วันนี้ผมมีเวลาว่างอยู่จำนวนหนึ่งที่ต้องให้ความสำคัญกับบันทึกความดีเพื่อเก็บไว้เป็นอนุสรณ์เตือนใจ

   ที่ทำงานนี้ ผมมีเพื่อนท่านหนึ่ง บุคคลิกจากการสังเกตและเรียนรู้ เป็นผู้มีความมุ่งมั่นต่อการทำงานและการศึกษาอย่างยิ่ง

   เมื่อวาน ๑๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๕๐ เพื่อนผมเดินทางจากบ้านโดยใช้บริการรถโดยสารกรุงเทพฯ - สระบุรี เพื่อมาทำหน้าที่ที่ มรภ. ระหว่างทาง รถโดยสารดังกล่าวหลบรถคันหนึ่งที่ตัดหน้า หักลงซ้ายตกลงไปในคูน้ำข้างทาง หัวปักลงไป เพื่อนผมนั่งอยู่กลางรถ ลุกขึ้น เตรียมตัวจะไปที่ประตูฉุกเฉิน แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากที่นั่งได้ยินเสียง "ช่วยด้วย ช่วยด้วย" หันไปดูว่าเสียงใคร สิ่งที่พบคือ แต่ละคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า ไม่มีใครสนใจ รีบเดินไปหนีเอาตัวรอดไปทางประตูฉุกเฉิน (ใครจะรู้ความตายจะมาถึงเมื่อไร) เขาหยิบฆ้อนที่จะทุบกระจก แต่ก็ไม่รู้จะเอาไปช่วยอะไรได้ ลงไปดูที่หน้ารถเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ถูกโคลนถมอยู่เหลือแต่คอ และเห็นขาไหวๆ โผล่จากโคลน จึงเข้าไปช่วย แต่ผู้ชายกลับบอกว่า "ช่วยเมียผมก่อน เมียผมอยู่ในโคลน" เขาพยายามควานหา และขุดโคลนออก จนสามารถดึงผู้หญิงร่างท้วมขึ้นมาได้ จากนั้นจึงไปช่วยทีละคน ทั้งหมด ๔ คนคือ กระเป๋ารถที่จมโคลน เหลือแต่ปาก ชายท้วมที่มีหัวโผล่จากโคลน ภรรยาของชายท้วมที่จมใต้โคลนแต่ขาโผล่ขึ้นมา ๒ ขา และคนขับรถ เมื่อช่วยทุกคนออกมาจากรถได้ ผ้าเช็ดหน้าที่ดีก็เสื้อของเพื่อนนี่แหละ เพื่อนเล่าให้ฟังและบอกว่า "ผมเห็นสัจจะธรรมเลย...สัตว์ทุกตัวเพื่อภัยมาก็จะพยายามหนีภัย เสียงว่า "ช่วยด้วย ช่วยด้วย ยังก้องหูไม่หาย"

     หลังจากส่งคนเจ็บไปโรงพยาบาลกันแล้ว จึงขอให้เฮียร์ปอ (รถฉุกเฉิน) มาส่งที่มหาวิทยาลัย เพื่อจะไปสอน เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยจึงโทรหาเพื่อนผู้ใจดำอย่างผม แต่ผมก็ไม่ได้รับสายเพราะอยู่บนห้องเรียน กำลังพร่ำสอนเรื่องมารยาทในการใช้โทรศัพท์อยู่พอดี (นักศึกษา ๓ คนปล่อยให้โทรศัพท์ดังขณะเพื่อนกำลังฟังบรรยาย เฉยต่อไปคงเป็นผลเสียสำหรับการเข้าเรียนครั้งอื่นๆ) ครั้งแรกก็ไม่ได้ดูว่าใครโทร ๓ ครั้งที่เครื่องสั่นในกระเป๋ากางเกง ให้นึกแปลกใจ ปรากฏว่าเป็นชื่อของเพื่อน (จะรับก็กระไรอยู่ เพิ่งหน้าสิ่วหน้าขวาน และเข้าใจว่า ถ้าไม่สำคัญเพื่อนจะไม่โทร เรารู้กันว่า เวลาสอนหนังสือ เราจะไม่รับโทรศัพท์กัน ทำหน้าที่ให้ดี ถ้าจะโทรก็แสดงว่าต้องสำคัญ) จึงบรรยายให้จบบางเรื่องและให้นักศึกษาพัก จึงออกจากห้องโทรกลับ แต่ไม่ได้รับสายเพราะเพื่อนไปล้างตัว (เข้าใจว่า เพื่อนคงต้องการไปล้างตัวที่เปรอะเปื้อนโคลนที่ห้องซึ่งผมอยู่ในหอมหาวิทยาลัยเสียค่าตอบแทนเล็กน้อย) หลังจากสอนเสร็จจึงรีบกลับห้องทำงานจึงได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากเพื่อนอีกท่านหนึ่ง และวันรุ่งขึ้นคือวันนี้ เพื่อนเล่าความจริงให้ฟัง ดูเหมือนยังตื่นเต้นไม่หาย

    หมายเหตุ จากที่เพื่อนตั้งใจจะมาสอนหนังสือต่อเมื่อล้างตัวเสร็จ คณะบดีเห็นมอมแมมมาด้วยโคลน จึงสอบถามความเป็นมา ได้ทราบแล้วจึงให้ไปล้างตัวข้างคณะและให้รถของคณะส่งกลับบ้านไปก่อน ยังมีหลายสะเก็ดเล็กๆ ที่อยากบันทึกไว้แต่ ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ไว้เท่านี้ละกัน

     ขอชื่นชมความดีงามนี้ เปรียญ ๙ ประโยค ปริญญาตรี ภาษาอังกฤษ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) ปริญญาโทปรัชญา......สวัสดีคุณครูที่เคารพและนับถือ