สมาชิก
แลกเปลี่ยน

อดทนด้วย.....พลังความรัก (หก )

เปลี่ยนโรงเรียนอีกแล้วหรือเรา...

 

ป้ายนี้อยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียนพอดี

  หลังจากใช้ชีวิตการเป็นครูอยู่ที่ไทรโยคโดยไม่มีผู้บริหารมาอีกเกือบปี   krugui  ก็ถึงคราวพลิกชีวิตอีกครั้ง  เมื่อคนใกล้ตัวได้ย้ายไปอยู่อีกที่หนึ่งถึงใกล้กว่าเดิมแต่ก็ไม่สะดวกที่จะเดินทางไปกลับ  เลยมาปรึกษากันว่า.....เห็นทีจะต้องเอาลูกเข้าโรงเรียนในเมืองเสียทีเพราะไม่อยากให้อยู่โรงเรียนเดียวกับแม่  มันอาจจะทำความลำบากใจให้ครูประจำชั้นก็เป็นได้  จึงต้องไปเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่คนเดิม  ( ซึ่งคงคิดว่ายายคนนี้นี่มาอีกแล้ว )   เพื่อทำเรื่องขอมาช่วยราชการในอำเภอเมือง


ชีวิตครอบครัวจึงต้องแยกกันอยู่ชั่วคราว  โดย krugui  และลูกต้องมาเช่าบ้านอยู่ในเมืองใกล้กับโรงเรียนที่สอน  ส่วนลูกที่เข้าอนุบาลก็ให้ขึ้นรถโรงเรียนไป  วันศุกร์พ่อของลูกก็มารับหรือหากไม่ว่างก็นั่งรถเมล์ไป เช้าวันจันทร์ก็มาส่ง  สองคนแม่ลูกต้องอดทนกับการต่างถิ่นต่างที่  และสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย  แต่เจ้าของบ้านและคนในละแวกนั้นพอรู้ว่าเป็นครูและมาจากทางเหนือก็ช่วยเหลือสอดส่องดูแลเอื้อเฟื้อดี  พอได้อบอุ่นใจบ้าง


 

อาจารย์ใหญ่และครูในโรงเรียนก็ไม่มีปัญหา  ทุกคนมีความเป็นมิตรดี  ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงหมดแต่แตกต่างกับครูผู้หญิงที่ไทรโยคมากถึงมากที่สุด  ชนิด krugui ปรับตัวแทบไม่ทัน ครูที่นี่มีอายุและวางตัวเรียบร้อย  คำพูดคำจาเป็นผู้ใหญ่น่านับถือ  การเรียนการสอนที่นี่เคร่งครัดมาก  ดีที่ว่าไม่ได้เป็นครูประจำชั้น  แต่ต้องเต็มที่เพราะโรงเรียนอยู่ติดกับวิทยาลัยครูสมัยนั้น  และมีลูกของอาจารย์มาเรียนด้วย เขาฝากความหวังไว้ให้พวกครูเพื่อติวให้ลูกไปสอบเข้าเรียน ม. 1  แล้วเราจะทำให้เขาผิดหวังได้อย่างไร.....

 

 

แต่มีเหตุการณ์ที่จดจำไปจนวันตายคือ  มีคนแอบเข้ามาขโมยกระเป๋าตังค์ถึงในห้องนอนนี่ซิ.....แสบสุดๆ  ทั้งๆที่ krugui ก็นั่งทานข้าวหันหลังให้ประตูอยู่แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย  สักพักพอหันกลับมาก็เห็นมีคนยืนอยู่ตรงประตูบ้าน คงกำลังจะเดินออกไป  แต่มันแกล้งถามว่า...รู้จักคนชื่ออะไรสักอย่างนี่แหละจำไม่ได้  ไอ้เราก็บอกว่าให้ไปถามที่ร้านค้าใกล้ๆนี่  แล้วมันก็เดินออกไป  กว่าจะรู้ตัวอีกทีเมื่อลูกตื่นนอนแล้วมาขอตังค์ไปซื้อขนม  ตายล่ะหว่า....หายเกลี้ยงทั้งใบเล็กใบใหญ่  ใจดำจริงๆเลยไม่เหลือให้สักบาท  เลยรีบไปเล่าให้เจ้าของบ้านและร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆฟัง  เขาก็โวยวายแล้วให้ยืมตังค์  บอกให้รีบๆไปแจ้งความ  กรรมจริงๆ....เงินก็หมด  บัตรทุกอย่างก็ต้องทำใหม่หมด   พอคนใกล้ตัวรู้เรื่องก็ยังอุตส่าห์ปลอบใจว่า  ดีแล้วที่มันเอาแค่เงินมันไม่ทำอะไรเราก็ดีแล้ว  จึงได้สติและเกิดความหวาดหวั่นลึกๆอยู่ในใจแต่....ไม่แสดงออก

 

ขอบคุณที่ตามอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ  ยังคงต้องต่ออีกตอนสำหรับชีวิตการทำงานที่โรงเรียนนี้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า
· คำสำคัญ: เหตุการณ์ ขโมย กระเป๋าตังค์ พลิกชีวิต วิทยาลัยครูกาญจนบุรี ช่วยราชการในเมือง 
· หมายเลขบันทึก: 449611 · เขียน:  
· ดอกไม้:
10
 · ความเห็น:
20
 · อ่าน: แสดง
· สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
แจ้งลบ
แจ้งลบ
Boo
เขียนเมื่อ Sun Jul 17 2011 23:22:23 GMT+0700 (ICT)

ปี้กีร์เจ้า เป็นสีสัน รสชาติของชีวิต ที่นึกคราใดก็ประทับจิตในทรงจำ ฝันดีนะคะ

ทพญ.ธิรัมภา
เขียนเมื่อ Sun Jul 17 2011 23:50:27 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะ krugui Chutima

  • คนดีผีคุ้ม
  • ตกน้ำไม่ไหล  ตกไฟไม่ไหม้
  • อุปสรรคมีไว้ให้ก้าวข้าม
  • เพื่อนบ้าน คือ รั้วบ้านที่ดีที่สุด
  • ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ
  • พอมองย้อนหลัง....น่าภูมิใจใช่ไหมคะ
ครู ป.1
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 05:58:15 GMT+0700 (ICT)

ตอนเป็นนักศึกษาวิทยาลัยครูกาญจนบุรี

เคยไปช่วยเพื่อนเขียนป้ายที่โรงเรียนนี้..อิอิ

(ลายมือสวย..อย่าบอกใคร..นะ)

ถาวร
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 06:14:06 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะพี่krugui

อีกตอนที่น่าติดตามค่ะ

คือรสชาติของชีวิตและสีสันของชีวิต มองย้อนไป สิ่งที่ลำบากในวันที่ผ่านมา สร้างความเชื่อมั่น ศรัทธาในตัวเรา อะไรที่ลำบากเราสู้มามากแล้ว อุปสรรคใดก็ก้าวข้ามค่ะ

คิดถึงพี่ครูกีร์ค่ะ

นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 09:03:59 GMT+0700 (ICT)

ทุกอุปสรรคคือการท้าทายความอดทน..หากมั่นคงด้วยศรัทธา.. ยินดีด้วยที่ผ่านพ้นมาได้ค่ะ..

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 09:44:27 GMT+0700 (ICT)

    กำลังใจสวยๆจาก    ละอ่อนปูทะเล

                                                                 คุณหมอฟอฟัน

                                                                 น้องตัวประจำ

                                                                 น้องสาวแสนดี

                                                                 พี่ใหญ่ที่ใจดี

ยินดีรับไว้ด้วยความขอบคุณยิ่ง  ขอให้สุขกายสุขใจทุกคนนะคะ....

โสภณ เปียสนิท
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 09:54:05 GMT+0700 (ICT)

เสียตังค์ก็บาปกรรมหนักแล้วนะครับ

ชาติหน้าขอให้เกิดเป็นไก่ 500 ชาติเลย

เจ้านี่

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:15:17 GMT+0700 (ICT)

น้องปูทะเลเจ้า

เข้ามาอันดับหนึ่งอีกแล้วเน้อ  กำลังใจชั้นเยี่ยมรับเหรียญทองไปเลย...

ความทรงจำที่ทำให้ทั้งสุขและเศร้าคละเคล้ากันไป  ชีวิตที่มีสีสันมากมายสำหรับ

ตัวพี่  จนถึงขณะนี้ก็ยังมีสีสันให้ได้รับรู้อยู่ตลอดเวลา  คุ้มจริงๆชีวิตนี้

เมื่อคืนคงฝันดีแล้วนะจ๊ะ  

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:22:32 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะคุณหมอฟัน

ชอบจังค่ะกับคนดีผีคุ้ม  เพราะถ้าผีไม่คุ้มป่านนี้คงไม่ได้มานั่งเล่าเรื่องความหลัง

ให้ฟังเป็นแน่   ขอบคุณกับคำปลอบใจดีๆที่ทำให้รู้สึกว่าการก้าวข้ามทุกอย่าง

มาได้ของเราอาจจะเพราะเรามีส่วนดีมากกว่าส่วนเสียก็ได้  แอบเข้าข้างตัวเอง

เล็กๆ  จึงทำให้จำตั้งแต่นั้นมาว่า....เพื่อนบ้าน....ต้องดีสำหรับเราเสมอถ้าเรา

ดีกับเขาก่อน   ภูมิใจกับเรื่องราวแต่เก่าก่อนค่ะ

สุขสันต์วันหยุดอีกวันนะคะ 

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:27:34 GMT+0700 (ICT)

น้องครูแหวว

อ้าวเหรอ....ฝากฝีมือไว้ที่รั้วโรงเรียนด้วย  ต้องขอบคุณย้อนหลังแทนคณะครู

และนักเรียนซะแล้ว  ถึงว่าทำไมมันสวยผิดปกติ  อิๆๆๆ      พอดีพี่ไม่มีภาพป้าย

ชื่อโรงเรียนเลยหยิบยืมภาพป้ายชื่อวัดมาแทนเพราะชื่อก็ทำนองเดียวกัน 

และอยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียนพอดี  เคยไปทำกิจกรรมกับทางวัดบ่อยๆ

ถ้าได้กลับไปเที่ยวจะไปแวะดูป้ายชื่อโรงเรียนอีกครั้ง

สบายดีวันหยุดนะคะ 

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:35:21 GMT+0700 (ICT)

น้องสาวอุ้ม

อีกหนึ่งกำลังใจที่ติดตามอ่านมาโดยตลอด  ถ้าขาดคนอ่านคงเหงาและเศร้าเนาะ

ชีวิตพี่ผ่านร้อนหนาวมาเยอะ....ผ่านสีสันมาเยอะ......ผ่านผู้คนทั้งดีทั้งร้ายมา

เยอะ.....ผ่านอุปสรรคมาเยอะ.....จนสร้างความแข็งแกร่งให้ทั้งร่างกายและจิตใจ

บางครั้งยังมานั่งคิดเลยว่าเอ๊ะ...นี่เรามั่นเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

คิดถึงเสมอจ้าและความคิดถึงกำลังโบยบินข้ามฟ้าไปรอรับด้วย  

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:42:51 GMT+0700 (ICT)

พี่ใหญ่ที่ใจดี 

ขอบคุณกับคำพูดที่ทำให้รู้สึกดีค่ะ  หากไม่มีอุปสรรคเราก็จะไม่มีวันรู้ว่าเรามี

ความอดทนมากแค่ไหน  พอก้าวพ้นมาได้นึกถึงทีไรเป็นต้องขอบคุณความดี

ทุกอย่างที่ช่วยให้เรารอดพ้นมาจนมานั่งเขียนบันทึกแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต

ที่ไม่อาจย้อนกลับคืนไปได้อีก

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ       

krugui
เขียนเมื่อ Mon Jul 18 2011 11:50:26 GMT+0700 (ICT)

อาจารย์โสภณ

ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเกิดเป็นไก่ 500 ชาติด้วยล่ะคะ  ตอนนั้นยังคิดเลยว่า

คงเป็นนักศึกษาหรือคนแถวๆนั้นที่คอยสังเกตว่า krugui  อยู่สองคนกับลูก

แต่พอมาคิดๆดูกลัวบาปที่สงสัยไปเรื่อย  เลยอโหสิกรรมให้ตั้งนานแล้ว 

ชาติก่อนเราคงไปเอาเงินของเขามาใช้แล้วไม่ได้ใช้คืน  เขาเลยตามมาเอาคืน

ในชาตินี้          

กิติยา เตชะวรรณวุฒิ
เขียนเมื่อ Tue Jul 19 2011 20:47:07 GMT+0700 (ICT)

*** เป็นเรื่องเล่าที่ชวนให้ติดตามมาก....

*** ขอบคุณค่ะ

หยั่งราก ฝากใบ
เขียนเมื่อ Tue Jul 19 2011 21:20:03 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะพี่ครูกีร์

พลังรักย่อมเยียวยาทุกสิ่ง แม้จะไม่สามารถปกป้องกระเป๋าสตางค์ไว้ได้...(ฮาาาา)

คิดไปก็โชคดีจริงด้วยนะคะ เอาไปแค่กระเป๋าสตางค์ ไม่ได้ทำร้ายเราด้วยค่ะ

รออ่านภาคต่อค่ะ :)

krugui
เขียนเมื่อ Tue Jul 19 2011 22:06:18 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะ

ขอบคุณค่ะที่ชวนกันมาติดตามอ่าน  เรื่องราวพื้นๆแต่ประทับใจในชีวิต

การเดินทางที่ต้องอดทนมากมายค่ะ

ยังมีการเดินทางที่ยังต้องต่อสู้อีกตามไปอ่านนะคะ 

krugui
เขียนเมื่อ Tue Jul 19 2011 22:12:37 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะ

นั่นซิเนาะ  พลังรักไม่สามารถปกป้องกระเป๋าตังค์เอาไว้ได้ hahahahaha

แต่ก็ปกป้องน้ำใจไว้ได้น้า....เพราะคนใกล้ตัวกลัวพี่เสียขวัญเลยชดใช้ให้หมด

กระเป๋าที่มีเลย  ค่อยหายตกใจหน่อย....นึกแล้วสยองถ้าหากมันทำอะไรเรา

ตอนนั้น  คงไม่ได้มานั่งเล่าในบันทึกนี้แล้วจ้ะ

ติดตามตอนต่อไปได้อีกไม่นานเกินรอ 

krugui
เขียนเมื่อ Tue Jul 19 2011 22:18:46 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีค่ะ  +++++++++++++++  ยินดีรับกำลังใจ 

  ด้วยความขอบคุณยิ่งค่ะ

ขอให้มีความสุขและอิ่มบุญตลอดเข้าพรรษานี้นะคะ

หยั่งราก ฝากใบ
เขียนเมื่อ Wed Jul 27 2011 20:42:35 GMT+0700 (ICT)

กลับมาอ่านแล้วก็อมยิ้มมมมมต่อค่ะ

คนใกล้ตัวชดใช้คืนให้แล้ว ไม่เป็นไรนะคะ ทำให้ยิ่งเห็นน้ำใจที่มีต่อเรา...

ในสถานการณ์แย่ ๆ ก็แฝงไว้ด้วยสิ่งดีๆ อยู่นะคะ

:)

krugui
เขียนเมื่อ Wed Jul 27 2011 21:09:00 GMT+0700 (ICT)

น้องปิง

ดีใจนะที่มีคนอ่านแล้วยิ้ม แสดงว่าเรื่องของเราคงไม่เลวร้ายจนรับไม่ได้

( แต่ตอนนั้นก็เศร้าสุดๆนะ)   ที่คนใกล้ตัวเขาชดใช้ให้คงจะรำคาญเสียงบ่น

มากกว่า อิๆๆๆเลยปิดปากเสียเลย  แต่ก็ได้ผลนะเพราะทำให้เราคิดได้ว่า....ไหนๆ

ก็ไหนๆแล้ว  ทำอะไรไม่ได้แล้วหยุดดีฟ่า......

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
ใส่รูปหรือไฟล์