ไหน ๆ ฟังคนอื่นเล่ามาเยอะแล้ว ก็ขอเล่าบ้าง อยู่กับ Hospital OS มา ก็หลายปี ไม่มีเรื่องราวอย่างเขาบ้างให้มันรู้ไป อะ อะ เริ่มสงสัยละซิว่า นี่ใครกัน ให้ทาย ????? ใครทายถูกได้รางวัลเป็นการ ติดตั้งระบบฟรี หรือใครติดตั้งไปแล้ว บริการดูแลฟรี 1 ปีเลยเอ้า............แล้วค่อยมาฟังเฉลยในบทถัดไป
จริง ๆ ตอนเริ่มทำงานก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวกับเขาหรอกนะ แค่อยากทำงานที่อยู่ภูเก็ต ใกล้บ้าน และเพิ่งจบพอดี เพื่อนส่ง E-mail มาให้ว่ามาบริษัทนี้รับสมัคร เลยลองเมลมาดู หน้าตาโง่ ๆ แต่ได้ผล สัมภาษณ์วันนี้ พรุ่งนี้เริ่มงานเลยความไม่ประทับใจและสงสัยแรกคือ ไม่มี office ให้เรานั่งนี่นา เป็นบ้านห้องแถว 2 ชั้น ยังงัยกันนี่ จบปริญญาตรีเพิ่งเก็บของออกจากหอพักมาบ้านได้ 2 วัน ยังไม่ทันได้คิดไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น เค้ารับก็ทำไปก่อน ทำแบบงง ๆ จำได้ว่าตอนสัมภาษณ์ ไม่มีแม้กระทั่งชื่อ Hospital OS โผล่มาให้ได้ยิน บอกให้เรามาทำเว็บ แล้วก็ทำเว็บจริง ๆ นั่งทำอยู่ 1 เดือนเต็ม ทำแบบไม่พูดไม่จา ไม่มีพี่เลี้ยง ไม่มีใครสอนงาน ไม่ต้องถามใครทำไม่ได้ให้อ่านหนังสือเอา แทบเป็นว่า บริษัทอะไรเนี่ย ....................
บทเรียน 1 รู้จัก Hospital OS
และแล้วก็ได้รู้จัก Hospital OS ไม่ช่วยเขียนหรอกนะ เค้าทำกันเสร็จแล้ว เอาวิดิโอให้ดู จำได้ไม๊ขายดูไปหลับไปไม่มีใครสอนอะไรทั้งนั้น เราก็งงซิ....อะไรก็ไม่รู้ ก็ดูไปเรื่อย ๆ เพราะงานยังไม่มีว่างอยู่ ในขณะที่ดูวิดีโอ การใช้งาน Hospital OS (สมัย Version 1) หลาย ๆ คนคงพอจำได้ ก็แอบฟัง แอบสังเกต พี่ ๆ ทำงานกัน ได้ยินพี่ ๆ รับโทรศัพท์จากพี่สุนะ(รพ.ทองแสงขัน) ทั้งวัน วันละหลาย ๆ รอบ หรือไม่อีกทีก็พี่ปัญญา(รพ.ชุมแสง) หรือไม่ก็ พี่รัตนา ป่าแดด แอบคิดไปต่าง ๆ นานา ว่า พี่รุ่งนี้ท่าจะเจ้าชู้ (ตอนนั้นไม่สนิทกัน) มีกิ๊กทีเดียว 2 คน ส่วนพี่รัตนานี่ก็นามสกุลแปลก .....ป่าแดด..........(แปลกไม๊)
บทที่ 2 รู้จักโรงพยาบาล
เอาละในเมื่อดูวิดีโอจนตาเปื่อยไปแล้ว(แต่ยังไม่มีใครมาสอนอยู่ดี) ก็ได้เวลาออกไปหาความรู้นอก แผ่นซีดีบ้าง โรงพยาบาลแรกที่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมชมคือ รพ.ท่าโรงช้าง จ.สุราษธานี พี่รุ่งไป present โปรแกรมเนื่องจาก เค้าต้องการจะเอาไปใช้งาน เรามีหน้าที่นั่งฟังอย่างเดียวช่วยอะไรไม่ได้เลย เริ่มจากความเป็นมาโครงการ Hospital OS จำได้ขึ้นใจตั้งแต่ฟังวันแรก 3 ข้อ คือ เป็นโครงการวิจัยของ สกว. ถ้าอยากใช้ผู้บริการต้องสนใจ และ ได้รางวัลงานวิจัยดีเด่น 1 ใน 15 งานวิจัยดีเด่น “ไม่ใช่ได้ลำดับที่ 15 นะครับ แต่เป็น 1 ใน 15 โครงการที่ได้รางวัล สกว.เค้าไม่ได้เรียงลำดับ 1 2 3 “(ทายซินี่ใครพูด) ถัดมาพี่รุ่งก็ demo โปรแกรม บทพูดเหมือนในแผ่นซีดีเด่ะเลย จากที่เคยสงสัยว่า ซีดีที่เราดูทุกวันนี่มันอะไรก็หายสงสัยไปบ้าง พอนึกออกแล้วว่ามันน่าจะใช้ได้จริงแหละ แต่ไม่รู้ใช้อย่างไร เช่นกัน หนึ่งคำที่ จำได้ขึ้นใจคือ ไอซีดีนาย(ICD9) จำได้เพราะรู้สึกว่าคำนี้เท่ห์ดี แต่ยังไม่เข้าใจความหมายอยู่ดีว่ามันคืออะไร และแล้วก็จบการ demo ในวันนั้น
บทที่ 3 ครูคนแรก รพ.ยางชุมน้อย
ในที่สุดก็ได้ไป รพ.กะเค้าซักที่ ที่แรก ยางชุมน้อย จ.ศรีสะเกษ ไกลมาก นั่งรถ 2 วันกับอีก 1 คืน หลับไม่ลงเลย ไม่ไว้ใจพี่อ็อด ไม่เชื่อว่า คนคนหนึ่งจะขับรถคนเดียวจาก ภูเก็ตถึง ศรีสะเกษได้(แต่ก็ทำมาแล้ว) ไม่อยากจะเชื่อว่า มีหน่วยงานไหนต้องทำงานไกลบ้านขนาดนี้ จาก ป่าเขียวชอุ่มของภาคใต้ กลายเป็น ทุ่งนาที่ไม่มีสีเขียวเลยซักนิดเดียว จากฝนตกพรำ ๆ ที่ภูเก็ต กลายไปอากาศร้อน เหมือนใครมาเปิดไดร์เป่าผมทิ้งไว้ตลอดเวลา จะกันวันแรก พี่โจ พี่โอเล่ และหมอชำนาญ (ถ้าจำชื่อไม่ผิด) และครอบครัวคุณหมอ ต้อนรับเป็นอย่างดี อย่างกับมีงานเลี้ยง ก็งงว่า เอะ นี่เราไปทำอะไรให้เค้าเมื่อไหร่ งานยังไม่ได้เริ่มเลย กินซะเต็มที่แล้ว และแล้วก็ได้ลงมือทำงาน แบ่ง ๆ กันทำ สมัยนั้นยังไม่มีระบบมากนักหรอก ใครถนัดอะไรก็ทำอันนั้น เรามันไม่ถนัดอะไรเลย เค้าเลยให้มาสอนเจ้าหน้าที่ ก็ท่องจำจากซีดีมา แปลกมาก ไม่เคยหาประสบการณ์แบบนี้ได้จากห้องเรียนที่ไหน “เราสอนเค้า แต่เราเข้าใจเอง” ตอนเริ่มสอนไม่รู้อะไรซักอย่าง รู้แต่ว่าของเรามันต้องคลิกอย่างนี้ อย่างนี้ ฝ่ายพยาบาลก็ไม่รู้ละของพี่มันแบบนี้ แบบนี้ เหลือเชื่อ เราอธิบายที่เรารู้ เค้าอธิบายที่เค้ารู้ แต่สุดท้าย เราทั้งคู่ก็ได้รู้ เสร็จจากที่นี่เริ่มมั่นใจขึ้นแล้ว เอาละว้า รพ.เป็นงัย พอรู้จักแล้ว แล้วก็ออกเดินทางต่อไปยัง รพ.ต่อไป ไว้เล่าโอกาสหน้าละกัน..................
5 วันสั้นมาก สำหรับใคร ๆ แต่สำหรับทีม Hospital OS และโรงพยาบาลเป็น 5 วันที่มีความหมายต่อความเป็นเพื่อนพ้องและพี่น้องและญาติมิตร เป็น 5 วันที่ทำงานด้วยกันเหมือนคนรู้จักกันมาเป็นปี และหลังจาก 5 วันทำงานนี้เราก็กลายเป็นคน กันเอง และเป็นพี่นั่น พี่นี่ พี่โน่นของน้อง ๆ ทีมงาน(ซึ่งบางคนก็เปลี่ยนสภาพเป็นพี่ไปแล้ว) ขออนุญาตยืมคำพูดของ พี่โต๋ ฝ่ายบริการโรงพยาบาลหล่มสักมาใช้ พี่โต๋บอกว่า “ประเทศไทยมีคน 60 ล้านคน ภูเก็ตอยู่ไกลจาก หล่มสัก เป็นพันกิโล แต่ได้มีโอกาสมา เจอกัน คงทำบุญกันมาแต่ชาติไหนแน่ ๆ หรือพระเจ้าตั้งใจให้เราทำความดีเพื่อบ้านเมืองด้วยกัน ” ไม่ต้องตกใจถ้าจะบอกว่า เด็กตัวดำ ๆ ที่ภูเก็ต มีญาติ พี่น้องอยู่ ทั่วประเทศ และได้กินผลไม้ ของฝากจากทั่วประเทศ ขอบคุณ สำหรับมะขามหวานจากพี่หน่อย ภักดีชุมพล.... นะคร้าบ
มันจะไม่มีของฝากจากที่ไหนแล้วครับ ยิ่งมะขามหวานจากภักดีชุมพล ก็ไม่ต้องหวัง ถ้ายังไม่ปรับตัว ปรับการทำงาน และเอาใจพี่ๆ เขากลับมาให้ได้ ถ้ายังลืมว่าโปรแกรมนี้มาจากไหน พี่ๆ เขาช่วยเราไว้แค่ไหน เขาว่า “เอิด” (ภาษาไต้)
อยากอ่านมากกว่านี้ ดูว่าเหมือนกับ รพ. ของเราหรือเป่ลาตอนใช้งานครั้งแรก
ขอเป็นกำลังใจให้ น้องๆทีมงาน ทุกๆคนคะ จะได้ช่วยกันพัฒนาชาติ ตอนที่มาที่ รพ.น้องๆใจดีน่ารักทุกคนค่ะ
ปล. ทีนี่ มีของฝาก ค่ะ ถ้าผ่านมา พิจิตรอย่าลืม แวะเยี่ยม น๊ะค่ะ จะพาไปเลี้ยงคะ(ผัดเผ็ดจรเข้)
ว้า....นึกว่าจะมีคนเข้ามาทายกันล้นหลามซะอีก ยังมีหลายเรื่องที่อยากเล่า เจอเรื่องราวมากมายต่าง ๆ มาเยอะแยะ ไว้ว่าง ๆ นอนไม่หลับจะกลับมาเล่าใหม่นะคะ