อนุทิน #133115

          นึกถึงสมัยตอนเป็นนักเรียนประถมศึกษาตอนต้น เวลาทางวัดในหมู่บ้านมีงานเทศกาลหรืองานประเพณีสำคัญ คุณครูจะพานักเรียนมาพัฒนาวัด และฟังเทศน์ สิ่งที่ประทับใจและอยู่ในความทรงจำเสมอคือ คำสอนของหลวงปู่ศรี ท่านบอกเด็กว่าใครอยากเรียนหนังสือเก่งจะต้องท่องคาถาและปฏิบัติให้ได้ "สุ จิ ปุ ริ"ในตอนแรกก็พากันท่องเพียงอย่างเดียวลืมนึกถึงการปฏิบัติ แล้วมักจะถามกันในหมู่เด็กๆว่าเมื่อไรเราจะเรียนเก่งท่องคาถาได้ คุณครูต้องอธิบายความหมายให้ฟังและแนะนำให้ปฏิบัติไม่ใช่เพียงท่องจำเท่านั้น นึกถึงตรงนี้และขำตัวเอง ก็เลยลองเขียนบทกลอน

เริ่มการฟัง(สุตะ)เป็นขั้นต้น

รู้คิดค้น (จินตะ) ให้แตกฉาน

รู้จักถาม (ปุจฉา) ช่วยในงาน

สิ่งต้องการ (ลิขิต) บันทึกไว้

           ( อร  วรรณดา ๑๑ ม.ค.๕๗)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (4)

เยี่ยมครับคุณครู…เมื่อก่อนตอนเป็นพระได้ยินบ่อยๆ ว่า…จำขึ้นใจในวิชาดีกว่าจด จำไม่หมดจดไว้ดูเป็นครูสอน ทั้งจดจำนำวิชาให้ถาวร จะนั่งนอนจำจดให้หมดเอย…ขอบคุณครับ

ขอบคุณ “พี่หนาน” ที่ให้กำลังใจและให้ข้อคิดเห็นค่ะ “…จำขึ้นใจในวิชาดีกว่าจด จำไม่หมดจดไว้ดูเป็นครูสอน ..”

ขอขอบคุณ อาจารย์ Wasawat Deemarn คุณปริม ทัดบุปผา ผอ.ชยันต์ เพชรศรีจันทร์ และอาจารย์ prayat duangmala ที่ให้กำลังใจค่ะ

ขอบคุณนะคะ อาจารย์ ดร.พจนา แย้มนัยนา อาจารย์กุหลาบ มัทนา และคุณครูมะเดื่อค่ะ