พัฒนาแอลดี

ช่วงนี้ชีพจรลงเท้า แต่ก็ดีได้เจอะเจอเพื่อน ๆ ครูร่วมวิชาชีพ เมื่อวันที่ ๒๐-๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๐ ไปเป็นวิทยากรให้กับครูโรงเรียนแกนนำพัฒนาเด็กที่มีปัญหาทางการเรียนรู้(LD) ๑๐ โรงเรียน ประมาณ ๗๐ คน ที่เขตพื้นที่การศึกษากาฬสินธุ์เขต ๒ คุณครูแต่ละท่านขมักเขม้น (เขียนถูกไหมหนอ ถ้าผิดช่วยแก้ไขให้ด้วยค่ะ)ดีกับการรับข้อมูลความรู้เรื่องเด็กแอลดี ในกิจกรรมมีการวิเคราะห์ปัญหาของเด็กที่คุณครูพบในชั้นเรียน เพื่อนำมาตั้งจุดประสงค์เชิงพฤติกรรมในการพัฒนาเด็ก (จริง ๆ มีรายละเอียดอีกเยอะ) และผลิตสื่อให้เหมาะสมกับปัญหาเด็กฯ คุณครูก็สนใจ ตั้งใจกันดีได้สื่อกันไปคนละชิ้น ๒ ชิ้น ในฐานะเพื่อนร่วมอุดมการณ์พัฒนาเด็กที่มีความต้องการพิเศษก็รู้สึกดีใจแทนครอบครัวเด็กแอลดี ที่เด็กๆ จะได้รับการพัฒนาและหันกลับมาดูแลอย่างจริงจัง ไม่ใช่ให้เด็กวิ่งเล่นในโรงเรียนไปวันวันหนึ่ง หรือบางทีก็ได้รับฉายาว่า “ไอ้โอ่” “โอ่ทั้งตระกูล” ขอยืนยันว่าเด็กแอลดีไม่โอ่และพัฒนาได้ถ้าสอนให้ถูกวิธี (ขอยืมคำพูดปรมาจารย์ ศ.ศรียา นิยมธรรม,ศ.ดร.ผดุง อารยะวิญญู)มาใช้นะคะ อ้อดิฉันไม่ได้ไปคนเดียวหรอกต้องมีทีมซิ มีครูหญิง (ที่กำลังจะไปบรรจุครู กทม.ขาดมือดีไปอยู่กรุงเทพฯ ซะแล้ว แต่ไม่เป็นไรสร้างใหม่ก็ได้)มีหนูบี ชมพู่และชาติ นักศึกษา กศพ.ปี ๔ (ที่มีฝีมือในการผลิตสื่ออย่างมากและที่สำคัญทำงานกับผู้ใหญ่ได้ด้วย) ขอเล่าต่ออีกนิดหนึ่งมีคุณครู ๒-๓ ท่านบอกว่าสื่อเหล่านี้ใช้สอนเด็กมัธยมไม่ได้หรอก (ดิฉันนำสื่อไปแสดงให้คุณครูดูด้วย) คือเด็กของคุณครูเป็นเด็กมัธยม แต่อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้เลยซึ่งถ้าลองตรวจสอบเชิงวิชาการอย่างถูกวิธี หลายๆ วิธี เด็กอาจจะมีความรู้ทางภาษาไทยอยู่ในระดับประถมต้น ๆ เด็กก็คงต้องใช้สื่อในระดับประถมในการพัฒนาอยู่ดีนะคะคุณครูขา เพราะอย่าลืมว่าเด็กแอลดีแท้ ปัญหาที่เราเห็นว่าเป็นจุดเล็ก ๆ สำหรับเรา แต่เป็นปัญหาที่ยิ่งใหญ่สำหรับเด็กค่ะ เอาไว้จะเล่าปัญหาถ้าเราปล่อยเด็กแอลดีจนล่วงเลยไปถึงมัธยมเด็กจะมีปัญหาขนาดไหน หรือถ้าใครจะมาแลกเปลี่ยนก็ดีค่ะ ครูกาสะลอง