เลิกสูบบุหรี่

  ผมเคยสูบบุหรี่มาตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยการทดลองสูบจากการชักชวนของเพื่อนประกอบกับการอยากรู้อยากลอง และก็สูบมาโดยตลอด  จนกระทั่งแต่งงานแล้วก็ยังสูบอยู่  ในสมัยนั้นการ  คนที่สูบบุหรี่ มองดูว่าเป็นคนเท่ห์ เข้ากับสังคมได้อย่างไม่เคอะเขิน จนมาถึงปี 2545  มีเพื่อนครูคนหนึ่งป่วย ผมได้เยี่ยมที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นอาการ สภาพของเพื่อนแล้ว  ทำให้นึกถึงสุขภาพของตัวเองซึ่งขณะนั้นยังสูบบุหรี่อยู่ แต่ไม่ถี่นัก  จึงคิดอยากเลิกสูบ  ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ คนใกล้ชิด คือ ภรรยา พยายามขอร้องให้เลิกสูบ  ผมไม่ได้ทำตาม เพราะผมมักไม่ทำอะไร  เพราะถูกขอร้องหรือถูกบังคับ มักจะทำอะไรด้วยความสมัครใจ จึงบอกกับภรรยาว่า  แล้วคุณคงเห็นเอง วันนั้นคงมาถึงในไม่ช้า  สุดท้ายผมก็เลิกสูบโดยเด็ดขาด  โดยได้แรงบันดาลใจจากการที่  ผมมีลูกแต่ไม่อยากให้ลูกและลูกศิษย์เห็นแบบอย่างที่ไม่ดี  และเขาจะขาดความศรัทธาในตัวผม  ที่จะอบรมสั่งสอนเขา  ถ้าเขาเห็นการสั่งสอนกับการปฏิบัติที่ขัดกัน  ผมจึงตัดสินใจเลิกสูบบุหรี่อย่างเด็ดขาด  โดยบอกกับคนรอบข้างว่า”ผมหยุดสูบบุหรี่” ไม่ใช้คำว่าเลิก  เพราะถ้าวันใด มีคนเห็นว่าผมสูบอีก เขาจะขาดความเชื่อถือ แล้วการหยุดสูบบุหรี่ของผม ก็ประสบความสำเร็จ โดยง่ายดาย  ทำอย่างนี้ครับ ! คือ “หยุดสูบเฉยๆ  โดยไม่ได้ใช้ยาหรือสิ่งอื่นใดมาทดแทน” แต่ใช้ใจในการหยุดสูบ คือ ความตั้งใจจริง เห็นใครสูบก็ไม่อยากสูบ  ทำใจให้ได้  และไม่มีอาการอยากสูบเลย  เพราะฉนั้นการจะทำการใดๆ  จะสำเร็จนั้นขึ้นอยู่ที่ใจเราเอง  คือ  ต้องชนะใจตัวเองให้ได้  แล้วจะประสบความสำเร็จแน่นอน  อยู่ที่ใจจริงๆ  ครับ  ขอเป็นกำลังใจให้ผู้ที่คิดอยากจะเลิกสูบบุหรี่ ทำใจได้  ย่อมชนะทุกสิ่งทุกอย่าง