โรคนี้อันตรายมากๆ

โรคคิดถึง ... เป็นกันไหม?


อยากให้รู้ว่าห่วงใย



ข้อมูลจาก Forward Mail
ภาพประกอบจาก Glitter.kapook.com

 

โรคนี้จะเกิดกับคนที่อ่อนแอ ทางจิตใจขั้นรุนแรง
อาการเบื้องต้นของโรคนี้ เริ่มจากเชื้อพาหะจะเข้ามาใกล้
สร้างความสนิทสนมกัน ตามประสาคนรู้จัก


หลังจากนั้นก็จะส่งผลถึงคลื่นไฟฟ้าในสมอง
ซึ่งจะแปรเปลี่ยนคลื่นความถี่ จากความรู้สึกธรรมดาฉันท์เพื่อน พี่ น้อง
ให้เป็นตามที่ใจตนเองต้องการ

เมื่อเชื้อโรคได้เข้าสู่ร่างกายแล้ว
จะกระจายตัวอย่างรวดเร็ว ด้วยระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งจะแปรตามความสัมพันธ์ที่มีมากหรือน้อย ระหว่างผู้รับเชื้อกับผู้แพร่เชื้อ
ยิ่งมีมาก เชื้อก็จะยิ่งแพร่กระจายได้ไกล

โดยที่สภาพอากาศ มีส่วนช่วยกระตุ้นให้เชื้อโรคแพร่กระจายได้ด้วย
ฤดูฝน มีคนโทรมาห่วงว่ากลัวจะเป็นหวัด : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 30%
ฤดูหนาว มีคนสัมผัสมือแก้หนาว : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 70%
ฤดูร้อน มีคนชวนไปเที่ยวทะเล : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 25%

อาการของโรคนี้ โดยมากแล้วจะเริ่มจากการคิดเข้าข้างตัวเอง
จากนั้น . . . ก็จะเริ่มมีอาการอ่อนแอทางจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ
จะส่งผลกระทบต่อไปต่อการดำรงชีวิตประจำวัน เช่น ตื่นสายเพราะมัวคุย

ทางองค์การอนามัยโลก
จัดให้ "โรคคิดถึง" เป็นโรคที่อันตรายอีกโรคหนึ่ง
เพราะได้มีผลกระทบต่อทั้งตัวผู้ติดเชื้อเอง
ทั้งร่างกายและจิตใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


ขณะที่ผลการวิจัยของสถาบันการแพทย์ชั้นนำ
ได้ข้อสรุปตรงกันว่า โรคคิดถึง เป็นโรคแพ้ความใกล้ชิด
อาการจะรุนแรงมากหรือน้อยต่างกันขึ้นอยู่กับตัวผู้รับเชื้อเอง
หากจิตใจจิตใจอ่อนแอมากเท่าไหร่
อาการของโรคนี้ก็จะน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

ผลกระทบจากโรคนี้ คือ . . .
เมื่อเชื้อโรคได้แพร่เข้าสู่หัวใจ โดยทางเส้นเลือดนั้น
จะทำให้เกิดอาการท้อแท้ หมดหวัง สิ้นหวัง โทษตัวเอง น้อยใจชีวิต


ปัจจุบันนี้ทางการแพทย์ ยังไม่สามารถที่จะหาวัคซีนป้องกันได้
เพราะเนื่องจากเชื้อนี้เป็นไวรัส ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้
ทำให้โรคนี้เมื่อเกิดขึ้นแล้ว จะเป็นๆ หายๆ
ไม่สามารถระบุได้ว่า จะเป็นอีกเมื่อไหร่ และจะหายเมื่อไหร่

ขึ้นอยู่กับผลกระทบที่เกิดขึ้นว่ารุนแรงมากน้อยเพียงใด
แพทย์หลายท่านระบุว่า "เวลา"
จะเป็นยารักษาโรคนี้ได้ดีที่สุด

 ท่านเป็นโรคนี้หรือเปล่า?

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 คำสำคัญ: โรคที่อันตราย 
 หมายเลขบันทึก: 221213
 เขียน:  
 ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า

ความเห็น

small man
เขียนเมื่อ Thu Nov 06 2008 15:57:34 GMT+0700 (ICT)

สมัยหนุ่มๆผมเป็นโรคนี้อยู่บ่อยๆครับ

     พอแก่ตัวลง  โรคนี้ก็ซาๆไป

สะตอดอง
เขียนเมื่อ Thu Nov 06 2008 16:02:47 GMT+0700 (ICT)

ขอบคุณท่านรองที่แวะมาแสดงความคิดเห็นค่ะ

- สมัยหนุ่มคงมีสาวๆ ให้คิดถึงเยอะนะคะท่านรอง

  • โรคนี้ในขณะนี้เป็นอยู่ครับ
  • ยิ่งไม่เจอยิ่งเป็นหนักครับ
  • ได้แต่ธรรมะเข้าช่วยครับ
  • ว่า คิดถึงหนอๆๆๆๆๆ แต่ก็ไม่หาย อิอิ
  • เพราะยิ่งบอกคิดถึงหนอยิ่ง คิดถึงากขึ้นไปอีกครับ
  • แต่ยังดีที่เทคโนโลยีก้าวไกล ไม่ต้อง ตะแล็บแก๊ปส่งหากัน
  • โทรคุยกันก็ค่อยคลายลงได้บางส่วนครับ
  • ขอบคุณครับ
ธ.วั ช ชั ย
เขียนเมื่อ Thu Nov 06 2008 20:07:09 GMT+0700 (ICT)

สวัสดีครับ

มาอ่านครับ

ว้า มาช้ากว่าคนข้างหน้า...

แต่ก็ยังดี มาเร็วกว่าคนข้างหลัง อิๆๆ

สะตอดอง
เขียนเมื่อ Mon Nov 10 2008 09:45:11 GMT+0700 (ICT)

ขอบคุณ คุณคนพลัดถิ่น ค่ะ

  • ดีที่มีธรรมะและเทคโนโลยี ช่วยยับยั้งโรคคิดถึง

ขอบคุณ คุณ ธ.วัชชัย

  • มาช้ายังดีกว่าไม่มานะคะ อิอิอิ
 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์