อ่าน
หน้าแรก
บันทึก
อนุทิน
ถามตอบ
ไฟล์
ความเห็นล่าสุด
ดอกไม้
ชุมชนนักปฎิบัติ
เขียน
บันทึก
อนุทิน
โน้ตส่วนตัว
ไฟล์
แผงจัดการ
แผงจัดการ
แผงจัดการ (เก่า)
ตั้งค่าข้อมูล
แก้ไขประวัติส่วนตัว
เปลี่ยนแปลงรูปถ่ายประจำตัว
เปลี่ยนรหัสผ่าน
ตั้งค่าการเชื่อมต่อกับ Twitter
ยืนยันอีเมลของคุณ
ค้นหา
ออกจากระบบ
สมัครสมาชิก
เข้าระบบ
รัตติกาลของฉัน : my nighttime
{{ kv.owner.fullname | truncate:15 }}
อีเมล
สมาชิก
ติดตาม
: {{ kv.owner.followee_count }}
ผู้ติดตาม
: {{ kv.owner.follower_count }}
ติดตาม
เลิกติดตาม
เขียน
สมุด
→
บันทึก
อนุทิน
ไฟล์
แลกเปลี่ยน
ความเห็น
ดอกไม้
เส้นทาง
→
หน้าแรก
→
อ.อาลัม
→
สมุด
→
รัตติกาลของฉัน : ...
→
อีกนานแค่ใหน???
อีกนานแค่ใหน???
แก้ไข
แต่คนทำงานส่วนใหญ่ยังคง "หลับไหล" และ "ถูกตรึงอย่างมั่น คง" อยู่กับ"ความรู้และทักษะ" ที่มีอยู่กับเขาและเธอนานมาแล้ว
ในการทำงานนั้นมีเรื่องที่เราไม่รู้และไม่มีทักษะในเรื่องนั้นๆมากมาย ครับและผมคิดว่าสิ่งที่เรา "ไม่รู้และ (ทำ) ไม่เป็น" นั้นมีมากกว่า สิ่งที่เรารู้และทำเป็นครับ
ดังนั้น การศึกษาอย่างต่อเนื่องจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนทำงาน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของโลกที่กำลังขับเคลื่อนเข้าสู่ยุค แห่งปัญญา+เทคโนโลยีที่กำลังพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง
และดูเหมือนว่า ตำแหน่งที่เรายืนอยู่ในปัจจุบัน อาจจะถูกทดแทน ด้วย เทคโนโลยีและผู้ที่สามารถใช้เทคโนโลยีนั้นได้อย่างดี
แม้ว่าโลกกำลังดำเนินไปเช่นนั้น
แต่คนทำงานส่วนใหญ่ยังคง "หลับไหล" และ "ถูกตรึงอย่างมั่น คง" อยู่กับ"ความรู้และทักษะ" ที่มีอยู่กับเขาและเธอนานมาแล้ว
มีมากมายสิ่งที่เขาและเธอไม่รู้และ (ทำ) ไม่เป็น ในปี 2000 ต่อมาในปี 2001,2002,2003 จนกระทั้งกลางปี 2007 สิ่งนั้น (สิ่งที่ไม่รู้และ (ทำ) ไม่เป็น) ก็ยังคงดำรงอยู่ในตัวเขาและเธอ อย่างทรนง...
เกิดอะไรขึ้นหรือนี่??? !!!
เหตุใดเขาและเธอจึงปล่อยให"้ความไม่รู้และ (ทำ) ไม่เป็น" เป็นดั่งมะเร็งร้ายเกาะกุมชีวิตการทำงานของพวกเขาและเธอเช่นนี้
?????????????????????????????????????????
· คำสำคัญ (keywords):
อีกนานแค่ใหน
,
ข้อคิด
,
คนทำงาน
,
ความไม่รู้
,
การพัฒนาตนเอง
· เลขที่บันทึก: 112679
· อ่าน:
แสดง
· ดอกไม้:
0
· ความเห็น:
2
· สร้าง:
2007-07-19 06:28:08 +0700
· สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
แจ้งลบ
แจ้งลบ
เข้าระบบ
ให้ดอกไม้
เลิกชอบ
เป็นคนแรกที่ให้กำลังใจ
สมาชิกที่ให้กำลังใจ
{{ kv.actionable.vote_counter }}
{{ user.preferred_name }}
ปิด
เจ้าหญิงป่วน ณ ปัตตานี
2007-07-19 17:37:12 +0700
แจ้งลบ
ลบ
ก่อนที่จะเป็นมะเร็ง ก้ต้องตรวจสอบอาการของมัน เผื่อจะได้รักษาทันการ
แต่ถ้าปล่อยให้มันเรื้อรัง อันนี้วิธีที่จะชวยได้ คือ ตัดออกเจ้าเนื้อมะเร็งก้อนนั้น
แต่หลายคนที่มักจะปล่อยให้มันเป็นเนื้อร้ายที่ไม่มีทางรักษา แล้วจะมารู้สึกและวิ่งวุ่นไปรักษา แล้วที่นี้การรักษา ก็ผิดไปตามหลักการรักษา ผลออกมาคือ .........
ก็อย่าเป็นเช่นนั้น เป็นการป้องกันทีดีที่สุด
อ.อาลัม
2007-07-19 19:56:02 +0700
แจ้งลบ
ลบ
ครับ ขอบคุณมากครับเจ้า้หญิง
ที่น่ากลัวที่สุดในขณะนี้คือ "สมองฟอสซิล" ครับ
เพิ่มความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} -
เพิ่มความเห็น
ชื่อ
อีเมล
ส่งอีเมลแจ้งด้วยเมื่อรายการนี้มีความเห็นเพิ่มเติม
ใส่รูปหรือไฟล์
ใส่รูปหรือไฟล์ใหม่
คลิกเพื่อใส่ไฟล์ที่มีอยู่แล้ว
{{ file.asset_file_name | truncate:20 }}
จัดเก็บข้อมูล