ลืมแล้วหรอว่าเป็นเด็ก

        มาจะกล่าวบทไป ถึงเด็กรุ่นใหม่สมัยนี้
        สิ่งที่จะพูดถึงในวันนี้เป็นสิ่งที่อยากระบายออกมาจากใจ อาจจะมีถ้อยคำที่รุนแรงไปสักนิดแต่ว่า ก็คือสิ่งที่อยากระบาย
         คุณจำได้มั๊ยคุณเป็นเด็กครั้งล่าสุดตอนอายุเท่าไร แล้วคุณคิดว่าถึงแม้คุณอาจจะอายุ 20 กว่า ๆ แล้ว แล้วไปเจอคนที่แก่กว่าคุณ คุณก็ยังต้องนอบน้อมเข้าหาถึงแม้บางทีคนคนนั้นจะแก่กว่าเราปีเดียว หรือแก่เดือนกว่า เราก็ยังต้องเคารพคนคนนั้นว่าเขาเป็นพี่เรา
          แต่ก็เคยเห็นแม้กระทั่งโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังไม่รู้ว่าใครพี่ใครน้องใครเจ้านายใครลูกจ้าง ผู้ใหญ่ยังเป็นได้ทั้ง ๆ ที่วุฒิภาวะก็ไม่รู้เท่าไรแล้ว แล้วกับเด็กล่ะจะเป็นยังไง
           เมื่อไม่นานมานี้ จากเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่ไม่อยากเอ่ยนามอันใด ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง เป็นโรงเรียนมัธยมฯด้วย และสิ่งที่จะเล่าก็คือ เด็กที่โตที่สุดในโรงเรียนนี้เขาพูดกับอาจารย์กันยังไง 
           ใกล้สอบเอนทรานซ์เข้ามาทุกทีแล้ว อาจารย์ทุกคนต้องการให้นักเรียนสอบติด หวังดีจะติวให้งานที่ให้ทำน่ะมันมีประโยชน์ในการสอบเอนท์อาจจะน้อยหรือมาก งานก็คือให้ทำผังความคิด บางคนตั้งแต่เด็กคิดว่าถ้าอาจารย์ให้งานอย่างนี้รอลอกเพื่อนดีกว่ารึเปล่า งานชิ้นนี้ตามประสงค์ของอาจารย์ต้องการให้นักเรียนนำงานที่นักเรียนทำมาไปดูก่อนสอบ เลยยังไม่ให้ส่ง แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าส่วนใหญ่เด็กในห้องจะคิดว่ามันไม่จำเป็น ไม่ใช่แค่นั้นถึงแม้ว่าจะคิดอย่างนั้น แต่ก็ไม่ควรพูด บอกกับอาจารย์ไปว่าส่ง ๆ ไปเถอะจารย์ ดูในหนังสือก็ได้ ทั้ง ๆ ที่ในงานชิ้นนั้นอาจารย์เขาสรุปให้แล้วด้วยแต่นักเรียนขอส่ง แล้วก็โวยวาย เสียงดังใหญ่โต อาจารย์ยืนอยู่หน้าห้องคนเดียวเถียงกับนักเรียน 50 คน สุดท้ายก็คือไปเลยเก็บงานนักเรียนที่ต้องการส่งแล้วก็ออกไป
               ลืมแล้วหรอว่าเป็นเด็ก ควรพูดจากับผู้ใหญ่ที่เขาหวังดีกับเราอย่างนั้นหรือ ใครได้อ่านลองคิดดู ถ้าอยากให้สิ่งดี ๆ กับใครซักคนแล้วเขาไม่รับ เป็นคุณคุณเสียความรู้สึกมั๊ย