บางครั้งนักกิจกรรมบำบัดพยายามที่จะวิเคราะห์องค์ประกอบของการเคลื่อนไหวที่ควบคุมไม่ได้อย่างตั้งใจ (Involuntary Movement)
แต่ค่อนข้างยากที่จะตรวจประเมินและจัดกิจกรรมการรักษาที่ดีที่สุดได้เพราะอะไรครับ
เพราะการเคลื่อนไหวกล้ามเนื้อมีหลายรูปแบบ และความตั้งใจต่อการมีส่วนร่วมในกิจกรรมการดำเนินชีวิตก็ไม่สามารถระบุชี้ชัดได้
ตัวอย่างเช่น ผู้ป่วยมีอาการดวงตากลอกไปมา ขบฟันขึ้นลง และมือแกว่งไปมาไม่มีความหมาย
คำถามคือ เราจะลดอาการสั่นได้อย่างไร
ในทางทฤษฎี เราควรลดอาการสั่นของกล้ามเนื้อเล็กส่วนหนึ่ง แต่ต้องยับยั้งกล้ามเนื้อเล็กอื่นๆ ที่มีอาการสั่นด้วย
ดังนั้น ตัวอย่างของกิจกรรมบำบัด เช่น ผู้ดูแลจับมือข้างหนึ่ง แล้วค่อยๆ บอกผู้ป่วยวางมืออีกข้างลงบนโต๊ะ แล้วช่วยให้นำมือมาแตะไฟกระพริบช้าๆ ที่กำลังยับยั้งให้ใช้ตามองนิ่ง ไม่กลอกไปมา ขณะเดียวกันค่อยๆ ให้สัมผัสบริเวณข้อต่อขากรรไกร และ/หรือให้อมน้ำแข็งใส เพื่อยับยั้งการขบฟันเป็นพักๆ เป็นต้น
นั่นคือ เรากำลังฝึกการมีเจตจำนงค์ (เจตนา + ทำด้วยความเข้าใจคุณค่าของกิจกรรม) ในการทำกิจกรรมบำบัดอย่างเหมาะสมกับผู้ป่วยที่มีอาการสั่นของกล้ามเนื้อเล็ก
