ประวัติ ศิวกานท์ ปทุมสูติ

 

ประวัติ ศิวกานท์ ปทุมสูติ

ศิวกานท์ ปทุมสูติ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ ๒๔ สิงหาคม ๒๔๙๖ ที่บ้านวังหลุมพอง ตำบลจรเข้สามพัน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี พื้นฐานครอบครัวประกอบอาชีพเกษตรกรรม

ใช้ชีวิตผ่านประสบการณ์หลากหลาย
ชีวิตในวัยเด็ก หลังจากจบ ป.๔ แล้วไม่ได้เรียนต่อ ช่วยพ่อแม่ทำไร่ทำนา เลี้ยงควาย อยู่กับธรรมชาติท้องทุ่งและป่าเขา ชีวิตวัยเยาว์คลุกคลีกับวิถีวัฒนธรรมพื้นบ้านชนบท ชอบเที่ยวป่า ครั้งหนึ่งเคยได้มีโอกาสเดินทางเข้าป่าลึกไปกับกองเกวียนของตา และได้เก็บบันทึกเรื่องราวครั้งวัยเยาว์เหล่านั้นมาเขียนสารคดีชีวิตเรื่อง “ครั้งหลังยังจำ”

เมื่ออายุย่าง ๑๔-๑๕ ปี ได้ฝึกหัดเป็นช่างตัดผม เปิดร้านตัดผมอยู่ในหมู่บ้านถิ่นเกิด และฝึกเป็นช่างปะยาง รับจ้างปะยางรถจักรยานไปพร้อมๆ กัน ใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่น เที่ยวไปในเทศกาลลานรำละแวกถิ่นเกิด ได้ฝึกร้องเพลงเชียร์รำวงกับเพื่อนๆ และยังได้ฝึกร้องเล่นเพลงพื้นบ้านกับพ่อเพลงแม่เพลง ทั้งเพลงพวงมาลัย เพลงเหย่อย เพลงอีแซว และเพลงพื้นบ้านอื่นๆ ของพื้นเพลงภาคกลาง ซึมซับไว้เป็นเพลงครูของชีวิตสืบต่อมา

ปี ๒๕๑๑-๒๕๑๒ ได้ออกจากหมู่บ้าน ไปเป็นช่างตัดผมที่ร้านช่างประเทือง ตลาดเขต อ.พนมทวน จ.กาญจนบุรี ไม่นานก็ย้ายไปอยู่กับช่างสมยาที่ “ร้านสมยาเกษา” ตลาดท่าม่วง อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี ช่วงนี้ได้เริ่มฝึกเขียนกลอน ทั้งที่ยังไม่เคยรู้จักฉันทลักษณ์ อยู่ทีท่าม่วงประมาณ ๕-๖ เดือนก็ย้อนกลับมาตลาดเขตอีกครั้ง คราวนี้ได้เปิดร้านตัดผมเป็นของตนเอง อัตราค่าตัดผมครั้งนั้น ผู้ใหญ่ ๓ บาท เด็กโต ๒ บาท และเด็กเล็ก ๑.๕๐ บาท

ปี ๒๕๑๓ เขียนจดหมายติดต่อกับเพื่อนรุ่นพี่ที่บวชเป็นพระอยู่ที่วัดมงคลนิมิต จังหวัดภูเก็ต ตั้งใจจะไปบวชเป็นสามเณรเรียนหนังสือที่นั่น เตรียมการเก็บเงินอยู่ระยะหนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจทิ้งร้านตัดผมที่ตลาดเขต โดยแอบหนียาย ที่มาอยู่ด้วยที่ร้านขณะนั้นจากไปในตอนค่อนรุ่ง มุ่งหน้าเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเดินทางต่อไปภูเก็ต การเดินทางครั้งนั้น ต่อมาได้เขียนนิราศย้อนบันทึกเรื่องหนึ่ง คือ “นิราศภูเก็ต” (รางวัลกรมศิลปากร เนื่องในงานเปิดหอวชิราวุธานุสรณ์) เมื่อไปถึงภูเก็ตกลับไม่ได้บวชเป็นสามเณรดังที่ตั้งใจไว้ พระอาจารย์เยื้อน ทิมทอง ได้ให้ความอนุเคราะห์ที่พักพิงในวัดมงคลนิมิต โดยมีพระนิพนธ์ โรจนบุญถึง และพระพุฒ ปทุมสูติ เป็นผู้สนับสนุนให้ทำงานเป็นช่างตัดผมประจำร้าน “เนื่องเกษา” ในตัวเมือง พร้อมกับได้ใช้เวลาหลังเลิกงานเรียนกวดวิชาภาคค่ำที่โรงเรียนดรุณวิทย์ ที่โรงเรียนนี้เองได้พบกับครูกลอนคนแรก คือ ครูสนาม ธนสังข์ ซึ่งได้สร้างแรงบันดาลใจให้รักที่จะเขียนกาพย์กลอนจริงจังนับแต่นั้นมา

การเรียนกวดวิชาดังกล่าวก็ไม่ทันจบภาคเรียน ก็ย้ายเข้ากรุงเทพฯ มาอยู่กับพระมหาบุญช่วย วชิรวิจิตร ที่วัดโพธินิมิตร ย่านตลาดพลู ธนบุรี ได้ทำงานเป็นช่างตัดผมอยู่ย่านตลาดสำเหร่ ขณะอ่านหนังสือเตรียมสอบเทียบความรู้ไปด้วย กระทั่งสอบเทียบความรู้ ป.๗ ได้ (สนามสอบกรุงเทพฯ) จากนั้นได้เข้าเรียนภาคค่ำที่โรงเรียนผู้ใหญ่มหาวีรานุวัตร วัดไตรมิตร พัฒนาการเขียนกลอนจนผลงานได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ “มหาราษฎร์” เมื่อปี ๒๕๑๕ และได้รับการตีพิมพ์ต่อๆ มาในหนังสือและนิตยสารต่างๆ อาทิ ไทยรัฐ (เมื่อครั้งยังมีคอลัมน์ “ประกายเพชร” และ “เกล็ดดาว”) วิทยาสาร ชัยพฤกษ์ และสตรีสาร หลังเรียนจบศึกษาผู้ใหญ่ระดับ ๔ (ม.ศ.๓) ได้สอบเข้าทำงานเป็นบุรุษไปรษณีย์ที่ไปรษณีย์กลาง บางรัก พร้อมกับเข้าเรียนครูภาคค่ำที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทา ในปี ๒๕๑๖

เมื่อถึงภาคเรียนที่ต้องออกฝึกสอน ไม่สามารถทำงานบุรุษไปรษณีย์ต่อไปได้ จึงลาออกมาเป็นเซลส์แมนขายหนังสือ (เฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์) และร่วมกับเพื่อนๆ จัดทำหนังสือพิมพ์ “เสียงสนธยา” ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันก็ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิก “ชมรมกวีศรีสยาม” มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมประกวดประชันกลอนในสนามต่างๆ ได้ฝึกฝนฉันทลักษณ์แบบฉบับอย่างต่อเนื่อง กระทั่งเรียนจบ ป.กศ. (พ.ศ.๒๕๑๘) เรียนต่อ ป.กศ.สูง วิชาเอกภาษาไทยได้เพียง ๑ ภาคเรียน เมื่อสอบบรรจุเป็นครูได้ที่จังหวัดราชบุรี จึงหยุดการเรียนไว้เพียงนั้น
๑ มิถุนายน ๒๕๑๙ เป็นวันเริ่มต้นชีวิตครูชนบท อัตราเงินเดือน ๑,๐๘๐ บาท ที่โรงเรียนบ้านมะขามเอน กิ่งอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ซึ่งครั้งนั้นยังเป็นโรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด ครูใหญ่ (นายสังข์ ศรัทธาผล) ได้มอบหมายหน้าที่ให้สอนชั้น ป.๑ บรรยากาศสบายๆ ภายในอาคารเรียนโรงดิน หลังคาสังกะสี ไม่มีฝาข้าง มีก็แต่แนวไม้รวกขัดแตะเก่าๆ ที่กั้นระหว่างชั้นเรียน โต๊ะเก้าอี้แบบตีแปะติดกัน นักเรียนนั่งห้อยขาแถวละสี่คนบ้าง ห้าคนบ้าง

งานเขียนระหว่างที่เป็นครูอยู่กลางป่าเขาครั้งนั้น ส่วนใหญ่ยังเขียนกาพย์กลอน เขียนเรื่องสั้นบ้าง ลงพิมพ์ในนิตยสารฟ้าเมืองไทย และสตรีสาร นักเขียนคนโปรดในเวลานั้น คือ นิมิตร ภูมิถาวร

ปลายปี ๒๕๑๙ ได้สมรสกับ นางพราม ปทุมสูติ และปี ๒๕๒๐ มีบุตรคนแรกเป็นชายชื่อ ภูมิไฑ ปทุมสูติ ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันสามพ่อแม่ลูก ที่โรงเรียนบ้านมะขามเอนประมาณปีกว่าๆ ก็โอนย้ายมาอยู่โรงเรียนวัดโพธิ์ทองเจริญ อำเภออู่ทอง ในจังหวัดบ้านเกิด ได้สอบเทียบและศึกษาอบรมภาคฤดูร้อน (วิทยาลัยครูหมู่บ้านจอมบึง และ วิทยาลัยครูนครปฐม) จนได้รับประกาศนียบัตรครูพิเศษมัธยม (พ.ม.) กระทั่งกลางปี ๒๕๒๒ ได้บุตรคนที่สองเป็นหญิงชื่อ ในดวงตา ปทุมสูติ จากนั้นโอนย้ายมาเป็นครูโรงเรียนวัดปทุมวนาราม ซึ่งเป็นโรงเรียนในหมู่บ้านเกิด ที่เคยเรียนเมื่อครั้งวัยเด็ก ช่วงนั้นการศึกษาประชาบาลได้ปรับเปลี่ยนสังกัดจากองค์การบริหารส่วนจังหวัด เป็นสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติแล้ว

ปี ๒๕๒๓ ได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีกับโครงการศึกษาอบรมครูประจำการ (อ.คป.) ของวิทยาลัยครูกาญจนบุรี เรียนเฉพาะวันเสาร์ อาทิตย์ และภาคฤดูร้อน กระทั่งจบปริญญาครุศาสตรบัณฑิต (ภาษาไทย) ในปี ๒๕๒๕

ขณะอยู่ที่โรงเรียนวัดปทุมวนาราม การเขียนกาพย์กลอนได้พัฒนาขึ้นมาก ได้สร้างสรรค์วรรณกรรมสำคัญสองเรื่อง เรื่องแรกเขียนขึ้นในปี ๒๕๒๔ คือเรื่อง “สมเด็จพระภัทรมหาราชคำฉันท์” ได้รับรางวัลชั้นที่ ๑ วรรณกรรมไทยบัวหลวง และปี ๒๕๒๗ เรื่อง “เพื่อนแก้วคำกาพย์” ได้รับรางวัลชั้นที่ ๑ วรรณกรรมไทยบัวหลวงอีกครั้งหนึ่ง อีกทั้งได้เริ่มเขียนเพลงพื้นบ้านโต้ตอบกับนักเพลงคนอื่นในเวทีเพลงสตรีสาร เขียนบทความและบทกวีลงในมิตรครู และฟ้าเมืองไทย

ปี ๒๕๒๘ เกิดวิกฤตชีวิตกับผู้มีอิทธิพลในหมู่บ้าน ตัดสินใจย้ายครอบครัวจากหมู่บ้านในเวลาตีสอง พร้อมขอโอนย้ายไปอยู่โรงเรียนสุพรรณภูมิ และในปีเดียวกันนั้นผลงานกวีนิพนธ์รวมเล่มชื่อ “บทกวีร่วมสมัย” ได้รับรางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ และต่อมากวีนิพนธ์เล่มนี้ได้รับการพิจารณาเข้ารอบรางวัลซีไรต์ ปี ๒๕๒๙ ชีวิตได้ก้าวเดินสู่ความเปลี่ยนแปลงทั้งด้านภายในและภายนอก เริ่มฝักใฝ่ในการแสวงธรรม ได้เข้าร่วมกิจกรรมพุทธาภิเษกกับชาวอโศก ที่ไพศาลีอโศก นครสวรรค์ ครั้งนั้นทำให้ได้แรงบันดาลใจเขียนบทกวีสำคัญเรื่องหนึ่งชื่อ “ทวนกระแส” (รวมพิมพ์ครั้งแรกในกวีนิพนธ์ “หนึ่งทรายมณี” ต่อมาได้พิมพ์ในกวีนิพนธ์ “บันทึกแห่งดวงหทัย”) ได้เคยเดินทางไปนมัสการหลวงปู่ชา สุภัทโท ที่วัดหนองป่าพง อุบลราชธานี ได้น้อมนำวิถีธรรมคำสอนของหลวงปู่ชามาเป็นแรงพลังในการใช้ชีวิต ครั้งนั้นได้พบกับธรรมชาตินิมิตบางอย่าง จนทำให้ใส่เสื้อสีเขียวเป็นเครื่องระลึกปีติธรรมสืบมาเป็นเวลาหลายปี กว่าจะปล่อยวางสมมุติ แต่ปีติธรรมนั้นก็ได้สร้างความบันดาลใจให้เขียนกวีนิพนธ์ “สร้อยสันติภาพ” ในปี ๒๕๓๒ เป็นกวีนิพนธ์อีกเล่มหนึ่งที่ได้รับรางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ และเข้ารอบรางวัลซีไรต์ ในปีเดียวกันนั้น

ประสบการณ์ชีวิตอีกด้านหนึ่งระหว่างปี ๒๕๓๑-๒๕๓๒ ก็คือ ได้ร่วมงานบรรณาธิการเฉพาะกิจกับสำนักพิมพ์ต้นอ้อ (ทำงานเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์) ช่วยดูแลต้นฉบับบทกวีและวรรณกรรมเยาวชน สำหรับการสร้างงานเขียนของตนเองก็ยังคงทำงานต่อเนื่อง งานเขียนระหว่างปี ๒๕๒๘-๒๕๓๒ มีทั้งบทกวี บทความ และวรรณกรรมเยาวชน ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารเล่มอื่นๆ อีก (นอกจากที่กล่าวแล้ว) ก็คือ สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ มติชนสุดสัปดาห์ สู่อนาคต และขวัญเรือน

ปี ๒๕๓๓ โอนย้ายสังกัดมาเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วิทยาลัยครูกาญจนบุรี และทำงานอยู่ที่สถานศึกษาแห่งนี้เป็นเวลา ๑๔ ปี เป็นช่วงเวลาระหว่างการเปลี่ยนผ่านจากวิทยาลัยครูเป็นสถาบันราชภัฏ และจากสถาบันราชภัฏเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏ ได้เคยรับตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาภาษาไทย หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ รองคณบดี และกรรมการสภาประจำสถาบัน กระทั่งได้ลาออกจากราชการในตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ ระดับ ๘ เมื่อ ๑ เมษายน ๒๕๔๗ ก่อนเกษียณอายุราชการ ๙ ปี

ระหว่างที่เป็นอาจารย์สถาบันราชภัฏ มักใช้เวลาช่วงปิดภาคเรียนเพื่อการท่องเที่ยวและแสวงธรรม ได้เคยเดินทางไปปฏิบัติธรรมกับหลวงพ่อพุทธทาสที่สวนโมกข์ สุราษฎร์ธานี และได้เคยปฏิบัติธุดงค์แบบฆราวาสธุดงค์ในป่าทุ่งใหญ่นเรศวร กาญจนบุรี ประสบการณ์จากการหลงป่า หาน้ำดื่มไม่ได้ ต้องพึ่งน้ำจากปล้องไม่ไผ่ ก่อให้เกิดเวทนาฝังใจ และเป็นแรงบันดาลใจให้นำมาเขียนบทกวีชื่อ “เวฬุนารี” (กว่าจะข้ามขุนเขา : ด้วยปลายมีดของเธอและฉัน,๒๕๔๙)

งานเขียนนอกจากบทกวี บทความ และสารคดีลงในนิตยสารต่างๆ เพิ่มขึ้น (เช่น มาตุภูมิ แพรวสุดสัปดาห์ เนชั่นสุดสัปดาห์) แล้ว ยังได้เขียนกวีนิพนธ์เล่มสำคัญขึ้นระหว่าง ๑๔ ปีในสถาบันราชภัฏ คือ กำไรจากรอยเท้า (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ,๒๕๓๔), บันทึกแห่งดวงหทัย (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติและรางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวง,๒๕๓๕), หน้าต่างดอกไม้ (๒๕๓๖), กระจกสีขาว (กลอนเปล่า,๒๕๓๖), นครคับแคบ (๒๕๓๗), เสียงปลุกยามค่ำคืน (สร้างสรรค์ฉันทลักษณ์ใหม่ทั้งเล่ม,๒๕๔๑), ข้าวเม่ารางไฟ (สร้างสรรค์ฉันทลักษณ์ใหม่สืบต่อจากเสียงปลุกยามค่ำคืน,๒๕๔๔ รางวัลกวีนิพนธ์ Seven Book Awards ปี ๒๕๔๗), รักนั้นเป็นฉันนี้ (๒๕๔๖), ไม้ตะปูและหัวใจ (ในนาม จันทร วรลักษณ, ๒๕๔๗) และ ครอบครัวดวงตะวัน (เข้ารอบรางวัลซีไรต์ ปี ๒๕๔๗)

หลังลาออกจากราชการ ใช้ชีวิตเป็นหนึ่งเดียวกับการเขียนบทกวี ปี ๒๕๔๘-๒๕๔๙ ได้เขียนกวีนิพนธ์ “กว่าจะข้ามขุนเขา : ด้วยปลายมีดของเธอและฉัน” ในนาม ธมกร : ศิวกานท์ ปทุมสูติ (พิมพ์เผยแพร่ปลายปี ๒๕๔๙ เข้ารอบ 15 เล่มรางวัลซีไรต์ ปี 2550) เป็นกวีนิพนธ์ที่หยั่งลึกลงในปรัชญาชีวิตแห่งการต่อสู้กับตัวตนภายในและ ผัสสะที่กระทบกระทำจากภายนอก ผ่านประภัสสรปัญญาและจิตวิญญาณ เล่มนี้ก้าวเดินจากกวีนิพนธ์เล่มอื่นๆ ที่เขียนขึ้นก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก สืบเนื่องต่อมายังผลงานเล่มสำคัญๆ เช่น ต่างต้องการความหมายของพื้นที่ (พิมพ์ 2 ภาษา ไทย-อังกฤษ 2555, เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ปี 2556), นัยตากวี (2555) และ เมฆาจาริก (ในนามปากกา ธมกร 2556, เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ ปี 2556) ...


ประสบการณ์ชีวิตนอกจากที่กล่าวแล้ว ที่สำคัญคือ เป็นผู้เขียนหนังสือเรียน “ภาษาพาที” ชั้น ป.๒ และ ป.๕ ของกระทรวงศึกษาธิการ เป็น กกต.จังหวัดกาญจนบุรี เป็นกรรมการสมาคมภาษาและหนังสือในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นอุปนายกสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย เป็นบรรณาธิการวารสารแควใหญ่

ปี ๒๕๕๐ ได้รับ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (ภาษาไทย) จากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

ผลงานวรรณกรรม
ผลงานวรรณกรรมที่พิมพ์เผยแพร่แล้ว ๓๐ กว่าเล่ม เล่มสำคัญๆ เรียงลำดับปีที่พิมพ์ได้แก่

ประเภทกวีนิพนธ์
๑.สมเด็จพระภัทรมหาราชคำฉันท์ (รางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวง,๒๕๒๔)
๒.เพื่อนแก้วคำกาพย์ (รางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวงและได้รับการพิจารณาเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย, ๒๕๒๗)
๓.บทกวีร่วมสมัย (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติและเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์,๒๕๒๙)
๔.ทุ่งดินดำ : แผ่นดินธรรมแผ่นดินทอง (รางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวง,๒๕๒๙ ได้รับการคัดเลือกเป็นหนังอ่านประกอบระดับมัธยมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ)
๕.หนึ่งทรายมณี (รางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวง,๒๕๓๒)
๖.สร้อยสันติภาพ (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ, เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์,๒๕๓๒, รางวัลประเภทหนังสือดีในอดีต Seven Book Awardsปี ๒๕๔๗)
๗.กำไรจากรอยเท้า (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ,๒๕๓๔)
๘.บันทึกแห่งดวงหทัย (รางวัลงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติและรางวัลวรรณกรรมไทยบัวหลวง,๒๕๓๕)
๙.หน้าต่างดอกไม้ (๒๕๓๖)
๑๐.กระจกสีขาว (กลอนเปล่า,๒๕๓๖)
๑๑.นครคับแคบ (๒๕๓๗)
๑๒.เสียงปลุกยามค่ำคืน (สร้างสรรค์ฉันทลักษณ์ใหม่ทั้งเล่ม,๒๕๔๑)
๑๓.ข้าวเม่ารางไฟ (สร้างสรรค์ฉันทลักษณ์ใหม่สืบต่อจากเสียงปลุกยามค่ำคืน,๒๕๔๔ รางวัลกวีนิพนธ์ Seven Book Awards ปี ๒๕๔๗)
๑๔.รักนั้นเป็นฉันนี้ (๒๕๔๖)
๑๕.ไม้ตะปูและหัวใจ (ในนาม จันทร วรลักษณ์, ๒๕๔๗)
๑๖.ครอบครัวดวงตะวัน (เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์,๒๕๔๗)
๑๗.กว่าจะข้ามขุนเขา (ด้วยปลายมีดของเธอและฉัน,๒๕๔๙ เข้ารอบ ๑๕ เล่มรางวัลซีไรต์,๒๕๕๐)
๑๘.ต่างต้องการความหมายของพื้นที่ [LIVING IN DIFFERENCES] แปลเป็นภาษาอังกฤษ พิมพ์คู่ขนานกับภาษาไทยในเล่มเดียวกัน (๒๕๕๕) เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์,๒๕๕๖
๑๙.นัยตากวี (เขียนภาพประกอบด้วยตนเอง, ๒๕๕๕)

๒๐.เมฆาจาริก (ในนามปากกา "ธมกร" เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์,๒๕๕๖)


ประเภทร้อยแก้ว
๑.ลิขิตไฟ (นวนิยาย,๒๕๓๑)
๒.สองเธอ (นวนิยายเยาวชน,๒๕๓๒)
๓.ครั้งหลังยังจำ (สารคดีชีวิตวัยเยาว์,๒๕๓๘)

ประเภทตำราวิชาการ
๑.กลวิธีสอนเด็กเรียนเขียนบทกวี (งานเขียนกึ่งวิชาการ,๒๕๓๓)
๒.การอ่านเพื่อชีวิต (งานเขียนเชิงวิชาการ,๒๕๔๐)
๓.การเขียนสร้างสรรค์ไม่ยากอะไรเลย (งานเขียนเชิงวิชาการ,๒๕๔๘)
๔.ภาษาพาที ชุดภาษาเพื่อชีวิต กลุ่มสาระฯ ภาษาไทย ชั้น ป.๒ และ ป.๕ ของกระทรวงศึกษาธิการ (หนังสือเรียน,๒๕๔๗)
๕.เด็กอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้แก้ง่ายนิดเดียว (งานเขียนเชิงวิชาการ,๒๕๔๘)
๖.ก ไก่ น้อมไหว้ (หนังสือเรียน ก ไก่ สำนวนใหม่,๒๕๔๙)
๗.คู่มือการอ่านคิดวิเคราะห์ (งานเขียนเชิงวิชาการ,๒๕๕๓)

ประเภทเพลง
๑.เพลงชุด กราบแผ่นดิน, พี่สาวพระเจ้าแผ่นดิน, มือขวาพระมหากษัตริย์ (ร่วมกับชินกร ไกรลาศ,๒๕๔๕ - ๒๕๕๑)
๒.เพลงชุด ลมใต้ปีก (ร่วมกับคฑาวุธ ทองไทย : มาลีฮวนน่า,๒๕๔๖)
๓.เพลงชุด เฉลิมพระเกียรติองค์ราชา (ร่วมกับเทวัญ ทรัพย์แสนยากร และคนอื่นๆ,๒๕๕๑)
๔.เพลงชุด เจ้าชายปี่ (ร่วมกับศักดิ์สิริ มีสมสืบ และคนอื่นๆ,๒๕๕๓)

ผลงานได้รับการวิเคราะห์วิจัยเป็นวิทยานิพนธ์และปริญญานิพนธ์
๑.ปริญญานิพนธ์ เรื่อง “การวิเคราะห์บทร้อยกรอง ของศิวกานท์ ปทุมสูติ” ปริญญานิพนธ์ของ นางสาวสุขกมล รัตนสุภา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร หลักสูตรปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต วิชาเอกภาษาไทย ปี ๒๕๓๖
๒.วิทยานิพนธ์เรื่อง “การศึกษาความคิดเชิงสังคม และวรรณศิลป์ในกวีนิพนธ์ของอุชเชนี อังคาร กัลยาณพงศ์ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ และศิวกานท์ ปทุมสูติ” วิทยานิพนธ์ของ สุวรรณา ทับแจง หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (ไทยศึกษา) มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปี ๒๕๕๐
๓.วิทยานิพนธ์เรื่อง “ฉันทลักษณ์ในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่ : การสืบทอด การสร้างสรรค์ และความสัมพันธ์กับสุนทรียภาพทางวรรณศิลป์” (ศึกษาฉันทลักษณ์ในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่เพื่อชี้ให้เห็นการสืบทอดขนบ การสร้างสรรค์ และความสัมพันธ์ของฉันทลักษณ์กับการสร้างความงามทางวรรณศิลป์ โดยเลือกศึกษากวีนิพนธ์ของอังคาร กัลยาณพงศ์, เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์, คมทวน คันธนู, ศิวกานท์ ปทุมสูติ, แรคำ ประโดยคำ, ไพวรินทร์ ขาวงาม, กานติ ณ ศรัทธา, โกศล กลมกล่อม และศักดิ์สิริ มีสมสืบ) วิทยานิพนธ์ นายกีรติ ธนะไชย หลักสูตรปริญญามหาบัณฑิตของภาควิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปี ๒๕๕๑ ในความดูแลของรองศาสตราจารย์ ดร.ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต นักวิจัยประจำศูนย์วิจัยภาษาและวรรณคดีไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาวิจัยฉันทลักษณ์ไทย
๔.วิทยานิพนธ์เรื่อง "วรรณศิลป์ที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงพื้นบ้านภาคกลางและภาพสะท้อนทางวัฒนธรรม ในกวีนิพนธ์ของศิวกานท์ ปทุมสูติ" วิทยานิพนธ์ของนางสาวในดวงตา ปทุมสูติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปี ๒๕๕๓

รางวัลวรรณกรรมและรางวัลชีวิต
๑.ผลงานวรรณกรรมได้รับรางวัลรวม ๙๖ รางวัล (เข้ารอบรางวัลซีไรต์ ๕ ครั้ง)
๒.ครูภาษาไทยดีเด่นของคุรุสภา ปี ๒๕๓๗
๓.นักกลอนตัวอย่างของสมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ปี ๒๕๓๗
๔.อาจารย์ผู้สอนดีเด่นรางวัลมูลนิธิศาสตราจารย์บุญถิ่น อัตถากร ปี ๒๕๓๙
๕.บุคคลดีเด่นทางวัฒนธรรมอำเภออู่ทอง (สุพรรณบุรี) ปี ๒๕๔๐
๖.ศิลปินดีเด่นสาขาวรรณศิลป์จังหวัดกาญจนบุรี ปี ๒๕๔๐
๗.ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (ภาษาไทย) จากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร ปี ๒๕๕๑
๘.ปูชนียบุคคลด้านภาษาไทยจังหวัดสุพรรณบุรี ปี ๒๕๕๒
๙.ผู้ทำคุณประโยชน์ทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ปี ๒๕๕๓

ปัจจุบัน
หลังจากลาออกจากราชการได้อุทิศชีวิตเพื่อการศึกษาเรียนรู้ชีวิตอย่างจริงจัง โดยใช้ชีวิตในวิถีกวีและนักวิชาการอิสระ ได้จัดทำโครงการเพื่อการศึกษาเรียนรู้ที่สำคัญ ดังนี้


๑.ก่อตั้งศูนย์เรียนรู้ทุ่งสักอาศรม เพื่อให้การศึกษาอบรมเรียนรู้สำหรับเด็ก เยาวชน ครู และผู้สนใจทั่วไป ทั้งการจัดกิจกรรมในศูนย์และนอกศูนย์ตามหลักสูตรโครงการต่างๆ เกี่ยวกับภาษา วรรณกรรม การศึกษา และวัฒนธรรม


๒.จัดทำโครงการโรงเรียนกวี สำหรับเยาวชนและบุคคลทั่วไปอายุระหว่าง ๑๕-๙๐ ปี เพื่อให้การเรียนรู้ “อ่านคิดเขียนเรียนรู้ชีวิตอย่างมีสันติสุข” ให้ที่พักอาศัยและอาหารการกินอยู่ตลอดหลักสูตรประมาณปีละ ๘-๑๐ วัน ในเดือนตุลาคมของทุกปี ดำเนินงานมาตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ และต่อเนื่องมาทุกปี รุ่นละประมาณ ๑๐ คน โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น


<p> ๓.จัด ทำโครงการค่าย “ครูรักเขียน” สำหรับครูทุกสังกัด เพื่อร่วมกิจกรรมการอ่าน คิด เขียนเพื่อพัฒนาความเป็น “ครูต้นแบบรักเขียน” เรียนรู้ชีวิต และใช้ชีวิตร่วมกัน ๕ วัน ๕ คืน ในเดือนเมษายนของทุกปี ปีละประมาณ ๒๐ คน โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการอบรมและค่าที่พัก เพียงให้ช่วยค่าอาหารเท่านั้น </p>


ทั้งโครงการโรงเรียนกวี และ โครงการครูรักเขียน ผู้สนใจโครงการใด สมัครได้โดยเขียนจดหมายเล่าบอกประสบการณ์ ทั้งพื้นฐานการอ่านและการเขียน แจ้งที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์เพื่อการติดต่อกลับ ส่งจดหมายถึง ทุ่งสักอาศรม ๓๕ หมู่ ๑๓ ต.จรเข้สามพัน อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี ๗๑๑๗๐

ที่อยู่
ศูนย์เรียนรู้ทุ่งสักอาศรม ๓๕ หมู่ ๑๓ ต.จรเข้สามพัน อ.อู่ทอง จ.สุพรรณบุรี ๗๑๑๗๐ โทรศัพท์ ๐๘๑-๗๕๗๘๘๕๔, ๐๘๑–๙๙๕๖๐๑๖
Email : tungsakasome@yahoo.com
Web Site : http://www.oknation.net/blog/krugarn


 

....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 311037
 เขียน:  
 ดอกไม้:  ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

แสงแห่งความดี...
เขียนเมื่อ Thu Nov 12 2009 12:34:33 GMT+0700 (ICT)

มากราบครู ครับ

ด้วยความเคารพ และระลึกถึง

 

หนูเอ๋
IP: xxx.44.135.34
เขียนเมื่อ Fri Nov 13 2009 09:32:56 GMT+0700 (ICT)

คิดถึงครูกานท์นะคะ หนูเอา ก ไก่ น้อมไหว้ของครู มาเป็นตัวอย่างความสร้างสรรค์ในการแต่ง บทท่อง จำ ก ข ของเด็กๆแล้วให้นักเรียนลองแต่งดูบ้าง นี่คือแผนที่ว่างไว้ไม่รู้ว่านักเรียนจะว่าไงไว้หนูส่งข่าวนะคะ

สันติสุข
เขียนเมื่อ Mon Jan 11 2010 21:18:14 GMT+0700 (ICT)

ขอกราบคารวะครับ

นายไพรั วรศิริ
IP: xxx.29.37.34
เขียนเมื่อ Fri Nov 26 2010 12:49:37 GMT+0700 (ICT)

ขอคาราวะด้วยความเคารพ ท่านอาจารย์กานต์ ผมได้มีโอกาสได้อ่าน ครอบครัวดวงตะวัน หลงไหลครับ และขอบพระคุณท่านที่ได้มีเจตนารมย์ในการสร้างภาษาไทย ให้เป็น ไท อย่างภูมิใจ ลูกหลานชาวจรเข้ ทุกพัน(ธุ์) จะได้เก่ง ดีจริง

ผมเด็กจรเข้ ครับ (ฝั่งโรงเรียน)

Boo
เขียนเมื่อ Fri Nov 26 2010 12:54:26 GMT+0700 (ICT)

กราบสวัสดีค่ะครูกานท์ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ร่ายรสพจนา เพราะว่าอารมณ์ไม่ไป ระลึกถึงด้วยจิตคารวะค่ะ :)

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า