อนุทิน 17943 - ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ

เมื่ออาหารนั้นมีมากเกินไป ดีมากเกินไป
มากเกินสำหรับความต้องการของร่างกาย
มากเกินจนกลายเป็นกิเลส
อาหารนั้นมิใช่มีไว้เพียงเพื่อประทังความหิว แต่อาหารกลายเป็นสิ่งที่บำบัด “ความอยาก...”
อยากนัก ดัดมัน ขัดมัน ไม่ตามใจมัน ไม่ให้ความอยากนั้นอยู่เหนือเรา หรือชนะเราอยู่ร่ำไป

เขียน 14 Aug 2008 @ 18:15 ()


ความเห็น (0)