กลอน (แต่งเอง)

 เตือนสติ ชีวิตมีค่า 

บนถนนหนทางสร้างชีวิต      ใครลิขิตให้เผชิญแต่ขวากหนาม

เดินคนเดียวเหลียวมองฟ้าทาสีคราม    เกิดคำถามในจิตคิดระแวง

หรือตัวเราทำกรรมหนักมามากล้น  แม้คนรักเพียงสักคนยังหน่ายแหนง

ฉันทำผิดหรือใจเธอคิดเปลี่ยนแปลง      ใยฟ้าแกล้งเล่นกลคนเดินดิน

หันมองย้อนตัวเราโง่เขลานัก      ทุ่มเทรักจนหมดตัวไม่เหลือสิ้น

เสียทั้งใจทุกข์ทั้งกายวายชีวิน            อยากดับสิ้นลมหายใจวายชีวา

ตื่นเถิดหนาจงลืมตาขึ้นเสียเถิด      บุญได้เกิดมาเป็นคนล้นเหนือเศียร

กรรมลิขิตชีวิตคนให้วนเวียน                ดั่งล้อเกวียนเปลี่ยนหมุนหนุนชะตา

อย่าได้นึกน้อยจิตคิดน้อยใจ         หยุดร้องไห้กล่าวโทษโกรธดินฟ้า

ใครอื่นเขาเห็นเข้าจะระอา                  แก้ปัญหาด้วยวิถีที่ถูกทาง

หนึ่งสมองสองมือคือเท่ากัน      ที่ต่างนั้นอยู่ที่ตนค้นหรือวาง

เหมือนบ้านสวยไร้คนอยุ่ดูรกร้าง              พื้นที่กว้างไร้ประโยชน์จะโทษใคร 

                                                         ผู้แต่ง     วชิรฎา  ปิติยะ  

                                                                 3/9/11  เวลา 16:16 น.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 458078
 เขียน:  
 ดอกไม้:  ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า

ความเห็น

ต้นเฟิร์น
เขียนเมื่อ Sat Sep 03 2011 16:33:08 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะ

แวะมาอ่านบทกลอนในบันทึกนี้ค่ะ

เป็นบทกลอนที่ดีมากค่ะ

ได้รับข้อคิดเตือนใจจากบทกลอนนี้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับบันทึกนี้นะคะ

ขอบคุณค่ะ^^

alonania
เขียนเมื่อ Sat Sep 03 2011 17:11:24 GMT+0700 (ICT)

ขอบคุณเช่นกันนะคะ ต้นเฟิร์น

ที่เข้ามาติชม ^^

ไม่สวย แต่รัคจิง
IP: xxx.0.96.212
เขียนเมื่อ Mon Jul 22 2013 10:24:28 GMT+0700 (ICT)

เพราะมาก

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์