อนุทิน #123468

การเดินทางต่อใน...........ส่วนที่สอง........

ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแล้ว  สำหรับระยะทางที่เหลือ   ด้วยระยะทางไม่ไกล  ควนขนุน-ไม้เสียบ  และพลขับเองก็คุ้นชินเส้นทางนี้เป็นอย่างดีเมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมาก่อนหน้าโน้น  กับชีวิตบนรถประจำทางหาดใหญ่-นครศรีธรรมราช

เมื่อเลี้ยวเข้าสู่โฮมสเตย์เรือนไทยทักษิณา  จอดรถปุ๊บเราสองคนก็เดินไปด้อมๆ มองๆ หาเจ้าของเรือนไทยที่ชื่อครูน้อยและครูอ้อยของอดีตเหล่าลูกศิษย์และชาวบ้านละแวกนี้

พอเดินไปทางหอประชุม  เสียงตะโกนจากเด็กๆ เรียก "ครูแอนๆๆ"  เอ....อดีตลูกศิษย์เราละแวกนี้ก็ไม่น่าจะเสียงใสขนาดนี้แล้วนะ  น่าจะอายุเลยยี่สิบกันหมดแล้ว  ไหงเสียงใสแปลกๆ  หันไปมองทางต้นเสียงโหวกเหวกนั่น......

อ้าว.....นั่นมันเด็กๆ จากโรงเรียนเทพานี่นา  แล้วเค้าก็วิ่งมาสวัสดีกันเจี๊ยวจ๊าวไปหมด  บ้างก็ถามว่าครูตามหนูมาเหรอ  ครูมาได้ไง......ซึ่งทั้งหมด  ครูก็งงเหมือนกันลูก  เฮ้ย....มาได้ไงเนี่ย.....ครูไม่รู้ว่าหนูมากันที่นี่  ครูมาจากมหาลัย  และครูก็ไม่รู้ว่าหนูมากับโครงการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมกับทหารเรือในวันนี้และเค้าพากันมาที่นี่  เลยกลายเป็นว่า......มาเจอลูกศิษย์ปัจจุบันในละแวกถิ่นลูกศิษยเก่าซะงั้น

เสียงวิทยากรเรียกเด็กๆ แล้ว  ........  สองครูเลยเดินตามหาเจ้าของเรือนไทยต่อไป  จนมาเจอที่ครัวและเรือนมังคุด  พี่น้องกอดรับกันด้วยความดีใจ  ก่อนที่จะโทรบอกกล่าวถึงการมาของน้องๆ ไปยังเพื่อนครูท่านอื่นๆ ที่เออร์ลี่ไปแล้วบ้าง  ที่ยังสอนอยู่บ้าง  ไม่นานนักเหล่าพี่ๆ ครู ก็พากันมายังเรือนไทย 

เมื่อเรารวมตัวกันนั่งพุดคุย  ออกแนวย้อนรำลึกความหลังกับวีรกรรมของใครต่อใครที่เคยเป็นคนคุ้นเคยในครั้งเก่าก่อนที่เคยสอนอยู่โรงเรียนเดียวกัน  จนเวลาล่วงเลยมามืดค่ำ

ในขณะที่เด็กๆ และวิทยากรทหารเรือ ก็กำลังทำกิจกรรมกันในหอประชุม

ไม่นานนัก....เสียงโทรศัพท์....จากลูกศิษย์เก่าคนหนึ่งดังขึ้น   แจ้งว่ามีคนบอกว่าเห็นครูเข้ามาที่เรือนไทย  ผมกำลังจะชวนเพื่อนไปเยี่ยมครู  ด้วยไม่ได้เจอกันมายาวนาน

แล้วเจ้าศิษย์เก่าคนเดิม......ก็ขับรถพาเพื่อนมาอีกหนึ่งคน  เพื่อมาเยี่ยมครูเก่าของเค้า 

ชื่นใจ....เมื่อเห็นพวกเค้ายังระลึกนึกถึงเราอยู่  เลยแจกกอดของครูแห่งความรักศิษย์ให้ไปโดยมิหวงแหน

ชื่นใจ....เมื่อทราบว่าเค้ามีหน้าที่การงานที่มั่นคง

ชื่นใจ....เมื่อทราบว่า เค้าเป็นคนดี

ชื่นใจเข้าไปอีก....เมื่อทราบว่าหนึ่งในนั้นมีอาชีพเดียวกับครูเค้า

เด็กสองคนนั้นเลยเข้าร่วมวงสนทนาร่วมกับครูพักใหญ่  จนดึกพอประมาณจึงขอตัวร่ำลากลับบ้าน

ที่เหลือคือ.......วงสนทนาเดิมกับความคิดถึงและห่วงใยที่มีให้กันเสมอมา

แอบมีติดตลกจากพี่ชายคนเดิมคนหนึ่งว่า ....นี่ดีนะที่น้องแอนมา  พวกพี่ๆ เลยได้มารวมตัวกันหล่าว....คงเหงาเพราะเออร์ลี่มาหลายปีแล้ว  คงเริ่มคิดถึงเพื่อนเก่าๆ

ระหว่างนั้น.......กิจกรรมของเด็กๆ เสร็จสิ้นลง  ป้าอ้อยเจ้าของเรือนไทยที่เดินไปพบแขกเดินเข้ามาบอกว่า "ลุงนัย  ครูที่โรงเรียนหนูอยากเจอหนูน่ะ"

ครูแอนเลยเดินไปหาลุงนัย....

ลุงนัยบอกไม่มีอะไรหรอก  .....  "แค่จะชวนไปล่องแก่งด้วยกันกับเด็กๆ ในวันพรุ่งนี้  สนใจไหม"

"สนซิคะลุง  สุดๆ ไปเลย  ไม่คิดแผนการนี้มาก่อนเลยนะคะ   มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดหวังมาก่อนด้วยว่าจะไปล่องแก่ง  แต่กลับเป็นสิ่งที่วิเศษสุดสำหรับโปรแกรมในวันพรุ่งนี้เลยล่ะค่ะลุง  พรุ่งนี้เจอกันนะคะ.....ขอบคุณค่ะ......."

 


 

เขียน:

ความเห็น (2)

สนุกน่าดูทีเดียวค่ะ  กับการล่องแก่งในวันรุ่งขึ้นของการเดินทางในครั้งนี้

ขอบคุณนะคะ คุณ Bright Lily