เรียนรู้...การใช้แบบวัด "ความสุข" ในผู้สูงอายุ

 

เมื่อวาน..

ดิฉันนำ...แบบวัด "ดัชนีชี้วัดความสุข"...ไปให้กลุ่มผู้สูงอายุทำ และประเมินตนเอง

จริงๆ แล้วดิฉันนั้นไม่ชอบที่จะนำแบบประเมินนี้ไปใช้ ... ดิฉันถนัดเข้าไปเจาะลึกที่ข้อมูลเชิงคุณภาพมากกว่าที่จะวัดออกมาเป็นตัวเลข...

 

แต่ด้วยกฏเกณฑ์...ของงาน ที่มักอยากจะได้ อยากจะนำเสนอออกมาเป็นตัวเลข...

ดิฉันจึงต้องนำแบบประเมินนี้ไปทำ...

 

........

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการนำแบบวัดนี้ไปใช้...

ไม่เหมาะ กับกลุ่มผู้สูงอายุ... เพราะเป็นเรื่องเอกสาร..ต้องอ่านและตอบในแบบวัดนั้น...

ความคล่องจากการอ่าน ไม่สะดวก ...

ข้อคำถาม...ไม่เหมาะ...

 

"อายุอยู่มาปูนนี้แล้ว... คงไม่มีอะไรจะสุขจะทุกข์ไปมากกว่านี้อีกแล้ว..."

 

เมื่อสังเกต...สภาวะของกลุ่มผู้สูงอายุ แล้วเห็นความไม่สุข และไม่สะดวกต่อการทำแบบวัดนี้

ดิฉันจึงรีบเปลี่ยนกระบวนท่า...เป็นถอดบทเรียน...พูดคุยแลกเปลี่ยนตามสไตล์ความถนัดของตัวเอง เพื่อให้ได้รับรู้ และเรียนรู้ร่วมในกลุ่มผู้สูงอายุนี้ ต่อมุมมองเรื่อง "ความสุข"

 

จากนั้นก็ปฏิบัติ...ร่วม ในกิจกรรม "ตามดูรู้ลมหายใจ"

 

ความลื่นไหล...จึงเคลื่อนสู่การเรียนรู้...ที่น่าเรียนรู้ต่อไป

 

ดิฉัน...ไม่สนใจอีกแล้วค่ะว่า... จะได้ตัวเลขหรือไม่ได้ตัวเลข

ดิฉันจึงจัดว่าเป็นอีกหนึ่งคนทำงาน...ที่ค่อนข้างขี้เกียจทำข้อมูลเชิงสถิติออกมา

ตอนนี้...เป้าหมาย...สนใจแต่เพียงว่า  "ตนเอง"...กำลังทำอะไร และมีเป้าหมายอะไรบ้าง

 

 

 ............................................

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 167693
 เขียน:  
 ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

เบิร์ด
เขียนเมื่อ Wed Feb 27 2008 18:25:17 GMT+0700 (ICT)

จ๊ะเอ๋..กะปุ๋มลุ๋ม

เห็นด้วยพี่ก็ไม่ชอบใช้แบบทดสอบต่างๆเหมือนกัน แม้แต่ IQ test ( ทั้งๆที่วิชาชีพต้องใช้นี่แหละ )

เพราะพี่รู้สึกว่าหยาบเกินไปที่จะวัดอะไรออกมาเป็นตัวเลขแล้วเชื่อถือจริงจังว่าเป็นแบบนั้น

สิ่งที่มีค่าที่สุดนั้นวัดไม่ได้ด้วยตา ไม่ได้ยินด้วยหูแต่ต้องวัดที่ใจเนาะ..คนมีหลายมิติ มีความเ็ป็้นตัวของตัวเองไม่ใช่ของที่ผลิตจากอุตสาหกรรมนี่นาจะได้เป็นบล็อกเดียวออกมาขยับไม่ได้..การวัดแล้วบอกออกมาเป็นตัวเลขนี่ขาดเสน่ห์ชะมัดเลยล่ะจ้ะ

้ว่าแต่ไหงตกเครื่องได้น้อ..สติ สติ ไงจ๊ะ ^ ^

คว้าตัวมากอดปุ๊บก่อนเผ่นปั๊บเลย อิ อิ อิ

Ka-Poom
เขียนเมื่อ Wed Feb 27 2008 21:22:05 GMT+0700 (ICT)

ยิ้มร่า...เริงรับพี่เบิร์ดจ้า..

...

เมื่อวานเป็นอีกวันที่ยืนยัน...การทำงานเป็นทีมของเรา

ทำให้คิดถึง...พี่เบิร์ด...

การเรียนรู้เรื่อง "ทีม" ...ไม่ใช่เพียงแค่จากการทำงานในหน้าที่...

หาก team work ที่แท้จริง...คือ กระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ...ที่ และ tag มือรับกันได้ ณ ทุกเวลา...

...

กะปุ๋ม...ดีใจที่พี่สาวแสนดี..

มากอดพร้อมสอดรับ...แง่งามในการมอง "มนุษย์"...อย่างเป็นชีวิต

แบบประเมิน..ใช้ได้..แต่ไม่ใช่ทั้งหมดของความเป็นมนุษย์...

...

แต่แบบประเมินที่ว่า...นั้น...ไม่ส่งผล...ต่อการตกเครื่องนะเจ้าคะ...

อิอิ...วิ่งเพลินกับคุณหมอคนชอบวิ่ง พี่อึ่ง และคุณเอก...(ฮา..)

ล้อเล่นค่ะ...

กะปุ๋มดูเวลาผิดเองค่ะ...สงสัยติดหนี้นกแอร์...ไว้เยอะ เขาเลยมาเอาคืนเจ้าค่ะ...

(^_____^)

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า