้องใช้ได้นานๆ ทำให้หน้าจอต้องแสดงผลในระดับ ดีวีดี ส่วนภายในเมนบอร์ดไม่มีฮาร์ดดิสแบบมอเตอร์หมุน แต่จะใช้เป็นแฟลช เมมโมรี แทน โดยมี Wireless Lan พร้อม กล้องคาวมละเอียดที่ 640 * 480 ด้วยฟีเจอร์ที่มากมายขึ้น ใครจะเชื่อว่ากินไฟแค่ 8 วัตต์!! นอกจากนี้ทีมออกแบบ ยังได้คิดกันละเอียดถึงขนาดที่ว่า ประเทศโดยส่วนใหญ่ที่ยากจนมักจะเป็นประเทศที่มีแดดมาก ( ประเทศอะไรหว่า?) และมีความต้องการจะนำไปใช้นี้ นย่าจะเป็นแถบภูมิภาคเอเชีย หริไม่ก็แอฟริกาจึงได้ทำการออกแบบหน้าจอที่ต้องกินไฟน้อย แถมยังมองเห็นกลางแสงแดดจ้าอีกด้วย แต่ทั้งนั้น การเรียนรู้ของมนุษย์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าโยนอุปกรณ์ไปให้หนึ่งชิ้นแล้วจะเก่งขึ้น เพราะหลังจากผลิตออกมา นำไปแจกจ่ายแล้ว ยังเคยมีข่าวว่า ที่ไนจีเรียเด็กนำไปใช้ผิดวัตถุประสงค์โดยการต่อเน็ตแล้วโหลดรูปอนาจารมาเก็บไว้ในเครื่อง ซึ่งเป็นการนำอุปกรณ์ไปใช้อย่างไม่เหมาะสมรวมถึงบางคนนำไปประมูลในอีเบย์ก็มี (ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี สอนให้รู้จักเข้าอีเบย์ แต่เด็กมันดันใช้เน็ตมาสนองคุณแบบแทบกระอักเลือดตาย)ทำให้ผมนึกในใจว่าโชคดีชะมัดที่เค้าเอาไปทดลองกับเด็กที่ไนจีเรียก่อนเพราะถ้าเอามาเทสที่เมืองไทยเป็นที่แรก รับรองว่า เด็กไทยเราชนะเลิศ อิอิ.. จาก อินไซต์ มจร. Learning ปีที่ 7 ฉบับที่ 12 ประจำวันที่ 1- 31 ธันวาคม 2550

มีใครไม่เคยใช้อินเตอร์เน็ตบ้างยกมือขึ้น…………?

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน