นิทาน : เป็ดกับห่าน

                ฝูงเป็ดเดินมาทางทุ่งนา มองเห็นแต่ไกล เสียงร้องดังลั่นทุ่ง ห่านขาวกำลังเล่นปิดตาซ่อนหาอยู่ในกลุ่มห่านด้วยกัน กุ๊ก ห่านหนุ่มร่างกายกำยำรีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มของเป็ด ขาบซึ่งเป็นเพื่อนกุ๊ก ทำหน้าที่ในการหาผู้ที่กำลังซ่อนอยู่ หลังจากเปิดตาจึงหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาห่านในเป้าหมาย ระหว่างนั้นก็มองเป็นกุ๊กอยู่ในกลุ่มของเป็ด จึงโป้งเสียงดังลั่น “เอ้า ทำไมหาฉันง่ายเหลือเกิน” กุ๊กถาม ขาบจึงตอบไปว่า “ไม่รู้เหมือนกัน เห็นนายตัวใหญ่และคอยาวกว่า จึงคิดว่า ทำไมเป็ดตัวนี้ผิดวิสัยของเป็ด เมื่อมองอย่างพินิจก็พบนายนั่นแหละ”“โธ่ ฉันนึกว่าแกจะเข้าใจว่าฉันเป็นเป็ด” กุ๊กกล่าว

  <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                อ้อน เป็ดสาวได้ยินเสียงห่าน ๒ ตัวคุยกัน ให้อดทนไม่ได้จึงกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า “เชอะ เจ้าห่านเอ๋ย ห่านก็ต้องเป็นห่านสิ จะมาเป็นเป็ดเหมือนอย่างพวกฉันได้อย่างไร ถึงจะทำตัวให้เหมือนเป็ด เป็ดอย่างพวกฉันก็ไม่รับว่าแกเป็นเป็ดหรอกนะ และฉันก็ไม่ปรารถนาที่จะเป็นห่านด้วย วันๆ ใช้ชีวิตอย่างไร้สาระ กฎบัตรของความเป็นห่านเขียนขึ้นมาทำไม ทำลายมันทิ้งซะเถอะ”</p>