ภาษารัก


"ยังไม่เคยเอ่ยว่ารักเลยสักหน
แต่ในใจเปี่ยมล้นด้วยรักยิ่ง
ไม่เคยมีทีท่าว่ารักจริง
แต่ทุกสิ่งที่กระทำคือความรัก"
เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์


ดอกรักบานในหัวใจใครทั้งโลก
แต่ดอกโศกบานในหัวใจฉัน
และอาจเป็นเช่นนี้ชั่วชีวัน
เมื่อรักอันแจ่มกระจ่างกลับร้างไกล
เฉลิมศักดิ์ (ศิลาพร) รงคผลิน
 
ภาษารักครึ่งแดมีแค่นี้
หมดฤดีตีแผ่จะแค่ไหน
ยิ่งคิดถึงเธอมากยิ่งอยากไกล
แต่กลับไปไม่รอดห่วงยอดรัก ๚
สวัสดิ์  ธงศรีเจริญ
 
 
 
 
 
ถ้ารักใครไม่ได้ก็ไม่รัก                           แต่กุจักชักดาบเข้าฉาบฉุด
ดั่งโคถึกคึกคะนองลำพองรุด                ใครจะยื้อใครจะยุดจะฉุดใจ
เมื่อรักกันไม่ได้ก็ไม่รัก                          ไม่เห็นจักเกรงการสถานไหน
ไม่รักกุกุก็จักไม่รักใคร                           เอ๊ะ  น้ำตากุไหลทำไมฤๅ
   ขรรค์ชัย     บุญปาน
   สุจิตต์     วงษ์เทศ
 

รักควรคู่สำหรับผู้รู้จักสงวน
รักอบอวลสำหรับผู้รู้จักถนอม
รักยืนยาวสำหรับผู้รู้จักออม
และรักพร้อมสำหรับผู้รู้จักรัก
หนึ่งจะมีรักใหม่อย่าให้รู้                       
สองจะอยู่กับใครอย่าให้เห็น
ให้ฉันเถิดขอร้องสองประเด็น                
แล้วจะเป็นผู้แพ้ที่แท้จริง
สนธิกาญจน์  กาญจนาสน์

สำหรับเธอที่ฉันเฝ้าฝันหา
หากถามว่าคืนนี้นอนที่ไหน
" จะตอบถ้อยที่ถามไปตามใจ
ฉันหลับแล้วอยู่ใกล้ใกล้หัวใจเธอ " ๚
ทวีสุข ทองถาวร
หนาวแสนหนาวก็อบอุ่นละมุนละม่อม
ราวซบอ้อมอกเอื้อเมื่อชิดใกล้
ดั่งเนื้อสัมผัสเนื้อมัดเยื่อใย
แต่นี่ใจสัมผัสใจมัดไมตรี
เอนก แจ่มขำ

กลอนบทแรกแม้จารเสียหวานฉ่ำ
ไม่กี่คำมักสะท้อนเป็นกลอนหม่น
ภาษากลอนย้อนมาฟ้องห้องกมล
โดยเผลอตนกรองกานท์ประจานใจ
ถ้าฉันขาดใจตายในวันนี้
ถึงไม่มีคนหมองช่วยร้องให้
ยังพอมีกลอนย้ำความอาลัย
ช่วยหม่นไหม้อาวรณ์ตอนสิ้นลม ๚
เกษมสุข บุณยมาลิก
ยามเช้า
รักปรากฏสดใสแต่ในฝัน
ความจริงนั้นคลาดเคลื่อนไม่เหมือนหมาย
อารมณ์หลงส่งรักมาปรากฏกาย
รักทั้งหลายจึงหมองมองไม่งาม
ภิญโญ ศรีจำลอง
อยากให้เธอนั่งลงอยู่ตรงหน้า
ในอาณาจักรฝันที่บรรสม
ดลดาลจิตคิดกลอนป้อนอารมณ์
ยอมให้คมเนตรบาดจนขาดใจ
จากงานชุด "นิยายรักในดวงตา"

ดาวก็เคลื่อนเดือนคล้อยลอยลับฟ้า
เมื่อหนาวตาเคยจูบตาวานอย่าอ้อน
เมื่อแก้มแก้วผ่องขาวผะผ่าวร้อน
เคยจูบถอนร้อนร้าวทุกคราวครวญ
โอ้ว่าแววตาเศร้าของเจ้าเอ๋ย
แต่ก่อนเคยสบชิดไยคิดด่วน
โอ้ว่าหยาดน้ำตานองหน้านวล
จะไปชวนใครเช็ดเกล็ดน้ำตา
เสียดายจุมพิตหวามในความหลับ
จะนานนับเดือนปีที่ห่วงหา
เห็นแต่รอยเธอนอนอ่อนระอา
กี่เวลาจะย้อนที่นอนเดิม ๚
ศิริพงษ์ จันทน์หอม

"........โอ้เจ้าแก้วการะเกด
จอมหัวใจนัยเนตรของเชษฐา
รสรักอาบซาบซึ้งเคยตรึงตรา
นอนรอวันเวลาด้วยอาวรณ์
หนาวหันคว้าผ้าห่มหรือข่มหนาว
หมอนข้างยาวแนบชิด...ผิดสมร
กรพลั้งเผลอเพ้อไขว่...ก็ไร้กร
ใจอ่อนอ่อนหวิวหวาดแทบขาดใจ "
ขรรค์ชัย  บุนปาน , ๒๕๐๘
นกเขาเอยเคยขันกระชั้นแจ้ว
เราโตแล้วหาตักอุ่นหนุนไม่ได้
ครั้นพบคนพอจะคุ้นอบอุ่นใจ
"เขา" ก็ไม่ไยดีเท่าที่ควร
                      นิภา  บางยี่ขัน

เรียวรุ้งรักถักใยไปสวรรค์
เพื่อลงทัณฑ์เทพธิดาให้สาสม
ชดเชยเจือเผื่อคืนร้างชื่นชม
แทนผ้าห่มโหยหาห่วงมานาน
พายุแห่งแรงสวาทปรารถนา
ได้พัดพาเพลงแผ่วพรแว่วหวาน
ฝนน้ำค้างพร่างพรูสู่วิมาน
เริงสำราญระหว่างห้วงสองดวงใจ๚
อนุสรณ์ ลิ่มมณี

เมื่อดวงใจได้เฉลยเอ่ยคำรัก
ใจก็มักมั่นคงไซร้ไม่เหหน
ไม่เปลี่ยนแปรใจแท้แม้ใจดล
ทรชนเล่ห์ล่วงหลอกลวงใจ
ใจเพียงหนึ่งดึงดื้อถือรักเถิด
แม้รักเกิดก่อทุกข์ไร้สุขไฉน
ใจยังฝังหยั่งรักล้ำประจำใจ
โอ้ว่าใจ ใจหนอใจ ไยมั่นคง
คุณหญิงกุลทรัพย์ รุ่งฤดี

อยากอัญเชิญขวัญฟ้ามาสู่เหย้า
มาร่วมเนาเชยชิดพิสมัย
แต่เกรงหอโบราณแบบบ้านไม้
จะฉุดให้ขวัญฟ้าเสื่อมค่าพลัน
ถึงสุดรักสุดหมายสายสมร
ก็มิกล้าเอื้อมอรอัปสรสวรรค์
ระหว่าง "รักสูงค่า" กับ "ฐานันดร์"
เจ้าเท่านั้นชี้ชัดตัดสินใจ
เจ้างามสรรพเท่าอัปสรบังอรสวรรค์
ศักดิ์ฐานันดร์ใครมิเปรียบเทียบเจ้าได้
พี่แสนรัก บูชา เจ้ากว่าใคร
เทิดเจ้าให้เป็นศรี... เทพีพร ๚

๏ ใจเฉลียวเปลี่ยวอกโอ้         อนิจจา อกเอย
พลาดรักอกหักมา                 ปิ่มม้วย
ขวัญแขวนใฝ่ฝันหา               ห่วงแม่ ยิ่งแม่
อกวะหวิวหวาดด้วย               เดือดดิ้นแดถวิล ๚
อาจิณ จันทรัมพร , ๒๕๘๕

แม้นมาหาเธอได้จะไม่ยั้ง
ที่ต้องรั้งแม้จะรู้เธออยู่ไหน
ไม่อยากเห็นเธออยู่คู่กับใคร
คงขาดใจถ้าเธออยู่กับผู้นั้น
 
เมื่อคิดถึงฉันจนทนไม่ไหว
ก็จงไปในที่ซึ่งมีฉัน
ไม่ได้ชิดชื่นใจไม่สำคัญ
สบตากันสักครั้งก็ยังดี
นภาลัย (ฤกษ์ชนะ)สุวรรณธาดา
ชุมพล ปิตุทิพย์

ที่มา

http://www.st.ac.th/bhatips/wakthong_thaipoem.html

http://topicstock.pantip.com/writer/topicstock/W2329126/W2329126.html

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 78528
 เขียน:  
 ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ
เขียนเมื่อ Wed Feb 14 2007 16:27:25 GMT+0700 (ICT)

อาจารย์ขา

  • คิดถึงค่ะ
  • มาวันนี้ดีใจจริง ๆ
  •  อ่านแล้วชอบค่ะ โดยเฉพาะ

ถ้าฉันขาดใจตายในวันนี้
ถึงไม่มีคนหมองช่วยร้องให้
ยังพอมีกลอนย้ำความอาลัย
ช่วยหม่นไหม้อาวรณ์ตอนสิ้นลม ๚

สุขสันต์วันแห่งความรักค่ะ

แวะไปเยี่ยมหนูด้วยนะคะ

http://gotoknow.org/blog/sompornpcmu/78272

http://gotoknow.org/blog/sompornp/78445

ดร.อ้อ สุชานาถ
เขียนเมื่อ Wed Feb 14 2007 16:33:58 GMT+0700 (ICT)
  • บันทึกนี้ หวานถูกใจอ้อมากเลยค่ะ
  • รักนะ....แต่ไม่แสดงออก
  • ขอให้มีความสุขในวันแห่งความรัก และทุก ๆ วันค่ะ
ภาทิพ
เขียนเมื่อ Wed Feb 14 2007 16:46:23 GMT+0700 (ICT)


 เกรงเหลือเกินเกรงฝันจะพลันดับ
เลือนไปกับทิวาในหน้าหนาว
คิดถึงเธอทุกวันฝันทุกคราว
อยากจะกล่าวรำพันก็หวั่นใจ

(เสน่หา)


อารมณ์เอ๋ยโอ้ว่าอารมณ์รัก
หลายเลศนักนึกให้เหนื่อยใจฝัน
เจ็บไม่จำทำลายค่ามาทุกวัน
สารพันพยายามนะความรัก


รู้ทั้งรู้ว่ารักจักให้ทุกข์
ใจยังรุกเร้าหลอกให้บอกเขา
ช่างไม่เข็ดหรือไรนะใจเรา
เขามีเจ้าของแล้วในแววตา"
(เดือนดับในดวงตา)

นอนเถิดหนายาหยีพี่จะกล่อม
งามละม่อมมิ่งขวัญอย่าหวั่นไหว
คีรีรอบขอบเคียงเหมือนเวียงชัย
อยู่ร่มไม้เหมือนปราสาทราชวัง

เคยสำเนียงเสียงนางสุรางค์เห่
มาฟังเรไรแซ่ต่างแตรสังข์
เคยมีวิสูตรรูดกั้นบนบัลลังก์
มากำบังใบไม้ในไพรวัน

หนาวน้ำค้างกลางคืนสะอื้นอ้อน
จะกางกรกอดน้องประคองขวัญ
เอาดวงดาราระยับกับพระจันทร์
ต่างช่อชั้นชวาลาระย้าย้อย
(บนนิ้วนางของกาลเวลา)


อยากให้รู้ว่ารักสักเท่าฟ้า
หมดภาษาจะพิสูจน์พูดรักได้
เต็มอยู่ในความว่างกว้างและไกล
คือหัวใจสองดวงห่วงหากัน


ในห้วงความคิดถึงซึ่งเงียบเหงา
ใจสองเราเลื่อนลอยอย่างอ้อยอิ่ง
คอยคืนวันฝันเห็นจะเป็นจริง
โลกหยุดนิ่งแนบสนิทในนิทรา

ร่มอโศกสดใสในความฝัน
ร่มนิรันดร์ลานสวาทปรารถนา
ร่มลำธารสีเทาเจ้าพระยา
และร่มอาณาจักร ความรักเรา


รอยลักยิ้มริมแก้มเมื่อแย้มยิ้ม
พิศยิ่งพิมพ์ใจพึงตะลึงหลง
ช้อนชม้ายชายมาพาพะวง
อยากผจงจุมพิตสนิทนวล
(คำหยาด)
(บนลานอโศก)


เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

 

เพ็ญพบพานผ่านมาสบเพ็ญพบใหม่
เพ็ญหัวใจใคร่พบบ้างระหว่างฝัน
พบเพียงความอ้างว้างระหว่างวัน
เพ็ญพระจันทร์แห่งหัวใจหาไม่พบ
(ภูกระดึงหมายเลข๒)

วาณิช จรุงกิจอนันต์

ขอเพียงแค่นี้

แม้หัวใจไร้สิทธิ์จะคิดหวัง
แต่ก็ยังมีสิทธิ์จะคิดถึง
แม้เป็นสองของใครไม่คำนึง
ขอเป็นหนึ่งอยู่ในหัวใจเธอ

ไม่เคยคิดไขว่คว้าเพื่อหาสิทธิ์
ฉันเตือนจิตเตรียมใจไว้เสมอ
เราไม่มีวาสนาอย่าพร่ำเพ้อ
รักไม่เก้อเธอยังเกื้อบุญเหลือล้น

ขอให้คิดถึงฉันวันละหนึ่ง
ฉันคิดถึงเธอวันละพันหน
และมีจิตคิดถึงเพียงหนึ่งคน
ไร้กมลที่จะเหลือเผื่อผู้ใด

แม้นมาหาเธอได้จะไม่ยั้ง
นี่ต้องรั้งแม้จะรู้เธออยู่ไหน
ไม่อยากเห็นเธออยู่คู่กับใคร
คงขาดใจถ้าเธออยู่กับผู้นั้น

เมื่อคิดถึงฉันจนทนไม่ไหว
ก็จงไปยังที่ซึ่งมีฉัน
มิได้ชิดชื่นใจไม่สำคัญ
สบตากันสักครั้งก็ยังดี

นภาลัย (ฤกษ์ชนะ) สุวรรณธาดา

ภาทิพ
เขียนเมื่อ Wed Feb 14 2007 16:54:40 GMT+0700 (ICT)
ขอบคุณคุณอ้อกับ คุณสมพรมากค่ะ  จะพยายามหาภาษารักมาให้อ่านนะคะ    แต่พี่ไหง   คนเขียนกลับเหงาไม่รู้สิ    แง  ๆๆๆ
ภาทิพ
เขียนเมื่อ Wed Feb 14 2007 16:57:58 GMT+0700 (ICT)
ความทรงจำเมื่อวันวานอ่อนหวานยิ่ง
ทุกสิ่งงดงามคือความฝัน
เพียงกระพริบตาก็ดับฉับพลัน
ตื้นตันน้ำตาอาวรณ์

ดอกไม้สีม่วงร่วงต่อหน้า
รอเขามาเหยียบยับกับกลีบอ่อน
และหัวใจผู้หญิงเขลาซึ่งร้าวรอน
จะวางซ้อนอ่อนแอบอยู่แทบเท้า

                  ปิ่นฤทัย  รวิปรีชา
ชัยพร ปราการพล
IP: xxx.121.182.155
เขียนเมื่อ Wed Mar 28 2007 12:26:49 GMT+0700 (ICT)

ความรักที่มีให้เธอตลอดมา ยังอยู่ในใจฉันตลอดไป ถึงแม้กายเธออยู่แสนไกล แต่ใจสองเราไม่เคยห่างกัน เฝ้าผูกพันโหยหาเพียงเธอผู้เดียว

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า