อนุทิน #134033

วันฟังบรรยายเรื่อง การเรียนการสอนในศตวรรษที่ ๒๑

จาก ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช

วันนี้ได้เปิดมุมมองในชีวิตที่สำคัญอีกครั้งหนึ่ง สำหรับอาชีพการเป็นครูการที่ในชีวิตหนึ่งได้ใช้คำว่า "ครู" นี่มันเป็นความรู้สึกที่พิเศษ เมื่อก่อนเราคิดว่าพ่อแม่ป้าเรามีอาชีพนี้ ไปทำงานแต่เช้าทุกวัน สอนเด็กเล็กๆ(เด็กประถม) มันมีความสุขไหม แกทำกันมาได้ยังไงอยู่จนเกษียณ วันนี้ทำให้เราได้รู้ว่าการที่เราอยู่แล้วได้ทำอะไรเพื่อใครสักคน และยิ่งมองดูว่าเป็นประโยชน์แก่คนอื่น นี่มันก็เป็นความสุขของเราอย่างหนึ่งเหมือนกัน สรุปคือคนเรานั้นต้องการให้ตนเองมีค่าสำหรับใครสักคนก็เพียงพอ

ว่าถึงเรื่องการบรรยายวันนี้ "การเรียนการสอนในศตวรรษที่ ๒๑" อันตัวเรานั้นไม่มีลูก แต่มีหลานๆ รู้เลยว่าการสร้างความคิดนั้นต้องปลูกฝังตั้งแต่เล็กๆ เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ หลักวิทยาศาสตร์บอกว่าเซลล์สมองเราจะเริ่มทำงานตั้งแต่อยู่ในท้องแต่ยังไม่พัฒนาจนเจริญเต็มที่ จน 1-5 ขวบสมองจะมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วมากๆในทุกด้าน ซึ่งสมองจะพัฒนาไปถึง 60% จนถึงอายุ 10 ปีจะเจริญเกือบเท่าผู้ใหญ่ จากนั้นก็จะพัฒนาในส่วนของการเรียนรู้ต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีการหยุดยั้งจนกว่าจะตาย

*การเรียนรู้เป็นธรรมชาติของมนุษย์ : คนเราเรียนรู้จนตาย คำพูดที่ว่าทำตัวเหมือนน้ำที่ไม่เต็มแก้วนี่มันใช่เลย

*การเรียนรู้ต้องเรียนแบบรู้จริง (mastery) : การเรียน คือ การทำงาน

*เสพสื่อให้เป็น หรือรู้เท่าทันสื่อ : สื่อปัจจุบันมีมากมายเหลือเกินมีทั้งจริงและเท็จ

*ควรมีทักษะในการไตร่ตรองและทบทวนตนเอง

*Change คำนี้มันสำคัญ คนเราควรจัดการกับการเปลี่ยนแปลงได้ : อย่ายึดมั่นถือมั่น

ที่สำคัญของวันนี้คือ การอ่าน การศึกษาไม่ว่าจะทางใดเป็นสิ่งที่สำคัญ ยิ่งวันนี้ได้รับฟังแนวคิดจากคนที่เป็นนักอ่าน วิทยากรท่านอ่านหนังสือในชีวิตนี้คงเป็นร้อยๆเล่ม แค่ได้ฟังเราก็เหมือนได้อ่านหนังสือนั้นๆไปด้วย ถ้าไม่ขยันอ่านก็ขอให้เป็นคนตั้งใจฟังก็ยังดี

เขียน:

ความเห็น (0)